หนังสือเล่มหนึ่งน่าอ่านมาก แต่ก็อ่านไม่เคยจบ มักจะมีหน้าแทรกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แม้ได้พยายามอ่าน และใช้เวลาอ่านทบทวนเสมอ ๆ หน้าที่ผ่านมาก็เข้าใจยังไม่หมด หน้าปัจจุบันบางครั้งก็ไม่ Get หน้าที่กำลังจะเปิดก็ไม่ทราบว่าเป็นอะไร ไม่มีสารบัญบอก ไม่มีบท...ที่ว่าคือหนังสือชีวิต...ตนเอง เป็นความเห็นผมที่ให้ไว้ในบันทึก ผ่านความโง่มามากมาย ของคุณ “ไร้นาม”

     หนังสือชีวิต ทำไมไม่ใช่หนังชีวิต หนังชีวิตมีจบ มีเป็นตอน ๆ แทรกได้ยากต้องใช้ความตั้งใจอย่างสูง หากแต่หนังสือชีวิตเป็นหนังสือที่ไม่เย็บเล่ม พร้อมรับหน้าแทรก หน้าเพิ่มเติมได้ตลอดเวลา การทำความเข้าใจกับหนังสือจะทำได้ช้ากว่าการมีจำนวนหน้าเพิ่มหรือหน้าแทรกเข้ามา หนังสือชีวิตอ่านซ้ำได้ง่าย ทบทวนได้เร็วเท่าจิตที่อยากทบทวน แต่หากเสียเวลากับการทบทวนอยู่นานเกินไปก็จะทำความเข้าใจกับหน้าเพิ่มหรือหน้าแทรกเข้ามาใหม่ไม่ทัน บางครั้งบางเรื่องจึงไม่ต้องเข้าใจทั้งหมด อาจจะต้องปล่อยให้ผ่านไป แล้วเวลาจะช่วยทำให้เข้าใจได้โดยไม่ต้องเสียเวลาทบทวนมากนัก นิ่ง ๆ ใช้สติกับปัจจุบัน พร้อม ๆ ไปกับการทบทวนในบางห้วงขณะจิต เพื่อการใช้ “เวลาชีวิต” ให้คุ้มค่า เช่นที่คุณไร้นามกล่าวไว้ว่า “วันนี้น่าจะเป็นที่เรียกว่า "น่าพอใจ" เพราะสามารถอ่านหนังสือได้หลายบทจากหลายเล่ม”

     หนังสือชีวิต “ตนเอง” ยังอ่านไม่หมด เข้าใจก็ยังไม่ถ่องแท้นัก แต่เราก็ยังมีหน้าที่ต้องอ่านหนังสือชีวิตคนอื่นในฐานะเพื่อนมนุษย์ที่ควรจะใช้เวลาชีวิตของเราไปเฉลี่ยให้ (บ้าง) เท่าที่ควรจะกระทำและพึงกระทำ ผมได้เรียนรู้บางเรื่องว่านอกจากจะต้องอ่านหนังสือชีวิตตนเองแล้ว ก็ต้องอ่านของคนอื่นบ้างโดยเฉพาะของคนที่เรารัก หากแต่อย่าอ่านให้ลึกนัก หรือลึกเกินไป เพราะเราจะพบว่ามีบางส่วนของหนังสือที่เราไม่ควรรู้ หรือเมื่อได้รู้เราจะเกิดทุกข์เสียเอง ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้วหน้านั้นของเขา เขาก็ไม่อยากอ่านซ้ำ แล้วเราไปพบเข้าเลยกลายเป็นทุกข์ และทุกข์กันทั้งคนอ่านและเจ้าของหนังสือ จึงสรุปได้ว่าการอ่านหนังสือชีวิตที่ว่า บางครั้ง บางหน้า ให้เปิดพอผ่าน ๆ ไปเสียบ้าง และตั้งใจอ่านให้หนักเมื่อพบว่าหน้านั้นเป็นสาระเชิงบวก หรือเป็นเรื่องดี ๆ ที่ควรยกย่อง และจะยิ่งเป็นสุขโดยทั่วกันเมื่อได้นำมาทบทวน สรรเสริญต่อกัน...ครับ