และสิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุดตลอด 1 ปีเต็มจากการเป็นสมาชิกใน Gotoknow คือ ... การได้เรียนรู้จากประสบการณ์ ความคิด บทเรียน คำแนะนำ สิ่งที่นำมาแลกเปลี่ยนกันด้วยน้ำใจไมตรีและจิตใจที่เปิดกว้างในสังคมนี้... ล้วนทำให้เกิดสิ่งใหม่ที่งดงาม เบิกบาน และเปี่ยมล้นด้วยกำลังใจที่จะสร้างสรรค์สิ่งดีงามให้แก่ตนเอง แก่สังคม และโลก

   

    คนไม่มีรากย้อนมาดูบันทึกเก่า ๆ ของตัวเอง จึงพบว่า….วันนี้ครบรอบ 1 ปีพอดีในการเขียนบันทึกแรกใน G2K  บันทึกแรกที่เขียนคือ เพื่อนร่วมทางผู้อารี แม้จะเป็นสมาชิก G2K ตั้งแต่วันที่ 8 มีนาคม 2551 แต่ก็ยังไม่ได้เขียนบันทึก ได้แต่อ่านและเข้าไปคอมเม้นท์บันทึกของท่านอื่น ๆ เนื่องจากเขียนบล็อกไม่เป็น ต้องขอบคุณเป็นพิเศษที่สุดคือ อาจารย์ขจิต บล็อกเกอร์ผู้แสนจะอารีอารอบและเป็นที่รู้จักกันไปทั่ว Gotoknow  เป็นผู้ช่วยเหลือคนแรกที่ทั้งผลักทั้งดัน และสอนเทคนิคสำคัญ ๆ ให้ จนกล้าเขียนบันทึกแรก เป็นการเขียนบล็อกที่อาศัยช่องทางการเรียนรู้ผ่านบล็อกอย่างแท้จริง เพราะไม่เคยไปอบรมการเขียนบล็อกมาก่อน แต่เขียนเลย (ภายหลังได้ไปร่วมอบรมโดยการชักชวนของอ.ขจิตครั้งหนึ่ง) พี่ศน.อ้วนพี่สาวแสนดี คุณใบบุญ อ.พนัส พี่อ้อย พี่สะมะนึก ซึ่งล้วนช่วยให้ข้อมูลในการเขียนบันทึกแรก

 

       ถ้าเช่นนั้น... เราก็น่าจะทำ AAR (After Action Review) ตัวเองบ้าง ทำอะไรก็ตามที ต้องมีการทบทวนหรือสรุปบทเรียนสิ่งที่ได้ทำไปแล้ว (แม้ว่าตอนปีใหม่จะได้ทำ AAR ตัวเองไปแล้ว ส่งผลให้มีการปรับกระบวนทัศน์และวิธีการใช้เวลาใน G2K ของตัวเองไปแล้วครั้งใหญ่)  คราวนี้ต้องคิดต่อว่า แล้วจะ AAR ประเด็นไหนดีล่ะ...

    ย้อนไประลึกถึงความรู้สึกที่เขียนบันทึกแรกนั้น ทั้งตื่นเต้นดีใจ ภูมิใจ สนุก กระตือรือร้น อยากรู้อยากเห็น อยากเขียน อยากอ่านบันทึกของคนอื่น ง่วนอยู่กับ G2K เกือบทั้งวัน จนเป็นที่ผิดสังเกตของสมาชิกในครอบครัว หลานสาวตัวเล็ก สามใบเถาถึงกับงอนที่คุณยายน้อย (น้องสาวคุณยาย) อย่างคนไม่มีราก ซึ่งเอาแต่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ไม่เล่นกับเขาเหมือนเดิม เผลอ ๆ ก็จะเดินมาปิดสวิตช์คอมพ์ให้โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวเสียงั้น ... สรุปได้ว่ารู้จักสังคมแห่งนี้แรก ๆ ก็สนุก ตื่นเต้น หมกมุ่น อยากเรียนรู้ อยากรู้จักไปเสียทุกคน

 

       จึงหันมาตรวจตราความรู้สึกในวันนี้...วันที่ครบ 1 ปี ในการเขียนบันทึกใน G2K มีหลายความรู้สึกและตระหนักได้เลยว่า เราได้ประโยชน์จากการเป็นสมาชิกในสังคมอุดมปัญญาแห่งนี้มากมาย  เช่น

