ของขัวญในชีวิต
วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งในหนึ่งของเดือนกันยายนที่มีเหตุการณ์ให้ตื่นเต้น ตกใจ จนสติแทบแตก เมื่อพี่ขัวญลูกสาวคนโตมีไข้และผลคือติดไข้หวัด2009 และน้องเพชรก็ทำท่าจะเป็นด้วยอีกคน แม่เองก็แทบเอาตัวไม่รอดทั้งไอทั้งจาม ปวดหัวตัวร้อน บ้านเราเวลามีใครเป็นอะไรทีก็อลหม่าน ต้องตั้งที่"สติ" เมื่อวานพี่ขัวญไปเติมเลือด และตี3กว่าๆน้องเพชรมาเคาะประตูเรียกบอกว่าพี่เจ็บหน้าอกหายใจไม่ออก ฉันแทบลืมหายใจรีบลงไปดูลูก ภาพลูกนั่งมีหมอนกอดครางฮือๆด้วยความเจ็บ รีบเปลี่ยนชุดพาลูกเข้าโรงพยาบาล แม่น้องสาวดูแลพี่อย่างดี พอรถจอดก็วิ่งไปทำบัตรทั้งๆที่ตัวเองก็กำลังแย่ไอตลอดเวลา ปฎิบัติการช่วยพี่ขัวญเริ่มขึ้นอีกแล้ว ภาพเจ้าหน้าที่รถเข็นนอนพักผ่อนทำให้เรียกเขาไม่ลงด้วยรู้สึกสงสารเขาจับใจ เลยตรงไปเอาล้อเข็นเอง แต่ด้วยสัณชาตญาณคนทำงาน เขาก็ตื่นมาช่วยทันที ได้แต่แผ่เมตตาให้เขาด้วยจิตทีขอบคุณแพทย์ และพยาบาลวันนี้เป็นเวร"ป้า" เลยได้รับการดูแลอย่างเข้าใจเพราะดูแลกันมากว่า 27ปี หมอถามอาการ พี่ขัวญบอกอาการอย่างละเอียดและมีการคาดเดาด้วยว่า ลองค้นอาการนี้ในgoogleหนูสงสัยgxHoลิ้นหัวใจรั่วเพราะอาการมันคล้ายมากคือเจ็บที่หัวใจและเจ็บตึงที่ขา ขวา หมอเลยใช้เครืองวัดคลื่นหัวใจ และก็ได้รับคำตอบว่า"หัวใจโต" เมื่อวานเติมเลือดเลยได้"ของแถม" หมอสั่งฉีดยาขับปัสสาวะเข้าเส้น และบอกว่าเดี๋ยวจะดีขึ้น พี่ขัวญบอกว่าถ้าแค่หัวใจโตก็ชิวชิว กลับบ้านไปนอนดีกว่ายังไม่เป็นอะไรมาก และยิ้มอย่างผ่อนคลาย ฉันเฝ้าดูจิตที่มันตกและมันค่อยๆกลับสู่สภาพหายตกใจ กลับถึงบ้านเลยทำดีท้อกทั้งกายและใจด้วยการนั่งแผ่เมตตาให้ตนเองจนสว่าง ลูกรอดปลอดภัยและสบายใจคือความสุขที่นี่และเดี๋ยวนี้ของแม่ทันที ใกล้เที่ยงด้วยความเป็นห่วงพอสอนเสร็จก็เลยโทรไปหาลูกไม่มีเสียงตอบเลยรีบขับรถไปบ้าน ภาพลูกนอนร้องครางด้วยอาการเจ็บฉันต้องตั้งสติ และให้กำลังใจลูกรีบพาไปพบหมออุทัยที่คลีนิค หมอให้ไปโรงพยาบาลอีกครั้งเพื่อx-rayปอดและตรวจหัวใจเพราะอาการคือเจ็บที่บริเวณหัวใจ หายใจแล้วเจ็บ พี่ขัวญบอกอาการว่า"มันเหมือนมีพระจันทร์กลมโตแต่บวมอยู่ข้างใน" ไม่มีไข้ ความดันปกติ แล้วเป็นอะไรล่ะ หมอส่งขี้นนอนบนตีกอายุรกรรมหญิง ฉันได้แต่แผ่เมตตาให้ตัวเองและลูกและคนไข้คนอื่นๆ เราล้วนแต่คือเพื่อนร่วมเกิดแก่เจ็บตายด้วยกันทั้งสิ้นจริงๆ ฉันขอห้องแยกพิเศษให้ลูกด้วยเขาตัดม้ามจะติดเชื้อโรคอื่นได้ง่าย โชคดีที่มีห้องพิเศษเลยได้แยกทันที หมอสั่งให้เลือดเพิ่มอีก 1ถุง ฉันเลยกลับไปเอายาขจัดเหล็ก,ที่บ้านและเตรียมเสื้อผ้ามานอนเฝ้าลูก ให้น้องเพชรอยู่บ้านคนเดียว ได้แต่ให้กำลังใจตนเองและบอกกับตัวเองว่า "เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป" "พร่งนี้ต้องดีกว่าวันนี้" "เรากำลังถูกทดสอบด้วยข้อสอบของธรรม" หน้าที่ของฉันคือ"ดูจิต"
