ช่วงวันที่ ๑๗-๑๙ สิงหาคม ๒๕๕๒ ที่มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์มีการประเมินคุณภาพการศึกษาภายในระดับศูนย์/สถาบันและสำนักวิชา โดยมีคณะกรรมการทั้งจากภายนอกและภายใน คณะกรรมการภายนอกประกอบด้วย ศ.ดร.สมศักดิ์ พันธุวัฒนา รศ.ดร.มรรยาท รุจิวิชชญ์ รศ.ดร. สิทธิชัย แสงอาทิตย์ รศ.ดร.วศิน อิงคพัฒนากุล รศ.ชาญ ถนัดงาน และ ผศ. สุวิไล เรียงวัฒนสุข
ดิฉันจำฝังใจถึงคำพูดของ ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช เมื่อครั้งที่ดิฉันรับผิดชอบงาน QA ของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ตอนที่ทำรายงานฉบับแรกของมหาวิทยาลัยเสร็จ ดิฉันดีใจมาก แต่อาจารย์วิจารณ์บอกว่าที่แน่จริงไม่ได้อยู่ที่รายงาน แต่อยู่ที่ว่ามีคุณภาพจริงหรือเปล่า
โชคดีที่ปีนี้ลูกน้องช่วยกันทำรายงาน SAR ประจำปีการศึกษา ๒๕๕๑ ไม่เสร็จเรียบร้อย (ให้เกียรติคณบดีมาทำเอง) ดิฉันจึงได้ตรวจข้อมูลและเนื้อหาอีกหลายรอบ ทำให้เข้าใจผลการประเมิน มองเห็นจุดอ่อน-จุดแข็งและอธิบายเหตุผลได้ เอานิสัยเดิม (คุณละเอียด) มาใช้การได้ดี
รายงานปีนี้เป็นการรวมตัวบ่งชี้ทั้งของ สกอ. สมศ. และ มวล. รู้สึกเห็นใจคณะกรรมการประเมินที่ต้องดูข้อมูลมากมาย เราดูของสำนักวิชาเราหน่วยงานเดียวก็ลำบากแล้ว
คณะกรรมการสาย ๑ (มี ๓ สาย) มาตรวจเยี่ยมสำนักวิชาพยาบาลศาสตร์ เมื่อวันที่ ๑๗ สิงหาคม ๒๕๕๒ เวลา ๑๕.๐๐-๑๗.๐๐ น. ดิฉันรายงานผลการดำเนินงานสั้นๆ การที่ได้ดูและตรวจ SAR มาอย่างดีจึงรายงานได้กระชับ ครอบคลุม และบอกเหตุผลได้โดยกรรมการไม่ต้องซักถาม (ลูกน้องบอกว่าดักไว้หมดแล้ว) ดิฉันเตรียม PowerPoint ด้วยตัวเองเพราะไม่ถนัดที่จะนำเสนอโดยมีคนอื่นเตรียมให้
เราตั้งคำถามให้คณะกรรมการท่านหนึ่งคือ รศ.ดร.มรรยาท รุจิวิชชญ์ คณบดีคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เล่าวิธีการทำงานในเรื่องการเตรียมบัณฑิตในการสอบขึ้นทะเบียนใบประกอบวิชาชีพ การแก้ปัญหาเด็กเรียนอ่อน ของธรรมศาสตร์ให้เราฟังในลักษณะการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ได้ประโยชน์มากทีเดียว
เราลองตั้งคำถามเรื่องตัวชี้วัด สกอ.๔.๕ (สมศ.๒.๖) “ร้อยละของบทความวิจัยที่ได้รับการอ้างอิง (Citation) ใน Refereed Journal หรือในฐานข้อมูลระดับชาติหรือระดับนานาชาติต่ออาจารย์ประจำ” ที่เราค้นข้อมูลจากศูนย์ดัชนีการอ้างอิงวารสารไทย (TCI)ไม่ปรากฏว่ามีการ citation บทความของอาจารย์ของเรา ได้รับคำแนะนำจากกรรมการท่านหนึ่งว่าต้องอ้างอิงกันเองเพื่อให้ rating ขึ้น คำตอบนี้ดิฉันยังไม่แน่ใจว่าจะใช่เรื่องของการพัฒนาคุณภาพหรือไม่ แต่อาจารย์บางส่วนเริ่มคิดแล้วว่า “จริงนะ ต้องทำเพื่อโรงเรียนของเรา”
เราจัดนักศึกษาปี ๔ จำนวน ๕ คนให้มาพบกับคณะกรรมการฯ ด้วย กรรมการภายในมาบอกให้รู้ภายหลังว่านักศึกษาของเราแสดงออกถึงทัศนคติที่ดีมากต่อวิชาชีพ สถาบัน และอาจารย์ นักศึกษาคนหนึ่งบอกว่าภูมิใจที่เรียนพยาบาลทั้งๆ ที่เดิมไม่ชอบเลย ที่หันมาชอบเพราะมีอาจารย์ชมว่า “เก่ง” คณะกรรมการประทับใจนักศึกษาของเรา บอกว่ามีคนหนึ่งที่พูดเป็น "ต่อยหอย" งานนี้บอกได้เลยว่าเราไม่มีการเตี้ยมกันมาก่อนแต่อย่างใด ดิฉันได้กล่าวคำชื่มชมฝากเพื่อนนักศึกษาไปบอกกันให้รู้ด้วย
ในการประชุมเพื่อรับฟังข้อเสนอแนะจากคณะกรรมการเมื่อวันที่ ๑๙ สิงหาคม ๒๕๕๒ เวลา ๑๐.๐๐-๑๒.๓๐ น. ข้อแนะนำสำหรับทุกหน่วยงานทำให้ดิฉันมองเห็นวิธีการในการนำไปปรับปรุงการทำงานให้ดียิ่งขึ้นได้
การเลือกคณะกรรมการที่จะมาทำหน้าที่เป็นผู้ประเมินเป็นเรื่องสำคัญ เพราะเคยมีประสบการณ์ที่ผ่านมาพบว่าคณะกรรมการแนะนำแต่เรื่องที่เรารู้ๆ อยู่แล้ว ไม่ต้องมาบอกก็ได้ และไม่ได้ประโยชน์ เราอยากได้ข้อแนะนำที่เรานึกไม่ถึงหรือมองไม่เห็น
วัลลา ตันตโยทัย
