ผมอยากให้ทุกคนเลิกสูบบุหรี่ได้เหมือนผม ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจว่าเวาะจะสูบต่อหรือไม่ แต่ที่รู้คือผมได้ทำหน้าที่ของผมอย่างดีที่สุดแล้ว

ศาลาศักดิ์ยิ่งยง ยังคงเป็นที่พักพิงสำหรับญาติผู้ป่วยคนแล้วคนเล่าที่แวะเข้ามาเยือนในโรงพยาบาลแห่งนี้ซึ่งไม่ต่างกับผมที่ต้องทำหน้าที่กวาดเก็บสิ่งของหรือขยะตามจุดต่างๆทุกวันเช่นกันโดยเฉพาะบริเวณจุดนี้ต้องกวาดกันหลายๆรอบเพราะเป็นที่ศูนย์รวมญาติและส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย  แต่จะเปลี่ยนหน้าตามจำนวนวันของผู้ป่วยที่มานอนเฝ้า  แต่ผมสังเกตเห็นชายอายุมากคนหนึ่งแอบ นั่งสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า

          “เวาะ ( ใช้เรียกผู้สูงอายุ ) สูบมากๆ ไม่กลัวเป็นโรคหรือ?” ผมเริ่มคำถามทันทีเมื่อเห็นว่าสบโอกาส  เวาะหันมายิ้ม พร้อมกับแสดงสีหน้างงเล็กน้อยต่อคำถามแต่คงแอบคิดในใจว่ามันเป็นใครถึงได้มายุ่งเกี่ยวกับตน

          “บุหรี่เป็นอันตรายน่ะอาจทำให้ลูกหลานป่วยได้” ผมพูดต่อ เมื่อเห็นว่าแกยังเงียบ...

          “เวาะสูบ....แล้วทำไมลูกหลานถึงป่วยล่ะ”   เวาะถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

          “อ้าวก็บุหรี่เป็นสาเหตุของโรคไอ วัณโรค โรคปอด” ผมตอบเท่าที่ผมทราบมาจากการอบรมในวันนั้น เวาะทำหน้างง ผมจึงถามต่อ

              “ เวาะพาใครมาโรงพยาบาลหรือ ”  เพราะผมเพิ่งเห็นเวาะในวันนี้เอง

          “ หลาน..ไอมาก ไอมา 2 อาทิตย์แล้วยังไม่หายเลย” เวาะตอบด้วยน้ำเสียงเบาลงเมื่อพูดถึงหลาน

          “นั้นไงเด็กกำลังจะเป็นโรค มันมาจากบุหรี่ของเวาะนั่นแหละ” ผมสรุปตอบทันทีโดยไม่คิดมากและพยายามโยงให้ถึงบุหรี่ให้มากที่สุด

          “เวาะสูบแต่หลานไม่ได้สูบนี่” เวาะยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง

          “ก็ควันไง  ควันที่เวาะพ่นออกมาเด็กรับไปเต็มๆ เลย   นานๆเข้าจะกลายเป็นวัณโรคได้น่ะ” ผมอธิบายให้เวาะเข้าใจและสังเกตเห็นว่าเวาะเริ่มสนใจและมองไปยังบุหรี่ที่เก็บอยู่ในกระเป๋าเล็กๆ ส่วนผมก็ไปกวาดขยะต่อ พลางนึกในใจว่าถ้าเวาะเชื่อสักนิดก็น่าจะดีน่ะ    สงสารเด็กๆจนใกล้เที่ยงผมเดินไปที่ศาลาอีกครั้งพบเวาะคนนั้นนั่งอยู่ที่เดิมอีก พอเห็นผมก็รีบตะโกนบอกผมแต่ไกลเลยว่า

          “หลานต้องนอนโรงพยาบาล”      ผมได้โอกาส จึงรีบพูดต่อ

          “เวาะอยากเลิกบุหรี่ไหม ที่โรงพยาบาลมีคลินิกเลิกบุหรี่น่ะ  ถ้าเวาะหยุดสูบหลานก็หายไอ คนอื่นๆ ก็จะปลอดภัยจากควันบุหรี่ที่เวาะสูบ ไปหากะนะประชาสัมพันธ์ ไปบอกว่าจะเข้าคลินิกเลิกบุหรี่ กะนะจะได้พาไป คนมาเข้าคลินิกกันเยอะ”

          ผมได้โอกาสบอกให้เวาะเห็นความน่ากลัวและโทษของบุหรี่ โดยใช้รูปภาพที่ติดอยู่ที่ศาลาให้ เวาะมองดูภาพแกมองด้วยความสนใจ ผมก็อธิบายต่อเพราะสังเกตเห็นว่าแกเริ่มจะเห็นความจริงกับผมแล้ว

          “เวาะลองถามหมอดูว่าหลานไอมากๆ เกิดจากบุหรี่หรือไม่? ถ้าเวาะไม่หยุดหลานเวาะก็จะไอจนผอม และหอบ”      ผมรู้สึกดีใจ  วันนี้ผมได้ช่วยเด็กคนหนึ่ง และคนอื่นๆ อีกอาจหลายๆคนที่เกี่ยวข้องหรืออยู่ใกล้ตัวเวาะ

          หลังจากวันนั้นผมก็เห็นเวาะยังนั่งอยู่ที่ศาลาเช่นเดิม เพราะหลานยังนอนที่โรงพยาบาลต่ออีก แต่ที่สังเกตเห็นได้ชัดคือ เวาะไม่สูบบุหรี่   ผมจะเข้าไปทักทายแต่ไม่ทันที่จะเอ่ยปากแกก็พูดแซงมาว่า

          “ เวาะหยุดแล้ว เวาะไม่สูบแล้ว ” ผมฟังแล้วไม่รู้จะขอบคุณเวาะอย่างไร รู้แต่ว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดถ้าเวาะทำได้  และหลายวันต่อมาผมก็ไม่เห็นเวาะนั่งที่ศาลาเหมือนเช่นทุกวัน นั่นแสดงว่าหลานได้ออกจากโรงพยาบาลและคงกลับบ้านได้แล้ว  ผมอยากให้ทุกคนเลิกสูบบุหรี่ได้เหมือนผม ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจว่าเวาะจะสูบต่อหรือไม่ แต่ที่รู้คือผมได้ทำหน้าที่ของผมอย่างดีที่สุดแล้ว