ตอนที่ 21
วัยทำงาน
ผมจัดแจงเก็บกระเป๋ารีบกลับบ้านตามที่มีโทรเลขมาหา ถึงบ้านประมาณ สามทุ่ม ของวันเสาร์ เพราะตอนนั้นอยู่ไฟฟ้าเป็นลูกจ้างต้องทำงานวันเสาร์ด้วย พอถึงบ้านยังไม่ทันเอ่ยปากถามแม่ส่งจดหมายทางราชการมีตราครุฑอยู่บนซองจดหมาย เมื่อเปิดอ่านดูจึงได้ทราบว่าทารขนส่งจังหวัดเรียกตัวให้ไปรายงานตัวรับราชการาชการที่ขนส่งจังหวัด ผมเองในตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอาอย่างไร จะเลือกที่ไหนดีระหว่างการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย และขนส่งจังหวัด ครับเวลาการตัดสินใจยังมีเหลืออีกอาทิตย์หนึ่ง ผมเองเมื่อสอบเข้าที่ไฟฟ้าได้ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ไปดูผลสอบเพราะรู้ว่าผลของทางราชการนั้นช้า แต่เมื่อผลการสอบของขนส่งออกมา และมีเรียกตัวเพื่อไปรายงานตัว อย่างอื่นที่สอบไว้ผลน่าจะออกเหมือนกัน วันอาทิตย์สาย ๆ ผมไปที่ศาลากลางจังหวัดไปดูผลสอบเพิ่มเติม ปรากฏว่าได้อีกสองที่คือเจ้าหน้าที่บัญชีโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ เจ้าหน้าที่ที่ดินจังหวัด
หลังจากดูผลสอบแล้วผมกลับมาที่บ้านพบพ่อแม่พี่ และน้อง รวมถึงญาติห่าง ๆ ที่ทำงานรถไฟ มาร่วมแสดงความยินดีด้วย วันนั้นผมเองไม่รู้เหมือนกันว่าจะเลือกทางเดินทางไหนดี ใจริงแล้วอยากทำงานอยู่ที่การไฟฟ้า แต่ขณะนั้นเป็นแค่ลูกจ้างและไม่รู้ด้วยว่าจะบรรจุเมื่อไหร่ คุยกับพ่อแม่พี่น้อง รวมถึงญาติความเห็นแบ่งเป็นสองฝ่าย อีกฝ่ายหนึ่งขนส่งจังหวัด อีกฝ่ายหนึ่งสำนักงานที่ดินจังหวัด สุดท้ายตอนนั้นเลือกขนส่งจังหวัด ตอนผมไปดูประกาศผมได้ลำดับที่สอง ซึ่งทางขนส่งจังหวัดรับแค่สองอัตรา
ช่วงบ่ายวันอาทิตย์มีเพื่อนของคนที่สอบได้ขนส่งเป็นลำดับต่อจากผมมาที่บ้านผมเห็นน้องเล่าให้ฟังว่าเขาเชียร์ให้ผมเลือกการไฟฟ้าฯ เพราะการไฟฟ้าดี ซึ่งจริง ๆ เขาไม่รู้หรอกว่าผมเป็นแค่ลูกจ้างการไฟฟ้าฯ และเราก็เลือกแล้วคิดว่าจะเลือกขนส่งจังหวัด เพราะเลือกสำนักงานที่ดินจังหวัดไม่ได้ เพราะให้เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง และตกเย็นวันนั้นนั่นเองผมเดินทางกลับแม่เมาะ
เช้าวันจันทร์หัวหน้าเดินมาหาถึงโต๊ะที่ทำงานถามว่าเป็นไงโทรเลขมามีอะไรหรือ ผมเล่าให้หัวหน้าฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม ผมสังเกตุดูหน้าหัวหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก และผมจะขอลาออกตั้งวันพฤหัสเป็นต้นไป เพราะวันศุกร์ผมต้องไปรายงานตัว หัวหน้าไม่พูดอะไรนอกจากคำพูดที่พูดว่าขอแสดงความยินดีด้วยน่ะ พออีกวันหัวหน้ามาพูดว่าอย่าออกเลยอยู่ไฟฟ้านี้แหละ พี่จะทำเรื่องขอบรรจุเป็นพนักงานให้ ยังไม่ต้องออกกลับไปปรึกษากับทางบ้านก่อนล่ะกัน
ก่อนกำหนดหนึ่งวันก่อนรายงานตัวผมกลับมาบ้านอีกครั้งทางบ้านคิดว่าผมคงจะลาออกเรียบร้อยแล้ว ผมบอกกับทางบ้านว่าหัวหน้าเค้าจะทำเรื่องขอบรรจุให้ผมเป็นพนักงาน ทางบ้านผมเองไม่เห็นด้วยเพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน ในขณะนั้นใจผมเองเมื่อหัวหน้ายืนยันว่าจะทำเรื่องบรรจุให้เป็นพนักงานผมเชื่อ แต่ทางบ้านไม่เชื่อมันเป็นอะไรที่ตัดสินใจยากลำบากมากในครั้งนั้น ผมบอกว่าเอาอย่างงี้ก็แล้วกันปั่นหัวก้อยก็แล้วกันแล้วทุกคนเป็นพยาน ถ้าออกมาเป็นหัวผมจะอยู่การไฟฟ้าฯ แต่ถ้าออกมาเป็นก้อยผมจะอยู่ที่บ้านจะทำงานอยู่ที่ขนส่งจังหวัด ก่อนที่จะหมุนหัวก้อยผมอธิฐานว่าทำงานที่ไหนดีก็ขอให้ออกด้านนั้น
ทุกคนนั่งล้อมเป็นวง พ่อ แม่ พี่ น้อง และญาติ เมื่อผมเริ่มปั่น (หมุน) เหรียญ ทุกคนนิ่งเงียบรอดูผลออกมาว่าจะออกมาด้านไหน ผมปล่อยจนเหรียญหยุดและล้มไปเอง ผลออกมาออกหัวทุกคนเงียบกริบ เพราะรู้ใจของแต่ละคนอยู่แล้วว่าอยากให้อยู่ที่บ้านไม่อยากให้ไปอยู่ที่ลำปางแม่เมาะ แต่เมื่อผลออกมาเช่นนี้แล้วทุกคนรู้กติกาตั้งแต่แรกแล้วว่าเป็นอย่างไร
