คนบางคนบอกไว้ว่า..แค่ยอมที่จะฟังและฟังคนอื่นอย่างลึกซึ้ง เราจะเข้าใจความหมาย เข้าใจตัวตนของเขา เจตนาดีที่มีให้จะได้ไม่กลายเป็น......

           ทุกคนเขียนเรื่องเล่า ที่น่าประทับใจ ซาบซึ้ง ใคร ๆ อ่านก็ชื่นชมคนเขียน แต่เรื่องเล่าของฉันไม่ใช่เรื่องน่าประทับใจ แต่เป็นเรื่องของน้องพยาบาลจบใหม่คนหนึ่ง ที่ยังมีประสบการณ์น้อยนิด  เล่าเรื่องนี้แล้ว ก็กลัวคำตำหนิว่า เธอคือ  นางมารร้าย  แต่ก็ต้องเล่าเรื่องนี้เพื่อให้ทุกคนได้รับความรู้สึกที่แตกต่างออกไปบ้าง  อ่านแล้วขอให้มองข้อผิดพลาด แล้วขับเคลื่อนกระบวนการทำงานคุณภาพและหัวใจความเป็นมนุษย์ให้เกิดขึ้นด้วยกันให้ได้

................พร้อมจะพบกับนางมารร้ายรึยังค่ะ.....................

          ตอนบ่ายวันอังคาร ฉันนั่งโต๊ะ Screen ที่ OPD ผู้คนมากมายมารับบริการช่วงบ่ายที่ OPD เนื่องจากวันนี้มีตลาดนัดใหญ่ จึงมีคนไข้มารับบริการมากกว่าทุกวัน ฉันก้มหน้าก้มตาซักประวัติท่ามกลางอากาศ เย็นชุ่มฉ่ำหลังจากฝนตกมาหลายวัน

                      "คิวที่ 88 คุณ...... เชิญที่โต๊ะซักประวัติ" 

          คุณลุงอายุประมาณ 60-70 ปี เดินมาที่ฉัน พร้อมกับนั่งลงช้า ๆ  ที่เก้าอี้ซักประวัติ ฉันรีบวัดความดันโลหิตก่อนถามอาการใด ๆ  เพราะเห็นคุณลุงถือสมุดประจำตัวผู้ป่วยความดันโลหิตสูงมาด้วย

                      โอ้!... ลุงทำไมความดันสูงจัง ขาดยาหรือเปล่า"

          ฉันถามแล้วครุ่นคิดในใจว่าลุงต้องขาดยาและไม่มาตามนัดแน่ คุณลุงก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร ฉันไม่ถามอะไรต่อ เปิดสมุดประจำตัวผู้ป่วยความดันโลหิตสูงของคุณลุง ออกดู

                         "ลุงไม่มาตามนัดนี่ค่ะ ผิดนัด 2 อาทิตย์แล้ว 

       คุณลุงเงยหน้าขึ้นกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ช้าไปแล้วฉันรีบพูดแทรกขึ้นก่อนที่ลุงจะอ้าปากซะอีก

"ลุงค่ะ ทำไมไม่มาตามนัด  รู้ไหมว่าไม่มาตามนัดก็จะไม่ได้กินยาต่อเนื่อง ความดันก็จะขึ้นสูง ลุงอาจมีอันตรายหากเส้นเลือดในสมองแตกลุงจะเป็นอัมพาธได้นะ ทำไมลุงไม่เห็นความสำคัญของการมาตามนัดเลย"

 คุณลุงก้มหน้าลงอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่เงียบเหมือนทุกที คุณลุงพูดเสียงสั่นเครือ

 "ลุงก็ไม่อยากขาดนัดหรอกหมอ แต่บ้านลุงอยู่ไกลมาก แล้วอีกอย่างช่วงวันที่หมอนัดฝนตกหนักเหลือเกิน น้ำในคลองก็เอ่อท่วมถนนหลายสาย วันนี้ฝนแล้งลุงจึงมาโรงพยาบาลได้ แต่หมอรู้ไหม ลุงต้องเดินออกจากบ้านมา 10 กิโลเมตร ลอยคอและว่ายน้ำข้ามคลองที่น้ำไหลเชี่ยว มาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านญาติแล้วเดินต่ออีก เพื่อจะมาอาศัยรถชาวบ้านที่จะมาตลาดนัด ขอติดรถเค้ามา ลุงพยายามแล้วได้เท่านี้แหละ"

       น้ำตาพาลจะไหลออกมาในทันที ฉันรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูกที่ว่าคุณลุงไปหลายคำ โดยไม่เปิดโอกาสให้ลุงเล่าเรื่องของลุงบ้าง แต่กลบเกลื่อนพูดเพื่อให้ตัวเองไม่รู้สึกผิดมากนัก

                          "งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวลุงไปนั่งรอพบแพทย์นะ"

        หลังจากนั้น คุณลุงก็รับยาแล้วกลับบ้านไป แต่ความรู้สึกแย่ ๆ ยังติดอยู่ในใจฉัน    ฉันตำหนิตัวเองและสงสารลุงเหลือเกิน ทำไมการมารับยาของคุณลุงถึงยากลำบากเหลือเกิน แถมต้องมาเจอพยาบาลที่เป็นเสมือนนางมารร้ายอย่างฉัน  ฉันเก็บเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้พี่หัวหน้า OPD ฟังด้วยความไม่สบาย คำตอบที่พี่พูดกับฉันว่า อีกไม่นานหมอจะออกตรวจที่สถานีอนามัยทุกแห่งของอำเภอพะโต๊ะแล้วละค่ะ คนไข้จะไม่ต้องเดินทางไกลออกมาถึงโรงพยาบาล ฉันรู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันที หลังจากวันนั้นฉันไม่พบคุณลุงคนนั้นอีกเลยแต่เรื่องของคุณลุงก็ได้สอนให้พยาบาลจบใหม่คนหนึ่ง เข้าใจในความเป็นอยู่ของคนอำเภอพะโต๊ะมากขึ้นทีเดียว จากวันนั้นถึงวันนี้ 7 ปีแล้ว ฉันเติบโตที่โรงพยาบาลพะโต๊ะท่ามกลางความมุ่งมั่นที่จะให้บริการคุณภาพ ประชาชนประทับใจ ฉันมองลึกถึงหัวใจของคนไข้มากขึ้น รู้จักที่จะรับฟังผู้ป่วยมากขึ้น ในวันนี้ไม่มีนางมารร้ายที่ OPD โรงพยาบาลพะโต๊ะแล้วนะค่ะ

                                                                                   

                                                                                มณฑิรา  คงตรีแก้ว