หากพูดถึงโรคจิต เราๆ คงงงๆ และเข้าใจยาก โรคจิต โรคของจิตซึ่งฟังดูจะออกแนวนามธรรม (จับต้องไม่ได้ แต่รู้สึกได้) คำถามที่ตามมาใครหละ เราจะรู้ได้อย่างไรว่าใครเป็นโรคนี้หรือเข้าข่ายที่จะเป็น อย่างที่เราชอบว่าเพื่อนๆ หรือคนชอบมองขาอ่อนเราเวลาเรานุ่งสั้น ว่าพวกโรคจิต ทั้งที่เราเองก็ไม่ได้ใส่สั้นอะไรมากแค่คืบกว่าๆ มันอาจจะสั้นขึ้นมาอีกนิดเวลาซ้อนรถหรือนั่ง ใครๆ เขาก็ใส่มันเป็นแฟชั่นเข้าใจไหม อ้าวกลายเป็นเรื่องอะไรแล้ว คนเขียนจะโดนเรียกเป็นพวกโรคจิตไปซะ
เข้าเรื่องของเราดีกว่า จริงๆ แล้วโรคชนิดนี้ดูยากครับอย่างที่บอกว่าบางครั้งดูภายนอกไม่รู้หรอกครับ เหมือนคนเมาเหล้า ถามว่าเมาหรือยัง ร้อยทั้งร้อยห้าสิบ ไม่เคยมีใครบอกว่าเมา มีแต่ขอขวดกับขอต่อ นอกจากสังเกตุพฤติกรรม โดยเฉพาะคนใกล้ชิด หากมีอะไรแปลกจากที่เคยทำไปก็เฝ้าระวังไว้บ้างครับ แต่ใช่ว่าการกระทำที่แตกต่างจากชาวบ้านทั่วๆไป การแต่งตัวแปลกๆ จะเป็นพวกโรคทางจิตไปเสียหมด ต้องวินิจฉัยโดยแพทย์เฉพาะทางครับ เพราะฉะนั้นเห็นใครแปลกๆ ก็บอกให้ไปตรวจเช็คที่โรงพยาบาลซะ (ไม่ใช่) ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงหมดโปรโมชั่น บริษัทเลิกจ้าง แฟนไม่รัก รถไม่มีเงินผ่อน บ้านโดนยึด ปัญหาสารพัน ทำให้คนเราเกิดความเครียด และหาทางออกเฉพาะตัว หรือเฉพาะครอบครัว (ฆ่ากันทั้งครอบครัว) ทางออกไม่ใช่ทางนี้ทางเดียวหรอกครับ
กลับบ้านเถอะครับ กลับมาอยู่บ้าน ผมเชื่อว่าที่ที่อบอุ่นที่สุดและที่สุดท้ายคือบ้าน คิดทบทวน หาทางค่อยๆ ครับไม่ต้องรีบร้อน เป็นการพักร้อน พักผ่อน ทุกวันที่เคยเร่งรีบตื่นขึ้นมาแต่เช้ากว่าจะกลับถึงบ้านก็มืดค่ำ เป็นช่วงที่ดีที่สุดที่เราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก หากิจกรรมอะไรเพลินๆ ถ้าจะทำ อะไรก็หยิบจับได้ทั้งนั้นใกล้ๆ ตัว ไม้กวาด กวาดเข้าไป กวาดให้หมดแล้วก็กวาดหน้าบ้าน หลังบ้าน ข้างๆ บ้าน เดี๋ยวเหนื่อยก็หลับสบาย
เข้าบอกให้คิดบวก "ก็มึงไม่ได้เจอกับตัวเองนี่หว่า" (เสียงข้างๆ แซว) ผมหันไปบอกอืมก็จริง คนเราบางเรื่อง เรื่องเล็กๆ สำหรับบางคนมันหมายถึงเรื่องใหญ่ระดับชาติเลยก็ว่าได้ แค่สิวขึ้นเม็ดเดียวบนใบหน้า แทบจะร้องเรียนถึงสหประชาติ ยิ่งพรุ้งนี้ต้องไปพบปะผู้คน หาลูกค้า งานวันเกิด วันแต่งงาน คุณเอ๋ย เจ้าหล่อนกินไม่ได้นอนไม่หลับเอาเลย ผมเองถ้าหยิบเจ้าสิวเม็ดนั้น หรือขอให้มาขึ้นที่หน้าผมแทนได้ผมคงทำไปนานแล้ว จนทำให้ผมต้องเข้าไปสงบอารมย์ในห้องพระ ไม่ใช่ห้องน้ำ แล้วค่อยออกมาคุยกับเจ้าหล่อน เรื่องพวกนี้ต้องทำความเข้าใจสำหรับบางคนไม่ใช่แค่บอกหรือพูดเท่านั้น ต้องอาศัยความเข้าใจ ว่าสิวเป็นเรื่องธรรมชาติ เหมือนการเกิด แก่ เจ็บ ตาย เราบังคับไม่ได้ แต่ป้องกันกัน เมื่อมีเกิด แล้วก็มีดับ เมื่อมีรัก ก็มีเลิก มันเป็นอนัตตา คงอยู่อย่างนั้น เมื่อถึงเวลามันจะหายไปเอง หล่อนฟังผมอย่างนิ่งเฉย แล้วเดินจากไปไม่รู้ว่าหล่อนเข้าใจที่ผมพูดหรือเปล่า แต่ก่อนไปหล่อนหันกลับมาพูดกับผม
"เข้าใจแล้ว เห็นแจ้งแล้ว ว่าแต่พี่ชายช่วยเก็บหัวสิวที่ออกมานอกกุงเกงด้วย" ผมก้มดูที่เป้ากางเกง สิ่งนี้เอง ผมตะโกนตามหลังไป "มันเป็นอนัตตา ไม่ใช่สิว มันมีอยู่ตั้งแต่เกิด.......
การทำให้จิตใจเราดีต่างหากที่จะป้องกันได้ การคิดหามุมมองใหม่ๆ ที่จะทำให้เราอยู่กับความทุกข์ได้อย่างมีความสุข เพราะความทุกข์ไม่มีทางหนีหายเหมือนเงา ที่อยู่คู่กับเรา ว่างเว้นจากเรื่องนี้ ก็ไปเรื่องโน้น เพียงแต่วันนี้เราทุกข์เร่ื่องอะไรเท่านั้น อย่ามองแค่หน้ากระจกที่เราส่องเพราะเราจะเห็นแต่ตัวเองเท่านั้น ข้างๆ บานกระจกยังมีคนที่เรารัก รักเรา ห่วงใยเราอยู่ ใช่ว่าทุกสิ่งจะหายไปหมดทุกอย่างยังมีสิ่งที่ซ่อนอยู่เสมอเพียงแต่เราต้องมีสติเป็นสิ่งค้นหา เงิน ไม่ใช่คำตอบที่มีค่าเสมอไป ถึงจะปฎิเสธไม่ได้ว่าเงิน ทำได้ในเกือบทุกสิ่ง แต่สิ่งที่เงินไม่เคยซื้อความรัก ความจริงใจได้สักครั้งเดียว หาให้เจอนะครับผมเอาใจช่วย แล้วเรื่องที่เราคิดว่ามันใหญ่ๆ ในวันนี้จะเป็นเรื่องเล็กๆ เมื่อเรามองย้อนมา ...ก็แค่เรื่องสิวๆ
