ในชีวิตของคนๆ หนึ่ง สิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้ยากที่สุด อย่างหนึ่งก็คงจะเป็น ความคิด อุดมการณ์ ทัศนคติ ที่มีอยู่ในจิตใจของแต่ละคน ต่างคนต่างความคิด ต่างการกระทำ ต่างจุดมุ่งหมาย

ก.ประสบการณ์(what)
ตอนที่ดิฉันเรียนม.4 อยู่ที่โรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช ฉันได้มีโอกาสไปทำค่ายอาสาสมัครพัฒนาชนบทที่บ้านดงนา ตำบลหนามแท่ง อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี ที่มีแม่น้ำโขงเป็นพรมแดนระหว่างไทยกับลาว ใครจะไปรู้ว่า. . . การที่ได้ทำค่ายในครั้งนั้น จะสร้างจุดเปลี่ยนให้กับชีวิตของฉันได้มากขนาดนี้

ข.สิ่งที่เกิดขึ้นโดยสรุป(how)
การทำค่ายในครั้งนั้น ทำให้ฉันได้เรียนรู้และมองเห็นอะไรหลายๆ อย่างในชีวิตของคนคนหนึ่ง ที่ฉันไม่เคยได้พบเจอมาก่อน เช่น สภาพความเป็นอยู่ อาชีพ สุขภาพ อนามัย การดำรงชีวิตอยู่ของชาวบ้าน และการศึกษาของเด็กในหมู่บ้านนั้น จากการที่ได้ไปสัมผัสมาจริงๆ มันช่างเป็นอะไรที่แตกต่างจากคนในสังคมเมืองเป็นอย่างมาก เพราะคนที่นั้นมีจิตใจโอบอ้อมอารี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ไม่มีความเห็นแก่ตัว รักและสามัคคีกัน เป็นสังคมที่อยู่กันอย่างเรียบง่าย และพอเพียง ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เริ่มจะเลือนหายไปจากคนในสังคมเมืองแล้ว

ค.ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตัวเอง(outcome)
สิ่งที่ฉันได้พบเจอที่บ้านดงนา ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง ระบบการศึกษา ที่โอกาสทางการศึกษาของกลุ่มเยาวชนไม่ดี เท่าที่ควร เพราะโรงเรียนอยู่ห่างไกลความเจริญมาก และขาดอุปกรณ์การเรียน หนังสือเรียน และสื่อการเรียน อีกทั้งเรื่องสุขภาพ อนามัย ของคนในหมู่บ้านที่ไม่ได้รับคำแนะนำจากแพทย์หรือผู้ที่มีความรู้ที่ถูกต้อง ซึ่งทำให้เกิดปัญหาสุขภาพ เช่น โรคเบาหวาน โรคมาเลเรีย และพยาธิ เนื่องจากทานอาหารสุกๆ ดิบๆ

ง.ข้อคิดที่ได้จากประสบการณ์(reflection)
การได้พบเจอกับหลายอย่างที่ไม่เคยเจอในค่ายครั้งนั้นทำให้ฉันมีความคิด ความตั้งใจ และจุดมุ่งหมายที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากที่ก่อนหน้านี้เป็นเด็กที่ได้แต่เรียนๆ เล่นๆ ไปวันๆ ไม่มีจุดมุ่งหมายที่แน่นอนว่าในอนาคตจะเป็นอะไร ทำอาชีพอะไร มีชีวิตอย่างไร แต่ทุกๆ อย่างก็เปลี่ยนไป กลายมาเป็นคนที่มีจุดมุ่งหมายอย่างชัดเจนว่าจะต้องมีอาชีพที่ดีให้ได้ ต้องเป็นหมอหรือคุณครูที่ดี จะได้กลับไปช่วยรักษา ดูแล หรือสอนเด็กๆ ให้คนที่นั้นหรือคนไทยในถิ่นทุรกันดารมีความรู้ และมีสุขภาพที่ดีให้ได้ เนื่องด้วยแรงบันดาลใจนี้เองที่ทำให้ฉันตั้งใจเรียน จนสอบติดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และฉันจะตั้งใจเรียนให้จบเพื่อเป็นแพทย์ที่ดีให้ได้ จะได้เป็นแรงเล็กๆ ที่สำคัญอีกแรงหนึ่งที่จะช่วยดูแลสุขภาพของคนไทย ให้ทุกคนได้ อยู่ดี มีสุขด้วยกันทุกคน
จ.เอกสารหรือสื่ออ้างอิง(references)
http://online.benchama.ac.th/eep/index.php?topic=5.0
ฉ.วัน เดือน ปี ที่บันทึก 4 ส.ค. 2552, วัน เดือน ปี ที่ปรับปรุง 9 ส.ค. 2552

โห.. อ่านแล้วขนลุกก..
อยากเป็นหมอที่มีอุดมการณ์แบบยุ้ยบ้างอ่ะ..
ยังไงก้อ.. สู้ๆน้า.. Fighthing!!
เป็นกำลังใจให้เสมอนะจ๊ะ.. (ยังไงก็จะขอเป็นแรงเล็กๆช่วยอีกคน)
ขอให้ยุ้ยเป็นหมอที่ดีของคนไข้นะ
เราเป็นกำลังใจให้
สู้ๆ สู้ตาย
ดีจัง ได้ทำค่ายแบบนี้ทำให้มีเป้าหมายการเรียนแพทย์ที่แน่วแน่
เป็นกำลังใจให้จ๊ะ
ว้าว ~ มีอุดมการณ์ที่ดีนะครับ
แพทย์แบบนี้แหละเป็นที่ต้องการมากมาย ^^''
เป็นกำลังใจให้นะครับ สู้ ๆ
ว้าววว!!!
เป็นแรงบันดาลใจที่ดีมากเลย
สู้ๆนะจ๊ะ เป็นกำลังใจให้^^
ได้ข่าวว่าเค้าก็ไปกะยุ้ยด้วย
สนุกมากมาย
ถึงจะลำบากแต่ก็มีความสุขและภูมิใจมาก
อยากไปอีกเนอะ....
อยากกลับไปเยี่ยมอีก
ถ้ามีโอกาสไปด้วยกันอีกเนอะ
เป็นประสบการณ์ที่มีค่ามากนะ
เก็บเอาสิ่งดีๆนี้ให้นานๆนะ
คิดถึงวันเวลาเหล่านั้นจัง
เราได้ทำสิ่งดีๆ เพื่อคนอื่น
วันเวลาดีๆ เหล่านั้น คงมีโอกาสเกิดขึ้นอีกเนอะ
คิดถึงตอนไปดงนาด้วยกันเนาะ
เค้าว่ามันเป็นทริปที่สนุก
แล้วก็ได้ประโยชน์มากที่สุดแล้วล่ะ
*-*
น่าสงสารพวกเค้าเนอะ
เรามีโอกาสก็ควรใช้โอกาสนี้ให้เต็มที่ล่ะ
ดีน้า
ได้ประสบการณ์ใหม่ๆ ทำให้เรามีความคิดที่กว้างไกลมากขึ้น
เยี่ยมมมม
👍💐