ถึงเวลา..เลี้ยวอีกแล้ว





ชีวิต คือ การเดินทาง

บางครั้งต้องเร่ง บางครั้งต้องเบรก บางครั้งก็ต้องแวะพักเติมพลัง

อุปสรรค มิพักต้องพูดถึง ต้องมีเป็นธรรมดา

ถนนไม่เคยราบเรียบสนิท

ชีวิตก็คงไม่ผิดที่จะมีขวากหนามบ้าง

เกี่ยวให้เลือดซิบๆ จะได้มีประสบการณ์

ชีวิตผมปีนี้ไม่ราบเรียบเอาเลยก็ว่าได้

เมื่อปลายปี 51 เพิ่งลาออกจากงานเก่า

เพราะอยากหาอะไรใหม่ๆให้กับชีวิต

พอได้งานใหม่ทำไปได้พักเดียวก็รู้ตัวว่ายังไม่ใช่

วันนี้้ผมเดินทางมาถึงทางแยกอีกครั้งครับ

ตัดสินใจเลี้ยวไปยังเส้นทางไม่คุ้นเคย

ออกจากงานอีกครั้งเพื่อตามหางานที่น่าจะใช่กับเรา

การทำงานถ้าได้ทำงานที่ตนรักแล้วได้เงินเดือนด้วยนั้นเป็นสิ่งดี

แต่คนส่วนใหญ่รวมทั้งผมอาจต้องทำงานตามสาขาที่เรียนมา เพราะเป็นสิ่งที่เรามีความ(รับ)รู้มา

ขอสารภาพว่าทุกวันนี้ ยังไม่ค่อยแนใจว่า สาขาวิทยาศาสตร์ที่เราเีรียนจบมาเราชอบจริงหรือเปล่า

แต่ก็พยายามเรียนรู้ทางโลก และ ทางธรรมคู่ขนานกันไป

จะไปทำธุรกิจส่วนตัวก็ยังไม่ถึงเวลา ไม่มีทุน และ รู้ศักยภาพตัวเองในตอนนี้

ขอพักผ่อนทั้งกาย และ ใจ

วันฟ้าใหม่ ฟ้าหลังฝน คงมาถึง

เป็นกำลังใจให้กับคนที่เผชิญปัญหา รวมทั้งตัวผมด้วยครับ