นักบัญชีชิวชิว
ตอนที่ 2.3
หมวยขอมอบกลอนให้ท่านผู้อ่านดีกว่านะคะ ส่งท้ายตอนที่ 2.2
ขี้นปี 2 ไม่เฟรชชี่ เหมือนปี 1 แต่แอบซึ้ง เมื่อรับน้อง วันสุดท้าย
ทุกๆคน คิดถึงกัน ไม่เสื่อมคลาย น่าใจหาย เมื่อต้องกลับ แล้วนะเออ
เรามาเริ่ม ตอนที่ 2.3 กันต่อดีกว่า ดูสิว่าพอขึ้นปี 3 จะเป็นยังไงน้า
และแล้ว............ ช่วงเวลาที่หมวยต้องฝึกงานช่วง summer ก็ได้เริ่มต้นขึ้นจ้า หมวยเลือกที่จะฝึกงานที่บริษัท จำลอง ของมหาลัยจ้า เพราะหมวยจะลงเรียนวิชานึง จะได้ฝึกงานไปเรียนไปได้นะคะ ซึ่งก็คือวิชา โฆษณาและส่งเสริมการขายจ้า เป็นวิชาที่เรียนสบายๆค่ะไม่ซีเรียสเหมือนวิชาบัญชีค่ะ
หลังจากที่บริษัท จำลอง ประกาศรับสมัคร หมวยก็ได้ไปสมัครและสอบสัมภาษณ์ค่ะ แล้วก็ได้ทำงานที่บริษัท จำลอง ตามที่ตั้งใจไว้เลยแหละจ้า
ณ บริษัท จำลอง ของมหาลัยจ๊ะ ว้าว!!!!! ตื่นเต้นจัง ได้ฝึกงานซะที ได้เจอเพื่อนใหม่เพียบเลยค่ะ น่าสนุกจังเล้ย พอตกช่วงบ่ายหมวยก็ต้องไปเรียนค่ะ ประมาณ 2 ชั่วโมงแล้วก็ลงมาทำงานต่อที่บริษัท จำลอง ค่ะ
2 อาทิตย์ต่อมา วิชาที่หมวยลงเรียนนั้น อาจารย์ก็ได้สั่งให้ทำรายงาน เรื่องการโฆษณามหาลัยที่หมวยเรียนค่ะ ว่าทำยังไงให้คนอยากมาเรียนที่นี่ และแล้วต่อจากนั้นหมวยก็ต้องหาตัวช่วยแล้วละคะ ตัวช่วยคนนั้นคือ เพื่อนชายคนนึงที่ฝึกงานด้วยกัน เขาเรียนเอกการตลาดและลงวิชานี้ไปแล้ว หมวยเลยได้รับความช่วยเหลือจากเขาค่ะ ในรายงานนั้นต้องทำ story board ด้วยค่ะ หมวยนำเพลง รางวัลแด่คนช่างฝัน ของจรัล มโนเพชร ไปไว้ในเนื้อหาด้วยค่ะ เฮ้อ!!!! ในที่สุดรายงาน หมวยก็เสร็จสมบูรณ์ซะทีจ้า เพื่อนชายคนนี้เขาเป็นผู้ช่วยที่ดีมากค่ะ ต้องขอขอบคุณเขาจริงๆ ช่วยจนถึงขนาดทำให้เพื่อนๆที่ฝึกงานด้วยกันแซวหมวยว่าไรทราบมั้ยคะ แซวว่าหมวยกับเพื่อนชายคนนี้เป็นแฟนกันรึเปล่าเนี่ย คงเห็นช่วยหมวยทำรายงานเกือบทุกวันมั้งค่ะ หมวยเลยรีบปฏิเสธทันทีว่าเปล่านะตัวเอง ไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย ดูสิเข้าใจผิดกันไปหมดเลย คิดงี้ได้ไงเนี่ย เพื่อนๆนี่ก็ อีกไม่กี่วันต่อมา เพื่อนชายคนนี้ก็มาชวนหมวยไปทานข้าวเที่ยงด้วยแหละจ้าท่านผู้อ่าน หมวยตอบว่าไงรู้ปะคะ บอกว่าไปทานก่อนเถอะ หมวยรอเพื่อนอีกคนอยู่นะ เขาหน้าจ๋อยไปเลย ที่หมวยไม่ไปด้วย หน้าตาน่าจ๋งจ๋านมากเลยค่ะ เพราะหมวยไม่ได้คิดอะไรกะเขา แค่เพื่อนกันเท่านั้น และแล้วจากนั้นไม่นานก่อนจะจบการฝึกงาน หมวยได้เดินผ่านห้องติดกันที่เขาทำงานอยู่ ได้ยินเขาคุยกับเพื่อนเขาด้วยแหละ เพื่อนเขาบอกว่า เนี่ยหมวยเขาเดินผ่านห้องไปแล้ว เดินตามออกไปสิ สงสัยจะให้มาชวนหมวยกลับบ้านพร้อมกันมั้งคะ เพราะตอนนั้นก็เย็นแล้ว แต่เขาก็ไม่เดินตามออกมา หลังๆหมวยก็ชักเริ่มใจอ่อนเหมือนกันนะคะ กะว่าถ้าเขาชวนไปทานข้าวเย็นก็จะไปกะเขานะคะเนี่ย สงสัยเขินหมวย เขาอุตส่าห์ช่วยหมวยทำรายงานด้วย ถ้าเขาไม่ชอบเราเขาคงไม่มาช่วยเราทำรายงานจนเสร็จหรอกจริงมั้ยคะหรือไม่เขาอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าหมวยชอบเขาก็ได้นะคะเนี่ย แย่เลย
