....ถึงตอนนี้ยอมรับว่าตราบใดที่เราไม่สามารถชนะใจตัวเองได้เราจะทำร้ายตัวเราเองไม่หยุดหย่อน...........ถึงตอนนี้ยอมรับว่าตราบใดที่เราไม่สามารถชนะใจตัวเองได้เราจะทำร้ายตัวเราเองไม่หยุดหย่อน.......ถึงตอนนี้ยอมรับว่าตราบใดที่เราไม่สามารถชนะใจตัวเองได้เราจะทำร้ายตัวเราเองไม่หยุดหย่อน.....

21 สิงหาคม 2552

นักศึกษาสอบเสร็จส่งมอบหลักฐานนักศึกษาที่จบ1/2552เป็นการเสร็จสิ้นภาะระกิจโดยสมบูรณ์.......

วันนี้เดินทางกลับไปทำงานแต่ไม่อยากกลับรถยนต์เลยไม่อยากผ่าโคกทรายวันศุกร์ที่ผ่ามาก็ผ่านตอน 20.23 น. รู้สึกไม่ดีเลย

เห็นรถ กพ 1279 จอกหน้าบ้าน

ตัวเองรู้สึกแย่มาก

....ถึงตอนนี้ยอมรับว่าตราบใดที่เราไม่สามารถชนะใจตัวเองได้เราจะทำร้ายตัวเราเองไม่หยุดหย่อน.....

สามารถชนะใจตัวเองได้....จนเกิดความกลัวทุกครั้งที่ต้องผ่านแล้วมันมีผลกระทบจิตใจตัวเองรูสึกเหน่อยล้า...ที่สำคัญมันบั่นทอนสุขภาพกายนและจิตตัวเอง...

....ถึงตอนนี้ยอมรับว่าตราบใดที่เราไม่สามารถชนะใจตัวเองได้เราจะทำร้ายตัวเราเองไม่หยุดหย่อน.....

.....เพื่อนเช้าโกทูโน...ที่ผ่านประสบการณ์

แบบนี้พอมีทางไหนให้ผ่านภาวะแบบนี้ไปได้ค่ะช่วยแนะนำหน่อย...จะขอบพระคุณไว้ล่วงหน้าค่ะ....อย่าบอกว่าเวลาผ่านไปจะลืมมันได้เองน่ะค่ะ..เพราะเวลามันไม่ได้ช่วยอะไรจริงๆค่ะ....ไม่ได้อยากกลับไปมีชีวิตที่มีความสุขเหมือนเมื่อ 4 ปีที่แล้วแต่อยากมีแรงกายแรงใจจะทำงานใช้ความรู้วิชาชีพที่มีอยู่

เป็นปะโยชน์แก่เพื่อนมนุษย์...จะได้ยืดเวลาอยู่กลับลูกนานๆ....ไม่รูสึกต้องล้มลุกคลุกคลานอย่างนี้..ทุกวันนี้ทำงานให้มากที่สุดจนให้ไม่มีเวลาคิดเรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจ

.....พยายามให้กำลังใจตัวเองมากที่สุด...

ตอนนี้อยากขอพรได้หนึ่งข้อ...จะขอให้หายคตัวได้...คงเป็นความคิดปัญญาอ่อนสิ้นดีสำหรับคนอื่น...ด้วยความกลัวจะต้องผ่าน

โคกทราย   และค่ายอิงฯ...ยอมปัญญาอ่อน