วันที่ ๑๕ ก.ค. ๕๒ เตรียม ppt. ไปพูดเรื่อง “การประเมินโครงการแนว KM และคุณค่าของชุมชนนักประเมิน” ให้แก่ สสส.   ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าผมสอนตัวเองตลอดมา ให้ดำรงชีวิตแบบ add value   หรือในภาคภาษาไทยว่า ไปอยู่ที่ไหนก็ทำตัวให้เป็นประโยชน์ หรือมีคุณค่า แก่ที่นั่น   อย่าทำตัวให้เป็นตัวปัญหา 


          ผมพยายามเรียนรู้เรื่องการทำประโยชน์ในระยะยาวให้แก่หน่วยงานที่ผมไปอยู่   พยายาม add value ที่ยังไม่มีใครนึกถึง   การมีเป้าหมายเช่นนี้มันบังคับไปในตัวให้เป็นคนช่างสังเกต   หัดมองอะไรๆ อย่างลึกซึ้ง มองหาแง่มุมที่ซ่อนอยู่    ที่หากมีการลงมือทำแล้วจะเกิด value (คุณค่า) เป็นอันมาก    ซึ่งก็คือฝึกเป็นนักเรียนรู้นั่นเอง


          ก็สามารถทำอะไรๆ ได้พอสมควร ตามขีดความสามารถที่มีจำกัด


          ชีวิตของคนที่มีจุดยืนชัดเจน และมีเป้าหมายชัดเจน แบบผม    ย่อมเข้าไปเกี่ยวข้องกับการแย่งชิงตำแหน่ง แย่งชิงอำนาจอยู่ด้วย   ผม add value ให้แก่หน่วยงานด้วยการไม่เข้าไปแย่งชิงหรือแข่งขัน   ไม่หาเสียง ไม่หาพวก   จึงมีคนบอกว่าคนแบบผมจะไม่ได้เป็นตำแหน่งสูงสุดในมหาวิทยาลัย   เพราะไม่หาเสียงหาพวก   ซึ่งผมก็ยินดีให้เป็นเช่นนั้น   เพราะผมไม่ต้องการ add power ให้แก่ตนเอง


          ผมเป็นนักเรียน ที่ชอบเรียนวิชา add value ให้แก่หน่วยงาน  และแก่สังคม 

วิจารณ์ พานิช
๑๕ ก.ค. ๕๒