“การจากลา”ผ่านเข้ามาในชีวิต

ผมมาลองคิดดูดีๆแล้ว ความสุขครั้งล่าสุดคืออะไร การนั่งเรียนข้างๆเพื่อนสนิท การตะโกนล้อเลียนเพื่อนร่วมห้อง การเตะบอลอย่างเมามันจนลืมไปแล้วว่าแดดร้อน หรือการนั่งมองคนบางคนได้นานๆ  ความสุขส่วนใหญ่เกิดจากความรัก  ไม่ว่าจะรักพ่อแม่ รักอาจารย์ รักเพื่อน ทุกคนคงอยากหยุดเวลาไว้กับคนที่เรารักนานๆ

ประสบการณ์ในชีวิตที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของผม คือการที่คำว่า “สาธิต” ซึมซาบสู่กระแสเลือด ผมเรียนที่โรงเรียนสาธิตขอนแก่นตั้งแต่อนุบาล 1 จนถึงมัธยม 6 หน้าที่ของผมและนักเรียนทุกคนคือตั้งใจศึกษาเล่าเรียน  แต่คุณภาพชีวิตที่ดีย่อมไม่ได้มาจากการเรียนเพียงอย่างเดียว กิจกรรมเพื่อพัฒนาทักษะต่างๆที่ผมเข้าร่วมช่วยเพิ่มมิตรภาพ และความสุขมากมาย (เรือที่จอดอยู่นิ่งๆแลดูปลอดภัยแต่ไร้ประสบการณ์นี่ จริงมั้ย) ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่สุดในชีวิต ที่ได้ดำรงตำแหน่งประธานนักเรียน การเป็นประธานนักเรียนทำให้ผมเรียนรู้สิ่งดีๆหลายสิ่ง ผมต้องแบ่งเวลาเพื่อเรียน ,ซ้อมกีฬา ,เล่นดนตรี และดำเนินกิจกรรมของกรรมการนักเรียน มีการประชุมหลายรอบที่ผมต้องไกล่เกลี่ยความขัดแย้ง และ รับฟังความคิดเห็นจากทุกฝ่าย มีหลายครั้งที่ต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้า และ ผมต้องเป็นคนตัดสินใจ แน่นอนว่าต้องมีการตัดสินใจผิด แต่นั่นคือบทเรียนที่ดีสำหรับผม การทำงานให้เพื่อนแท้ที่ดีที่สุดกับผม เพื่อนแท้ทุกคนที่ไม่ทิ้งกันยามยาก และเพื่อนแท้แบบนามธรรมที่เรียกว่า “ประสบการณ์”

ประสบการณ์ที่ดีแลกมาด้วยรอยยิ้มและหยดน้ำตา  คนที่ยิ้มไม่จริงใจอาจไม่เข้าใจว่าดีใจจนอยากยิ้มให้หน้าฉีกเป็นอย่างไร และคนที่ร้องไห้ได้คงไม่เข้าใจว่าเสียใจจนร้องไห้ไม่ออกมันอึดอัดแค่ไหน การเรียนรู้กับการกินอาหารไม่มีสิ่งใดเหมือนกัน ยกเว้นสิ่งเดียวคือ  ทั้งสองสิ่งทำให้มนุษย์เติบโต จากวันนี้คือปัจจุบัน ผมจะจดจำอดีต เพื่อเป็นบทเรียนและกำลังใจที่ดีในการก้าวไปสู่อนาคตและแน่นอนเป็นที่สุด ผมจะไม่มีทางลืมประสบการณ์ดีๆที่โรงเรียนสาธิตให้ผมไปจากใจได้เลย

ตราพระธาตุที่แท้     ตรงใจ

จักบ่จืดจางไป                         ไป่สิ้น

สาธิตถิ่นเทาไทย                     ยิ่งใหญ่   ยั่งยืน

คุณท่านครูประถิ้น                  เทิดไท้     แทนคุณ

พร้อมกับการเริ่มต้น รำลึกถึงความทรงจำที่งดงาม........