เรื่องราวของเจ้าหมีขยะ
mE tO yOu
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ยังมีบ้านหลังน้อยที่เล็ก
และเก่าแก่เกินกว่าที่ใครจะนึกออกอยู่หลังหนึ่ง
บ้านหลังนี้กำลังถูกรื้อทิ้ง...
............................................................
ข้าวของต่างๆที่เคยเป็นบ้านอันแสนน่ารักและอบอุ่นถูกเอามากองสุมรวมกัน
ตั้งแต่เตียงหนานุ่มที่เจ้าของบ้านเคยนอนเล่น
ไปจนถึงไม้กระดานที่เคยเป็นพื้นบ้านมาก่อน...
แม้กระทั่ง...
ไม่ว่าจะเป็นด้วยความเลินเล่อของใครก็ตาม...
เจ้าตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวน้อย
ก็ถูกทิ้งให้เดียวดายและจมอยู่ในกองข้าวของเช่นกัน...
.....................................................................
วันนั้น...
วันที่แสนเหน็บหนาว...
บางสิ่งบางอย่าง...
เกล็ดหิมะสีขาว ก็โปรยปรายลงมาบนจมูกของเจ้าหมี...
เกล็ดแล้ว...เกร็ดเล่า...
หิมะตกลงมาอย่างไม่หยุดหย่อนและดูจะหนักขึ้นเรื่อยๆ
เจ้าหมีน้อยหนาวแทบขาดใจ...
เจ้าหมีหนาวจนจมูกของมันเปลี่ยนเป็นสีฟ้า
ขนที่เคยเป็นสีน้ำตาลงดงามก็กลับกลายเป็นสีเทา...
“ตอนนี้ชั้นไม่มีรูปร่างที่น่าดูอีกต่อไป
คงไม่มีใครอีกแล้วในโลกนี้ที่จะมารักชั้น”
เจ้าหมีน้อยรำพึงออกมาท่ามกลางความเหงาและความเศร้า...
............................................................
แต่แล้ว...
เมื่อฤดูใบไม้ผลิอันแสนงดงามมาถึง
แสงแดดอันแสนอบอุ่นก็ขับไล่ฤดูหนาวอันแสนทารุณให้ผ่านพ้นไป...
เด็กหญิงคนหนึ่งออกมาวิ่งเล่นนอกบ้าน
เธอได้ผ่านเข้ามายังบริเวณที่เคยเป็นบ้านเล็กหลังนั้น...
แล้วเธอก็สังเกตเห็น
เจ้าหมีน้อยที่นอนสิ้นหวังอยู่ท่ามกลางซากสิ่งของที่ไม่มีคนต้องการอีกต่อไป
เจ้าหมีพิกลพิการที่ไม่เหมือนตุ๊กตาหมีตัวไหนในโลก...
เด็กหญิงเอื้อมมือของเธอออกไป...
เธอดึงมันออกมา...
ออกมาจากซากแห่งอดีตนั้น...
เธอบรรจงปัดฝุ่นออกจากตัวมัน...
เธอชูมันขึ้นบนท้องฟ้า...
“ตุ๊กตาหมีสีเทา
ที่มีจมูกสีฟ้า?
พิลึกจริง!”
เจ้าหมีรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งโลกกำลังแหลกสลาย...
ความรู้สึกของการได้รับแล้วสูญเสียช่างโหดร้าย...
มันคิดว่าเธอคงไม่ชอบมัน
และคงจะโยนมันกลับลงไปในซากสิ่งของอีกครั้ง...
“แต่มันก็น่ารักดีนะ!”
เด็กหญิงอุทานออกมาในที่สุด
เธอกอดมันเอาไว้
เธอออกวิ่งเพื่อกลับไปที่บ้าน
วิ่งเร็วเท่าที่ขาเล็กๆของเธอจะสามารถ...
............................................................
เด็กหญิงกลับไปหาคุณยายของเธอ
ขอร้องให้ท่านช่วยซ่อมแซมเจ้าหมีขึ้นมาอีกครั้ง
เธอรู้ว่ามันต้องการความรักและความเอาใจใส่มากกว่าใครๆในโลก...
เด็กหญิงเฝ้ามองคุณยายค่อยๆซ่อมแซมเจ้าหมีทีละน้อยๆ...
รอยปะที่มากมายแสดงให้เห็นถึงร่องรอยของขนนุ่มที่หลุดหายไปของมัน
แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันข่างเป็นหมีที่น่ารักที่สุดในโลก...
บรรยากาศในบ้านของเด็กหญิงอบอุ่นและเป็นสุข
อบอุ่นและเป็นสุขซะจน
หัวใจที่เย็นเฉียบของเจ้าหมีบังเกิดความอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง...
อย่างไรก็ตาม
จมูกของเจ้าหมียังคงเป็นสีฟ้า
และขนสีเทาของมันก็จะไม่สามารถกลับเป็นสีน้ำตาลได้อีกต่อไป
มันกลายเป็นตุ๊กตาหมีที่ไม่เหมือนตุ๊กตาหมีตัวไหนในโลก
เด็กหญิงตัวน้อยรับเจ้าหมีกลับมาจากคุณยาย
เธอกอดมันเอาไว้แน่น
เธอรักมันมากกว่าทุกสิ่งในโลกนี้...
“เจ้าหมีเทาจมูกฟ้า…เจ้าหมีปุปะของฉัน…”
....................................................
ตุ๊กตาหมี Me To You น่ารักมากๆเลยยยยค่ะ,,
ขอขอบคุณ คุณ เซียวเปียกลี้ ที่นำเรื่องราวน่ารักๆ ของหมีขยะมาฝากนะคะ
เป็นคนนึงที่หลงรักเจ้าหมี Me To You มากๆ
และเชื่อว่ายังมีอีกหลายท่านที่รู้สึกเหมือนกัน
เว็บอ้างอิง : http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=martini&month=05-2007&date=23&group=7&gblog=12
น้องหมีน่ารักมาก
น้องหมีน่ารักจังเลยจ๊ะ ถ้ามีเรื่องเล่าของน้องหมีอีก นำมาเล่าให้ฟังบ้างนะ
จอยพี่มาอ่านแล้ว เป็นการพักช่วงผ่อนคลาย แต่พี่ก็อยากให้เก็บกิจกรรม โครงการที่เราทำไปแล้วมาถ่ายทอด เผื่อผู้อ่านสนใจจะไดนำโครงการเราไปต่อยอดได้ เป็นการจัดการความรู้ไปในตัว ได้เผยแพร่ ได้มีคนนำไปใช้
เรื่องสนุกมากคะ น่ารักด้วย
เป็นคนหนึ่งที่ชอบหมีขยะมากๆ ชอบเรื่องราวของเจ้าหมี แล้วก็ทำให้หลงรักแบบหัวปักหัวปำเลยค่ะ