หวัดดีตอนเที่ยง....ค่ะ
"สิ่งที่ผูกมัดล้วนความทรงจำ "
"จูมง" " ข้าวสวย" " โทรศัพท์" " กุหลาบขาว " " ทะเล " " สระน้ำ " " ปีน "
ทุกคำพูด...ทุกอย่าง...ล่องลอยมาในห่วงคิดคำนึงตามลำดับทุกขั้น...ทุกตอน... ทุกคำพูด...
ทุกการกระทำ ...ทุกเหตุการณ์...เวลาแต่ละวินาที่ที่ผ่านไม่ว่าจะสูดหายใจเข้าลึกๆ...ทำงานงานอย่าง
มีสมาธิ...แต่ทุกวินาที่...ชังผ่านไปอย่างเชื้องช้า...เที่ยงแล้ว...ทุกคนเพื่อนร่วมงานร่วมวงทานข้าวเที่ยง...
แต่เราแม้นจะบอกตัวเองว่าเราต้องกินอะไรสักหน่อยเพื่ออีกหนึ่งชีวิต...แต่ฝีนกินไม่ลง....
วันนี้แม้นงานจะยุ่งเต็มโต๊ะแต่ก็ไม่รู้สึกเหนื่อย...ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิม...มีเพียงหัวใจเราเท่านั้น...
ที่รู้สึกไม่เหมือนเดิม...1 เดือนที่ผ่านมา...เหตุการณืที่เกิดขึ้นล้วนเป็นสิ่งที่ไม่เคยคิดจะได้เจอ...
ความจริงหลาหหลายที่ปรากฏล้วนไม่เคยคิดว่ามนุษย์สามารถทำได้ทุกสิ่งทุกอย่างแค่ปกป้องตัวเอง...
พวกพ้อง...ค่าความดี...ความรัก..ความเข้าใจ...หายไปหมดสิ้น...มันยากเกินกว่าที่ใจจะยอมรับได้...
ใจคนยากแท้ยั้งถึงจริงๆ...ไม่เคยบอกว่าตังเองเป็นคนถูก...คนผิด...แต่บอกตัวเองเสมอว่าตัวเองเป็น...
มนุษย์เดินดินธรรมดา...มีรัก...มีหลงผิด...มีโมหะ..มีโทสะ..มีการทำผิด...แต่ใครจะรู้บ้างว่าทุกอย่างมา
จากการตั้งใจกระทำ...เพียงเพื่อ...ความสุขที่มีบนใบหน้า...เสียงหัวเราะ..ความสุข..ของคนที่เรารัก...
แม้นจะอยู่บนความทุกข์..ความเสียใจ..การต้องถูกดูถูกเหยียดหยาม...ติฉิน..นินทา...คำพูดของคนใน
สังคมที่เขาบอกว่านี้คือสิ่งถูกต้อง...นี้คือผิด..ไม่ถูกไม่ควร...ที่ฟังแล้ว...นำใสๆไหลมาโดยไม่มีเสียง
สะอื้น...มีเพียงตัวเราเท่านั้น...ที่บอกได้ว่าเพราะอะไร...จะได้จากมาโดย..สิ้นเยื่อใย...
ไม่เคยเสียใจ...ว่าทำไม..ต้องทำเพื่อคนอื่นตลอดเวลา...สระนำได้จมเอา...สิ่งที่มีความหมายมากมาย...
ในช่วง 3 ปีที่ผ่านอยู่แค่ก้นสระน้ำ..คนที่จมมันลงไป...คงไม่คิดว่า...เขาได้จมชีวิตของ 2 ชีวิต
....ด้วยคำพูด..คำถาม...ความคิดของคนในสังคมอีกตราบเท่าชีวิตที่กำลังจะเกิดมา....โดยเขาไม่มี..
ความผิดอะไรเลย....
ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป...ขอบคุณคนไข้...ซึ้ง..นำพาด้วย...รอยยิ้ม... ขอบคุณสำหรับมะม่วง..สัปรด...
ที่ตติดมือมาฝาก..." หมอไม่อยู่หลายวันเลย...ฉัน...ลุง...ยาย...แย่เลย... หนีเที่ยว...ตีให้ตาย..
ใจหาย...ตกใจหมดเลยนึกว่าหมอย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว...อย่าทิ้งคนต้นเกตุ...ไม่มีหมอ..จะมีหมอไหนให้เรา
ไปเรียกตอนกลางคืน....ทุกคำพูด..แววตาสีหน้าแสดงความจริงใจ...ไม่สตอเบอร์รี่...อยากที่เคยได้ยินมา
จากคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เขามีสิทธิพิพากษาคนโดยแค่....คำว่าพวกเรา...
ขอตอบแทนความห่วงใย...ความเอื้ออาทร...โดยใช้วิชาชีพ...ที่มีอยู่...เพื่อการให้....โดยไม่มีวันสิ้นสุด
ขอบคุณสำหรับลมหายใจที่มีอยู่เพื่อ....ประโยชน์...เพื่อช่วยชีวิตเพื่อนมนุษย์แค่นี้...คือความสุขที่เหลืออยู่
ในทุกเวลาที่ผ่าน....ขอบคุณ....
