เรื่องบังเอิญที่ไม่ธรรมดาของคนในกลุ่ม 

        ถึงแม้ว่าผู้เรียนทั้งหมดเป็นเพียงน.ศ. ปี 2 และใช้เวลาอีกยาวนานกว่าจะได้ขึ้นเรียนชั้นคลินิก แต่การทำ PBL ที่ผ่านมาหลายครั้ง แม้ว่าส่วนใหญ่เราทั้งหมดอาจจะมีความคิดเห็นแตกต่างกัน แต่มีอยู่หนึ่งอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ที่ทำให้ทั้งนศ.และอาจารย์ต่างก็มีความรู้สึกเหมือนกันว่า เรื่องที่เกิดขึ้นใน scenario เป็นเรื่องที่ไม่ไกลตัวเลย   

      คงเริ่มต้นจาก นายเต๋า นามสมมติ ที่มีเรื่องจนทำให้เกิดบาดแผลที่อวัยวะต่างๆของร่างกาย ตอนอภิปรายกันเรื่องการเกิดแผล การเย็บแผล การหายของแผล และการเกิดแผลเป็น ก็มีชายหนุ่มหลายคนในกลุ่ม อ้างถึงประสบการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง ถัดมาก็เป็นเรื่องเป็นหวัดบ่อย ภูมิแพ้ หอบหืดก็เป็นเรื่องของสาวน้อยคนหนึ่งที่เคยหอบตั้งแต่เด็ก   

      วันนี้ก็เช่นเดียวกัน แม้เป็น scenario ที่มีความผิดปกติของหัวใจตั้งแต่เกิด ซึ่งพบได้ไม่ค่อยบ่อย แต่ก็ไม่วายที่สมาชิกในกลุ่มหนึ่งคน เกิดมีประสบการณ์ตรงเหมือนอย่างที่เกิดกับ ด.ช.สะอาด สดชื่น ซึ่งเป็นเรื่องที่บังเอิญมาก ทำให้การทำกิจกรรมกลุ่มรู้สึกว่าเป็นเรื่องใกล้ตัวแค่นี้เองและสนุก สนใจที่จะคุยอภิปรายกันมากขึ้น   

การพัฒนาของกลุ่ม 

 

     วันนี้ทุกคนตั้งปัญหาและสมมติฐานได้ดีกว่าเดิมมาก มีความพยายามใช้ความรู้จากที่ได้จากอาจารย์ ซึ่งเพิ่งสอนเสร็จในชั่วโมงบรรยายมาหมาดๆ บางคนก็ใช้ความรู้ที่ทั้งลักจดและลักจำจากการทำกิจกรรม PBL ที่ผ่านมา ความรู้ที่ได้จากการอ่านหนังสือ การค้นคว้าหาคำตอบด้วยตนเอง และการพูดคุยกับเพื่อน มาใช้ประกอบในการอภิปราย หาเหตุผลมาสนับสนุนและโต้แย้งความคิดทั้งของตนเอง รวมทั้งของเพื่อนคนอื่นๆในกลุ่ม ซึ่งตรงนี้ดีมากๆ 

     มีการเว้นจังหวะในการรับฟังเพื่อน และหาโอกาสเหมาะเพื่อที่จะได้พูดแสดงความคิดเห็นโดยไม่ขัดจังหวะคนอื่น ทุกคนรู้หน้าที่ของตนเอง บางคนชอบที่จะฟังและจด แต่ถ้ามีโอกาสก็จะเสริมของเพื่อน 

     มีการควบคุมอารมณ์ได้ดีขึ้นทั้งตัวนศ. รวมทั้งตัวอาจารย์เอง การแสดงความคิดเห็นเป็นกลุ่มย่อยมีน้อยลง  

     กล่าวโดยสรุปก็ถือว่าเป็นกระบวนการกลุ่มที่ดีมีการพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนมีศักยภาพมากเกินกว่าที่อาจารย์เคยคาดคิดไว้ ไม่ว่าจะเป็นเกี่ยวกับด้านกระบวนการคิด การตั้งปัญหา คำถาม การตั้งสมมติฐาน การค้นหาข้อมูล การรวบรวมข้อมูล การมีเหตุผล การคิดวิเคราะห์ สังเคราะห์ และสรุปเพื่ออธิบายให้เพื่อนๆในกลุ่มเข้าใจ  

     สิ่งสำคัญที่สุดที่อาจารย์คุมกลุ่มสัมผัสได้คือ ความเป็นเพื่อนระหว่างกันของสมาชิกในกลุ่ม มีการให้อภัย มีการรอคอย มีการเตือน ไม่เร่งรัด แต่อาจจะเร่งเร้าบ้างในบางครั้ง แต่ก็ทำให้บรรยากาศของการเรียนรู้ดีมากๆ ถ้ามีการพัฒนาต่อยอดความคิดไปอย่างนี้เรื่อยๆอย่างต่อเนื่อง และทำสม่ำเสมอก็น่าจะเป็นความภาคภูมิใจของครูทุกคนที่สามารถผลิตบัณฑิตแพทย์ที่ดี สามารถคิดเป็น ทำเป็น และมีจิตใจดี เพื่อจบออกไปดูแลสุขภาพของทุกคนในสังคมได้อย่างปลอดภัย และมีความสุขค่ะ