คิดจากความว่าง
ว่างจาก : ความท้อ
เกินทนจึงท้อ
เกินรอจึงแยก
เกินแบกจึงทิ้ง
เกินวิ่งจึงคลาน
ทางไกลลวงตาให้เห็นแต่ขอบฟ้าที่มาไม่เคยถึง
ก้าวแรกลวงใจให้เห็นแต่จุดเริ่มต้นที่ไม่เคยใกล้เส้นชัย
เมื่อเข้าใจว่าทุกเส้นทางมีที่สิ้นสุด
ก็จะไม่หยุดอยู่ที่ก้าวแรก
กับทั้งตระหนักว่าก้าวสุดท้าย
ย่อมปรากกฎหลังก้าวแรกเสมอ
ไม่มีก้าวแรกใดพาไปถึงจุดสุดทางได้
ขอบฟ้าที่มาไม่ถึงเป็นเพียงจินตนาการจอมปลอม
ถ้ายอมเชื่อก็ท้อเกินกว่าจะเริ่มก้าวแรกเสียด้วยซ้ำ
เครื่องขวางมีไว้ให้ป่ายปีน ทุกเส้นทางมีความยาก ทุกความลำบากมีรางวัลรอ เมื่อว่างจากความท้อ ก็ว่างจากการรอเปล่า แต่ประจุเต็มไปด้วยหฤหรรษ์ ผายผันจากกก้าวแรกไปสู่ก้าวที่สอง มองเห็นก้าวสุดท้ายเป็นภาพจริง ที่สิงสู่อยู่ในทุกก้าวเดินอันทรงพลัง “ทุกคนคิดได้ แต่น้อยคนคิดเป็น ในหมู่คนคิดเป็น น้อยคนคิดชอบ ในหมู่คนคิดชอบ น้อยคนคิดแล้ววาง ในหมู่คนคิดแล้ววาง น้อยคนคิดจากความว่าง”
