ความจริงถามว่า "ฉัน ต้องการ ความสุข"- คำถามของดร.อาจอง "ทำได้อย่างไร"

     วันนี้หลังจากที่ผมได้สอนวิชาการเลี้ยงผึ้ง ตอนบ่าย 3 ถึง 6 โมงเย็น ให้กับนิสิตคณิตศาสตร์แล้ว กลับมาเปิด E-mail พบ Fw-mail ที่ส่งมาจากดร.ปราณี เรื่อง "ปริญญาสองใบ" อ่านได้ที่นี่ <click> อ่านแล้วตรงใจกับที่ผมได้บอกกับนิสิตในวันนี้

     ผมบอกว่า "วิชาการเลี้ยงผึ้ง เป็นวิชาที่เป็นอุบาย ให้พวกเราได้มาเจอกัน เพราะว่าพวกเธอเลือกเรียนเป็นวิชาเลือกเสรี แล้วผมก็ต้องสอนเพิ่มอีกตั้ง 5 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ขอให้พวกเธอตั้งใจ สำหรับวิชานี้ผมจะสอนอยู่ ๒ เรื่องใหญ่ๆ คือ (1) content เนื้อหาเกี่ยวกับวิชาการเลี้ยงผึ้ง ซึ่งพวกเธอต้องได้เหมือนวิชาอื่นๆ และ (2) วิชาชีวิต สอนเรื่องเกี่ยวกับการรู้จักตัวเอง การใช้ชีวิตรอบๆ ตัว วิธีคิด การบูรณาการความรู้ และ.. (ผมไม่ได้บอกโดยตรง แต่ก็แทรกวิชาธรรมะเข้าไปด้วย-แทรกอยู่ในเรื่อง "ฝึกจิต" ซึ่งเป็นกิจกรรมที่พวกเขาจะออกแบบกันเอง)

    ผมตั้งคำถามว่า "พวกเธอทำอะไรแล้วรู้สึกว่ามีความสุขที่สุด" (ความจริงถามว่า "ฉัน ต้องการ ความสุข"- คำถามของดร.อาจอง "ทำได้อย่างไร") ...บางคนตอบว่าไปเที่ยว บางคนตอบว่านอน บางคนตอบว่านั่งเฉยๆ บางคนบอกว่ามีเงินในกระเป๋ามากๆ

     ผมไม่เฉลยว่า คำตอบไหนถูก แต่ผมให้พวกเขาแต่ละคนที่ได้ตอบคำถามนี้ จงบันทึกคำตอบลงไปใน "สมุดแห่งการเรียนรู้" แล้วพอจบเทอมนี้ ลองถามตัวเองใหม่ และลองตอบใหม่ ว่าคำตอบจะเหมือนเดิมหรือไม่

    ผมต้องการให้พวกเขาเรียนรู้และเข้าใจได้ด้วยตนเอง

    วิชาการเลี้ยงผึ้ง ถ้าตั้งใจเรียนและได้ฝึกปฏิบัติ ก็สามารถประกอบเป็นอาชีพได้ เรียกว่า เรียนไปเพื่อประกอบเป็นอาชีพ เมื่อปฏิบัติได้แล้ว ก็จะมีเงินในกระเป๋า ล้วงลงไปเมื่อไรก็มีเงินในกระเป๋า เอาไปซื้อหา ปัจจัยสี่ และปัจจัยห้า ในการดำรงชีวิต

    แต่สิ่งที่ต้องได้ไปด้วย พร้อมกับวิชาชีพการเลี้ยงผึ้ง มันก็คือ "วิชาการใช้ชีวิตในสังคม" อย่างมีความสุข เป็นการให้รางวัลแก่ตนเองด้วย... วิชาชีวิตนี้มันสร้างภูมิคุ้มกันให้กับจิตใจส่วนลึกของเรา ไม่ให้เกิดกิเลส (โลภะ โทสะ โมหะ-กิเลส ๓)  เกาะจิตใจของเรามากนัก..

  

beeman by Apinya

มนุษย์ผึ้งมหัศจรรย์  
神奇的蜂爷  
(shen2  qi2  de1  feng1  ye2)