ถ้าไงรอติดตามตอนต่อไปนะคะ ว่าหมวยกะเพื่อนชายคนนี้จะได้เป็นคู่ตุนาหงันกันรึเปล่าน้า
รออ่าน ตอนที่ 2.4 นะคะท่านผู้อ่านทุกท่าน ช่วยลุ้นกะหมวยด้วยนะคะ
นักบัญชีชิวชิว ตอน 2.3 มาแล้วจ้า
ฮา ฮา ในที่สุดก็ทิ้งท้ายเอาไว้ให้เดาว่า เขาผู้นั้นจะเป็นเช่นไร ขอเดาตามประสานักระบาดว่า "เป็นแค่เพื่อนฮ่า" โอกาสในการเดา =0.5
สวัสดีครับ หมวย
รออ่านและรอลุ้นว่าหมวย คู่ตุนาหงันกันรึเปล่า
เป็นบันทึกที่อ่านแบบสบาย เล่าเรื่องแบบเรียบง่าย
ถ้าจะให้สนุกควรเพิ่ม ที่เป็นคำพูดบ้าง เช่น " ว่างป่าว ไปกินข้าวด้วยกันไหม" ฯลฯ
การลำดับเหตุการณ์ดีแล้วครับ แต่ควรเพิ่มบรรยากาศอีกนิด จะอ่านสนุกมากเลยครับ
ไม่รู้ว่าเอามะพร้าวไปขายสวนหรือป่าวน่ะ
ขอขอบคุณ คุณพันคำ หมอสุข พี่ฤทธิชัยนะคะที่ให้คำแนะนำ แล้วหมวยจะนำไปปรับใช้ในตอนต่อไปนะคะ นักเขียนฝึกหัดก็งี้แหละคะ ต้องฝึกไปเรื่อยๆจะมีลูกเล่นเอง รออ่านตอนต่อไปนะคะช่วงนี้หมวยต้องปิดงบให้ลูกค้าค่ะต้องยื่นงบก่อนสิ้นเดือนนี้ด้วยค่ะ งานเข้านะคะ คงพักยกสักระยะนะคะ
สำนวนก้อดี และได้เก็บความรุ้สึกความทรงจำที่ดีเก็บเอาไว้ ครังหนึ่ง ในชีวิต ที่เราผ่านมาและได้ถ่ายทอดให้คนอื่นได้อ่านและได้รับรุ้นะ
ขอบคุณ คุณตี๋ที่เข้ามาอ่านนะคะ อ่านแล้วได้ความรู้สึกที่ดีหมวยก็ดีใจนะคะ
อ่านแล้วเป็นวัยที่สดใสดีมากเลยแสดงถึงความรู้สึกได้ดีมากเป็นกำลังใจได้น่ะครับ
ขอบคุณ คุณชาฒิภาดามากนะคะที่เข้ามาอ่าน และเป็นกำลังใจให้ รออ่านตอน 4 นะคะ
เห็นด้วยกับคุณฤทธิชัยครับ ว่าน่าจะมีประโยคคำพูดบ้าง การเล่าเรื่องก็อย่าเร็วไปนัก ผู้อ่านจะคิดตามไม่ทัน ตอนที2.3 นี่จู่ๆก็ฝึกงานเลย น่าจะมีบทเกริ่นนำตอนเรียนปี 3 สักเล็กน้อยพอให้ได้อรรถรสของการเป็นนักศึกษาปีที่ 3 ก่อนที่จะฝึกงานครับ
ขอบคุณค่ะคุณtoeandaman ที่คอมเมนนะคะ ไม่ได้เกริ่นนำตอนเรียนปี 3 เลย
น่าสงสารชายหนุ่มคนนั้น บอกตรงๆนะ อ่านแล้วเกิดความรู้สึกเหมือนกันว่า จริงๆ แล้วชายคนนั้นอาจจะแค่ประทับใจมากกว่าความเป็นเพื่อนก้อเพราะอีตอนที่ทำงานร่วมกันนี่แหละ นึกๆไป เอ เราเคยมีสถานการณ์แบบนี้ไหม? ก้อไม่นะ อืมม แต่ก็เคยเอ็นดูเด็กที่เรียน ปโท ด้วยกันคนหนึ่งนะ แบบเอ็นดูลูก แต่รู้สึกเขาจะเข้าใจผิด 5 5 5 5 5 5 5 5 คิดว่าเราชอบ เอ ตอนหน้าจะมีคำเฉลยจากปากหนุ่มคนนี้ไหมนะ
ขอบคุณคุณอดุลยภาคย์มากนะคะทที่สงสารชายหนุ่ม ก็เขามาช่วยหมวยทำรายงานคงใกล้ชิดกันหลายวันมั้งคะกว่างานจะเสร็จเนอะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