 

       1. กล้าที่จะเขียนมากขึ้น คนไม่มีรากเป็นคนชอบเขียน อยากเขียน แต่เขียนแล้วเก็บไว้อ่านเอง โชคดีที่มีหัวหน้าซึ่งเป็นนักเขียนมีชื่อ คุณถวัลย์ มาศจรัส  ช่วยสอนสั่ง ให้กำลังใจในการฝึกเขียน  เมื่อได้มาเขียนบันทึกใน G2K ทำให้เกิดความมั่นใจในการเขียนมากขึ้น ด้วยจะมีกองเชียร์ที่แสนจะน่ารัก คอยมาอ่านและคอยต่อเติมเสริมความคิด แม้จะเขียนรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง กัลยาณมิตรก็คอยมาอ่านและให้กำลังใจ และยังมีบางท่านที่เป็นครูบาอาจารย์ ให้ความรู้ในการใช้ภาษาไทย (ขอบคุณอย่างยิ่งสำหรับ อ.ธ.วัชชัย) ให้มีความระมัดระวังและเรียนรู้ที่จะศึกษาหาความรู้การใช้ภาษาไทยอย่างถูกต้องมากยิ่งขึ้นด้วย

 

       2. ได้ความรู้ ประสบการณ์ในแง่มุมที่ไม่เคยสนใจมาก่อน อย่างไม่รู้ตัว จากการอ่านและเข้าไปโต้ตอบ ไปคอมเม้นท์บันทึกของบล็อกเกอร์ท่านอื่น ๆ และเมื่อต้องการข้อมูลใด ๆ ขอความช่วยเหลือจากกัลยาณมิตรท่านใดก็จะได้รับการตอบรับ ช่วยเหลืออย่างทันท่วงที (ขอบคุณข้อมูลการใช้งาน G2K และอื่น ๆ ที่คุณกวินถ่ายทอดให้ , ข้อมูลทางการแพทย์จากพี่หมอเจ๊ บล็อกเกอร์ในดวงใจ ข้อมูลด้านต้นไม้ใบหญ้า ข้อคิดและเศรษฐกิจ จากพี่ศศินันท์ ฯลฯ)  ได้เรียนรู้ประสบการณ์จากเรื่องราวจริงที่ได้เข้าไปรับรู้ ทั้งจากท่านพระปลัด ท่านเตวิชโช ท่านอ.พลเดช อ.ทนัน คุณครูกานท์ ท่านอ.หลินฮุ่ย อ.ประจักษ์ อ.พรรณา อ.แผ่นดิน อ.ยูมิ ท่านSmall man พี่น้าอึ่งอ๊อบ พี่ดาวลูกไก่ พี่เอื้องแซะ พี่อักษรทับแก้ว คุณอ๋อย (แอมแปร์) คุณอุ๊ คุณวัชราทองหยอด คุณเอกราช แก้วเขียว พี่แจ๋ว พี่ดา คุณศิลา คุณแอ้ด พี่คิม พี่นุส (อุดร) พี่นุช (คุณนายด๊อกเตอร์) พี่เขี้ยวมนัญญา พี่ครูต้อย พี่ภูสุภา คุณครูวิช คุณแสงศรี คุณหนุ่มกร คุณPoo น้องครูตุ๊กแก น้องครูแอ๊ว คุณครูป้อม คุณlovefull อ.วาสนา คชไกร น้องก้านกอ คุณซวง คุณเบดูอิน และอีกมากมายหลายท่านที่ไม่อาจเอ่ยชื่อได้หมด... ทำให้ได้ข้อคิดและมีโลกทัศน์ในการมองโลกและการใช้ชีวิตต่างไปมากมายอย่างน่าแปลกใจ

 

