สิ่งที่ฉันได้เล่าและคุณกำลังรับฟังอยู่นี้ เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของชีวิตฉัน เรื่องก็มีอยู่ว่า วันหนึ่งขณะที่กำลังเล่นอย่างสนุกสนานกับเพื่อนๆ อยู่ๆก็มีเจ้ากล่องเหล็กสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ (ได้ยินเขาเรียกมันว่า "รถบัส") มันวิ่งเข้ามาใกล้กับที่ที่พวกเรากำลังสนุกกันอยู่
นิ่งดูมันอย่างฉงนอยู่สักพัก เจ้ากล่องเหล็กนั่นก็มีความเคลื่อนไหว ด้านข้างของมันถูกเปิดออกเห็นเป็นช่องเล็กๆ ยังไม่ทันจะคลายความสงสัย ก็มีคนเดินลงมา หนึ่งคน สองคน สามคน แล้วก็ทยอยเดินตามกันลงมาเรื่อยๆ บางคนก็เดินไปทางด้านที่มีตุ๊กตาหญิง-ชายติดอยู่หน้าห้องอย่างรีบร้อน บ้างก็เดินเข้าไปในห้องที่มีเลข 7 อยู่ข้างหน้า พอละสายตาจากเจ้าเลข 7 นั่นไม่นาน ก็เริ่มเห็นคนที่เดินเข้าไปเมื่อสักครู่เดินออกมาอย่างมีความสุข ในมือก็ถือถุงออกมา ใหญ่บ้างเล็กบ้าง แต่ที่สำคัญ มีติดมือกันออกมาทุกคน
ไม่นานคนที่ออกมาก็เดินกลับไปยังเจ้ากล่องเหล็กนั้น แล้วก็เดินหายเข้าไปในช่องที่เคยเดินกันออกมา "มันช่องอะไรน้า...?" ไม่เพียงความคิดสงสัยที่เกิดขึ้นเท่านั้น แต่มันได้นำพาร่างอันบอบบางของฉันติดตามคนอื่นเข้าไปในช่องนั้นโดยไม่รู้ตัว
"ที่นี่คืออะไรกันแน่ ตั้งแต่จำความได้ ยังไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนเลย...!!!" ความสงสัยเริ่มนำฉันสำรวจไปทั่วบริเวณ คนที่ขึ้นมาแล้วก็เดินไปนั่งตามช่องต่างๆ ดูเหมือนว่าเป็นที่ประจำ คนต่อมาก็ทำแบบเดียวกัน แต่ก็แปลกดี
กำลังเพลินกับการสำรวจไม่ทันไร เจ้ากล่องเหล็กก็เคลื่อนที่ออกไป ช่องเล็กๆ ข้างลำตัวมันก็ค่อยๆ ปิดสนิท ความรู้สึกตื่นเต้นจากสื่งใหม่ที่ไม่เคยเห็น ตอนนี้ได้เปลี่ยนมาเป็นความวิตกขึ้นมาในทันใด "แล้วเราจะกลับบ้านได้ยังไงล่ะเนี่ยะ..." ในขณะที่กังวล ก็สังเกตุเห็นแต่ละคนเริ่มคุ้ยแคะแกะถุงที่มีเลข 7 แล้ว ก็หยิบจับอาหาร ขนม ที่สุดแสนจะน่ากิน แถมยังมีน้ำขวด ทยอยใส่ปากอย่างไม่หยุดหย่อน ฉันพยายามที่จะเข้าไปร่วมกินด้วย แต่เขาก็ไม่ให้ฉันกิน ไม่นานนักของทุกสิ่งในถุงก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น
เวลาล่วงเลยไปคนที่มีความสุขสนานกับการพูดคุยกัน หรือกินของว่างที่สรรหามาก็เริ่มอยู่ในท่าทีที่สงบ เหมือนถูกสะกดให้อยู่ในภวังค์ ความสงบสยบความเคลื่อนไหวได้จริงๆ เพราะเวลานี้ทุกคนสลบไปหมดแล้ว จะมีก็แต่คนที่อยู่ด้านหน้าสุด ที่นั่งจ้องนั่งมองไปข้างหน้า เหมือนจะตามหาอะไรสักอย่างเพียงลำพัง ไหนๆ ตอนนี้ก็อยู่ลืมตากันเพียงเขากับฉัน อย่างนั้นไปอยู่เป็นเพื่อนเขาก็ได้ เขาเห็นฉันได้สักพัก คงจะลำคาญ ไล่ฉันอยู่ตลอดเวลา ไม่นึกถึงความหวังดีท่ีมีให้เสียเลย ฉันคิดน้อยใจอยู่บ้าง
ขณะเดียวกันฉันก็เหลือบไปเห็นมือของเขาเอื้อมไปจับกระจก ไม่ทันจะถามว่าทำอะไร เขาก็เปิดมันออก ทันใดนั้นก็เกิดลมแรงพัดเข้ามาโอบร่างฉันปลิวไปมา หลังตั้งสติจากแรงลมที่ทำเอาฉันหมุนคว้างไปหลายตลบ ฉันก็เห็นเจ้ากล่องเหล็กวิ่งจากฉันไป ห่างออกไปเรื่อยๆ "ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ยะ...?" ความคิดวิตกกลับมาอีกครั้ง มองไปรอบตัวไม่คุ้นเคยเลยสักนิด แล้วฉันจะทำอะไรต่อไป? จะไปทางไหน? ความคิดที่เกิดขึ้นมันน่ากลัวเหลือเกิน
ไม่ทันที่ความกังวลจะจางหายไป "กร็อกกกก..." น้ำในท้องก็ส่งสัญญาณความหิวกระหายให้รับรู้ "เธอมาจากไหนเหรอ...ไม่เคยเห็นแถวนี้มาก่อนเลยน่ะ" เสียงหญิงสาวแว่วมาทางด้านหลังอย่างเป็นมิตร เธอดูแลฉันเป็นอย่างดี จนมาถึงวันนี้เธอก็ยังดีกับฉัน และเป็นภรรยาที่ดี เป็นแม่ของลูกๆ ฉันอีกนับแสน
"หากไม่มีเจ้ากล่องเหล็กนั่นในวันนั้น ฉันคงไม่ได้เจอศรีภรรยาที่ดีอย่างเธอ และครอบครัวที่แสนสุขแบบนี้..." ฉันหันไปบอกกับภรรยา "เราบินไปหาลูกๆ กันเถอะน่ะ ... ถึงเวลาอาหารแล้ว ... บ๊ายบาย"
