มนุษย์

ยายธีชอบดูหนังเป็นชีวิตจิตใจตั้งแต่เด็กๆและตอนนั้นกรุงเทพยังไม่แออัดเหมือนสมัยนี้โรงหนังใกล้บ้านคือกรุงเกษมมีรถรางไฟฟ้าแล่นผ่านวิ่งเรียบคลองผดุงไปจนถึงบางลำภูเลยไปจนถึงท่าช้างเด็กๆก็นั่งรถรางนี้เป็นเพื่อนคุณย่าไปซื้อของบางลำภูที่จำได้รางๆใช้เวลาไม่มากนักสบายๆเต้งแฉะเป็นชื่อเรียกรถรางนี้แต่ก็ยังเร็วกว่าสามล้อที่ยังคงมีหลงเหลืออยู่หลายจังหวัด.....เมื่อวานนี้ได้ดูหนังเรื่องชีวิตของฉัน-องค์ดาไลลามะ-ท่านพูดถึงกิจวัตรของท่านตั้งแต่ตื่นนอนว่า-พอฉันตื่น ก็สวดมนต์แล้วท่านก็ทำท่าสวดมนต์ให้ดูแล้วก็หัวเราะไปด้วย-คือยกมือแนบแก้มเอียงใบหน้าแล้วยิ้ม-แสดงว่ายังไม่ตื่นดี-ท่านเล่าถึงเมื่อตอนเด็กๆที่ต้องจากอ้อมอกแม่ไปเรียนในวัดเพื่อการเป็นองค์ดาไลลามะ- พูดถึงความรู้สึกที่ว่า อยากเล่นมากกว่าเรียนเหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป-พูดถึงครูผู้สอนว่าไม่เคยเห็นยิ้มหรือร้องเพลงเหมือนชาวบ้านชาวนาทั่วไป-ท่านอยากเป็นชนเหล่านั้น-คนธรรมดา-แต่ท่านไม่ใช่คนธรรมดาๆ