       3. ได้กัลยาณมิตร ครั้งแรกที่เข้ามาเขียนบันทึกใน G2K เพื่อนสนิทเตือนว่าให้ระวัง เพราะนี่คือ “โลกเสมือน” เราไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของคนที่เราคุยด้วย ทุกคนล้วนแต่มีจุดประสงค์ที่แตกต่างกันในการเข้ามาเขียนบันทึก...ทำเอาคนโก๊ะ ๆ อย่างคนไม่มีรากใจฝ่อไปพักใหญ่  แต่เมื่อหา “จุดสมดุลทางความคิด” ได้แล้ว... คนไม่มีรากกลับพบว่า แม้จะเป็นสังคมเสมือน แต่เราสามารถพัฒนาความสัมพันธ์ให้เป็น “จริง” มีความเอื้อเฟื้อและเกื้อกูลกันได้อย่างน่าแปลกใจ คนไม่มีรากได้เพื่อนสนิทซึ่งคุยกันได้ในเกือบทุกเรื่องใน G2K คอยปลอบประโลม ให้กำลังใจ ส่งหนังสือดี ๆ ส่งความปรารถนาดีให้กันตลอดเวลา แม้จะไม่เคยพบหน้าค่าตาตัวจริงเลยก็ตามที (คุณใบไม้ย้อนแสง ครูปู ครูมิม คุณแจ๋ว คุณกวิน กัลยาณมิตรรุ่นแรกใน G2K) และที่สำคัญ คือ การเรียนรู้ที่จะเสริมสร้าง รักษาคงไว้ซึ่งมิตรภาพกับเพื่อน ๆ ในขอบเขตที่ทุกคนมีความสุขและผ่อนคลายโดยไม่มีเรื่องของผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง

 

       สรุปแล้วมีแต่ได้กับได้...เลยลองคิดต่อว่าแล้ว สังคม G2K และกัลยาณมิตรของเราได้อะไรจากเราบ้าง....

 

 

    ตกใจเล็กน้อยว่า...เขียนบันทึกได้มากกว่าที่ตัวเองคาดไว้ ไล่เรียงดูมี 4 บล็อก รวม 88 บันทึก (ไม่รวมบันทึกนี้) คือ

1. อาหารเพื่อจิตวิญญาณ  (38 บันทึก) เป็นบันทึก เรื่องเล่า สาระ แนวคิดที่ได้จากการอ่าน ฟัง ประสบพบเห็นในชีวิตประจำวัน เพื่อบำรุงและหล่อเลี้ยง "จิตวิญญาณ"

2. พลังแผ่นดิน (10 บันทึก)  เป็นบันทึกเกี่ยวกับเรื่องเล่าที่ได้จากความสุข ความประทับใจ และประสบการณ์การทำงานร่วมกับ "ครูภูมิปัญญาไทย"และเครือข่าย "ครูภูมิปัญญาไทย"

3. เล่าเรียนเขียนอ่าน(14 บันทึก) เป็นบันทึกเส้นทางการเรียนรู้ของนิสิตปริญญาเอก สาขาการศึกษานอกระบบ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย บอกเล่าทฤษฎี แนวคิด ความรู้ ทักษะ ประสบการณ์ที่ได้จากการเรียนรู้จากห้องเรียน

4. เส้นทางระหว่างบรรทัด(26 บันทึก) เป็นอนุทินส่วนตัวที่บันทึกเกี่ยวกับเรื่องราวปิ๊ง แว๊บ พบเห็น ประทับใจ เบาสบาย ชวนให้ยิ้ม เรียนรู้ และมีความสุข รอการค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมที่จะเขียนเป็นบันทึกต่อไป

 

       วันนี้ทบทวนและสรุปบทเรียนแล้ว... วางแผนและออกแบบแผนที่ชีวิตในการใช้เวลาใน G2K อีกครั้ง  บอกตัวเองว่าจะต้อง “สร้างสรรค์สิ่งที่เป็นประโยชน์ให้แก่กัลยาณมิตรมากยิ่งขึ้น” แม้จะต้องใช้เวลาใน G2K นี้น้อยลง แต่ก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทำตัวเป็นสมาชิกที่ดี โดยทำตามศักยภาพและขอบเขตของเวลาที่มีอยู่

 

       และสิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุดตลอด 1 ปีเต็มจากการเป็นสมาชิกใน Gotoknow คือ ...  การได้เรียนรู้จากประสบการณ์ ความคิด บทเรียน คำแนะนำ สิ่งที่นำมาแลกเปลี่ยนกันด้วยน้ำใจไมตรีและจิตใจที่เปิดกว้างในสังคมนี้... ล้วนทำให้เกิดสิ่งใหม่ที่งดงาม เบิกบาน และเปี่ยมล้นด้วยกำลังใจที่จะสร้างสรรค์สิ่งดีงามให้แก่ตนเอง แก่สังคม และโลก

 

 

ขอบคุณด้วยหัวใจ แด่...

Gotoknowและกัลยาณมิตรทุกท่าน

 

                                                               (^___^)