ตอนทีผมเป็นเด็ก ตอนนั้นผมรู้สึกว่า เวลาช่างช้าเหลือเกิน ในอดีต วันๆในตอนเช้า ผมก็เฝ้าว่าเมื่อไรจะมืดสักที่ แต่พอมาถึงตอนที่มืด ก็เฝ้าอีกว่าเมื่อไรจะเช้าสักที่ ซึ่งผมรู้สึกว่าเวลาตอนช้าเหลือเกิน...จนวันๆไม่รู้จะทำอะไร ผมว่าถ้าจะเทียบเวลาในอดีตกับปัจจุบันมันจะไม่เหมือนกัน ที่ผมว่าไม่เหมือนไม่ใช่จาก 24 ชั่วโมง เพิ่มเป็น25หรือ26 ชั่วโมง ไม่ใช่อย่างงั้นครับ แต่ที่ผมว่าเวลาในอดีตกับปัจจุบันแตกต่างกันนั้นก็เวลาในอดีตช้า...มาก.. 
แต่พอมาถึงปัจจุบันผมก็รู้สึกว่าเวลามันช่างเร็วเหลือเกิน จนผมรู้สึกว่าเวลา24ชั่วโมงไม่พอสำหรับผม ถ้าเป็นไปได้ผมอยากจะได้เวลาเพิ่ม แต่คงเป็นไปไม่ได้หรอก ดั้งที่รู้ว่าในวันที่จะถึง วันสิ้นโลก เวลามันผ่านจนใครต่อใครไม่รู้ตัว เพราะ ก่อนที่วันสิ้นโลกจะมาถึง ช่วงนั้นบนโลกมนุษย์ มีเเต่ความวุ่นว่ายโกลาหลมาก จนมนุษย์ไม่ทันที่จะรู้ว่าเขาได้เสียเวลาอันมีค่าขนาดไหน แต่สำหรับคนที่คิดตลอดว่าทุกๆนาทีนั้นมีค่า เขาจะอยู่อย่างไม่เสียเวลาเปล่า เพราะเขารู้ดีว่าในตอนนั้นเขาจะต้องแข่งกับเวลา เพื่อไม่ให้เสียเวลาเปล่าประโยชน์
ในโลกที่ไร้พรมเเดน มีสิ่งของหรือของเล่นที่ชวนทำให้เราเสียเวลาเปล่าประโยชน์ เช่น โทรศัทพ์ซึ่งช่วงนี้ ไม่ว่าจะรุ่นไหนๆก็มีกันทั้งนั้น ในโทรศัพท์นี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย แต่ผมว่ามีข้อเสียมากกว่า ที่เห็นได้ชัด การคุยโทรศัพท์ในขณะนี้เป็นที่ระบาดมาก เพราะช่วงนี้โปรโมชั่นนับวันยิ่งถูก จนทำให้ส่วนมากหันมาคุยโทรศัพท์นานเกินไป ทำให้เสียเวลาดั่งไม่ทันได้ตั้งตัว เงินก็เสีย เวลาก็เสีย นี้เป็นตัวอย่างที่ทุกคนเห็นได้ชัดการที่เราคนเราใช้เวลาโดยไร้ค่า
เวลาปัจจุบัน24ชั่วโมงก็จริง แต่ผมรู้สึกว่า หนึ่งปีในอดีต เท่ากับหนึ่งเดือนในปัจจุบัน และหนึ่งเดือนในอดีต ในปัจจุบันก็หนึ่งสัปดาห์ และหนึ่งสัปดาห์ในอดีต ในปัจจุบันก็เหมือนหนึ่งวัน ที่ผมกล่าวมานี้ท่านไหมว่า ผมเอามาจากไหน ขอตอบเลยว่า ผมสังเกตตัวผมเอง ในขณะนี้เวลา24ชั่วโมงพอสำหรับผม ทำไมจึงไม่พอ เพราะว่าในวันที่ผ่านๆมาผมใช้กับการเรียนยังไม่พอ ไหนเวลาจะอ่านหนังสือ ไหนเวลาจะท่องหนังสือ ไหนเวลาจะทำงานอีก และอื่นๆอีกมากมาย จนทำให้ผมรู้สึกท้อแท้ แต่ผมจะไม่ท้อแท้เด็ดขาด เพราะว่าเวลาจะช้าหรือเร็วมันไม่ใช่อุปสรรค อยู่ที่ใจเรา ขอเพียงใจสู้ทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเรา
และอย่าจะให้ทุกคนที่อ่าน จงรับรู้ไว้ว่า เวลานั้นมีค่า ก็ขอให้ใช้เวลาเป็นประโยชน์มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ บาย....
