

เดินเพียงลำพังอยู่กลางทะเลหมอก
รอบกายไม่มีแม้แต่ดวงไฟที่คอยนำทาง
ฉันรู้สึกหนาวเย็นจับใจ รอบกายดูมืดมน
ตั้งแต่เธอเดินไปจากฉัน
ไม่ว่าฉันจะฉุดรั้งเธอยังไง
ฉันก็ไม่สามารถยืดเวลาความรักของเราไว้ได้
ในเมื่อเธอต้องการจะไป ฉันก็ต้องยอมปล่อยให้เธอไป
เพราะฉันหมดแรงที่จะรั้งเธออีกต่อไป ![]()
ความสุขที่ฉันเคยมี มันได้ตายไปจากชีวิตของฉัน
ตอนนี้มีแต่ความทุกข์ที่ถาโถมเข้ามาในชีวิตในช่วงนี้
ฉันหมดความหวังที่จะอยู่อีกต่อไป หมดกำลังใจที่จะต่อสู้
เมื่อฉันจบสิ้นความรักระหว่างเรา ฉันรู้สึกว่า...
ความฝันของฉันมันได้จบสิ้นไปตรงนั้น
ฉันเดินอยู่เพียงลำพัง ฉันต้องเริ่มนับตั้งแต่ศูนย์ใหม่อีกครั้ง
ฉันพยายามเดินหาดวงไฟเพื่อเป็นกำลังใจ
เพื่อทำให้ฉันเห็นทางที่จะเดินต่อข้างหน้า ![]()
ในตอนนี้ ... ฉันได้พบเจอกับดวงไฟดวงนั้นแล้ว
มันลุกสว่างอยู่ในใจของฉัน
มันคือ... กำลังใจจากตัวฉันเอง
ฉันไม่เคยรู้สึกเลยว่า
กำลังใจจากตัวเองนั้น จะมีความหมายสำหรับตัวฉันมากถึงเพียงนี้
แต่ก่อนฉันไม่ได้ให้ตัวเองเลย แต่ฉันกลับเอาไปให้คนที่ไม่มีค่าพอ
ที่จะรับรู้ถึงกำลังใจของฉันเลยแม้แต่นิดเดียว 
เมื่อฉันรู้แล้วว่า กำลังใจจากตัวเองมีค่ามากขนาดไหน
ฉันจะเก็บเอาไว้ให้ดี เพื่อให้กับคนที่มีค่าพอ ที่จะถนอมนํ้าใจฉันไว้
ฉันไม่ได้เดินเเพียงลำพังอีกแล้ว
ฉันได้พบว่า...
กำลังใจจากตัวเอง
ทำให้ฉันมีความหวังขึ้นมาใหม่... อีกครั้งหนึ่ง
ใช่แล้วค่ะ
......กำลังใจจากตัวเอง....
เมื่อเราล้มเองก็ต้องลุกขึ้นเองได้
หากเราต้องล้มอีกครั้งเราไม่รีรอ...ที่จะลุกขึ้นเอง
โดยไม่ต้องรอ.....ใครฉุดดึง