ลืมกันแล้วกา โอ้ละหนอ ลำน้ำปิง แม่เอย ไหลเอื่อย เรื่อยเลย บ่เกยหยุดพัก ดั่งใจคนรอ ท่องจำอู้กำว่าฮัก ฝันตี้ฝาก กลัวอ้ายจะทำหล่นหาย อู้ผ่านสาย เติมฮักหื้อใจกัน ทุกๆ วัน ข้อความผ่านจอส่งใจ แต่พอวันนี้ ทนความคึ๊ดเติงบ่ไหว กดเบอร์โทรไป คนฮับสายเป็นเสียงแม่หญิง แหมอ้ายมี มีไผ แตนตี้ตัวน้อง อาการมันฟ้อง ฟ้องว่าน้องกำลังถูกทิ้ง ลืมกันแล้วก๋า อู้มาหื้อฮู้ความจริง ว่าแม่หญิง ตี้ฮับสาย เป็นไผวันนั้น ถิ่นเวียงพิงค์ ลำนำปิง ภูดอย สองเฮาเกย เกี่ยวก้อย เตวตางโต้ยกัน ยี่เปงย่างมา ฝากลมพาพัดใจอ้ายนั้น หากยังมีกัน ลางาน ปิ๊กบ้านบ่ได้ก๋า
แหมอ้ายมี มีไผ แตนตี้ตัวน้อง
อาการมันฟ้อง ฟ้องว่าน้องกำลังถูกทิ้ง
ลืมกันแล้วก๋า อู้มาหื้อฮู้ความจริง
ว่าแม่หญิง ตี้ฮับสาย เป็นไผวันนั้น
อืม นั่นดิ ตอบมาซิ คุณ ท.
ยินดีได้อ่านบันทึกท่านอีกค่ะ
บ่ลืมหรอกค่ะ แม่ปิงเวียงพิงค์
คิดถึงเพลงล่องแม่ปิง เลยค่ะ
ไว้หากหาเจอ จะเอามาฝากนะคะ
แค่อ่านลำนำ กลอนนี้แล้ว ก็เห็นภาพ
ขอบคุณหลายๆ ค่ะ มีความสุขนะคะ