เล่าเรื่องเล่าเรียน

***ทำหน้าที่พ่อพิมพ์ของชาติมาได้ 32 ปีเต็มเมื่อวันที่ 2 มิย.ที่ผ่านมา และเมื่อวันที่ 3 ก็ไปทำบุญวันคล้ายวันเกิดตั้งแต่เช้าตรู่ ปีนี้รู้สึกสบายใจมาก และก็ไม่เคยคิดว่าเราแก่ขึ้นอีก 1 ปีเหมื่อนหลายๆ คนพูดกัน  วันนี้ได้แนะนำเพื่อนครูในการเรียนรู้เกี่ยวกับการนำเสนองานบนเว็บไซด์ เรารู้สึกว่าทุกวันนี้สนุกกับการทำงาน สนุกกับการสอนเด็ก นั่งนึกเปรียบเทียบการเรียนการสอนตั้งแต่สมัยเรียน ใช้หลักสูตร 03 จบออกมาเป็นครู ใช้หลักสูตร 24 จนมาถึงปัจจุบันหลักสูตร 44 และปีหน้าจะใช้หลักสูตร 51 มีความรู้สึกว่า (ขอโทษจริงๆ ที่ต้องใช้ความรู้กส่วนตัว) อาจารย์ที่สอนเรามาเคยบอกว่า อย่าใช้ความรู้สึกส่วนตัวเป็นตัวชี้วัดอะไรง่ายๆ เรามีความรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ เพราะเด็กสมัยนี้เรียนสบาย ไม่ได้สนใจที่จะอ่านตำหรับตำรา มีเวลาว่างก็นั่งฟังเพลง เหมื่อนกับว่าโรงเรียนเป็นร้านอาหาร สวนอาหารหรือแหล่งบันเทิงอะไรสักแห่ง (เปิดซะเสียงดังด้วยซ้ำไป) ต่างจากสมัยเรา (บางท่านอาจจะบอกว่าเปรียบเทียบทำไม) ไม่ได้เปรียบเทียบนะ แต่ยกตัวอย่าง อย่างว่าแหละสมัยเราไม่เจริญเท่าสมัยนี้ เด็กๆ สมัยนี้จึงสบายสอบไม่ผ่านก็มีโอกาสแก้ตัว เวลาเรียนไม่พอก็ขอแก้ตัวได้ การเรียนจึงดูเหมื่อนง่ายๆสบายๆ แต่การเป็นครูกลับมีภาระเพิ่มขึ้นกว่าสมัยเป็นครูใหม่ เดี๋ยวนี้ครูต้องเตรียมตัว จัดทำแผนการจัดการเรียนรู้ ใช้กระบวนการจัดการเรียนรู้มาช่วยในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ พอพูดถึงแผนการจัดการเรียนรู้ ครูหลายท่านก็บ่นว่าไม่รู้ทำไปทำไมทำไปแล้วไม่ได้ใช้ สู้ฉันเอาประสบการณ์ที่ฉันมีมาสอนไม่ได้ ครูท่านนั้นหารู้ไม่ว่าท่านมีแผนการจัดการเรียนรู้ในตัวท่านแล้ว แต่ท่านไม่สามารถดึงประสบการณ์ของท่านมาเขียนเป็นแผนฯ ได้  ยังมีเรื่องเล่าเรื่องเรียนทั้งเกี่ยวกับครูเกี่ยวกับนักเรียนอีกมากที่จะนำมาเล่าสู่กันฟัง ขอพักสักนิดก่อนนะ.......