เมื่อวันที่ ๒๗ ม.ค. ๕๒ นั่งรถออกจากวังสวนจิตรด้วยกันกับ ศ. นพ. สุพัฒน์ วาณิชย์การ ท่านถามว่า “รถคันนี้ประจำตำแหน่งอะไร” นัยยะของคำถามก็คือ ตอนนี้ผมมีตำแหน่งที่คนเขาถือกันว่าใหญ่หลายตำแหน่ง คงจะมีรถประจำตำแหน่งหลายคัน
คำตอบของผมก็คือ “ประจำตำแหน่งสามีหมออมรา” ที่ตอบอย่างนี้ก็เพราะ อ. หมอสุพัฒน์กับภรรยาผมเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน และหมายความว่าเป็นรถที่ภรรยาซื้อให้ หรือเป็นรถส่วนตัว
ผมอธิบายว่า เวลานี้ผมไม่มีรถประจำตำแหน่ง ท่านถามอีกว่า แล้วตำแหน่งต่างๆ นั้น เขาไม่มีรถให้หรือ คำตอบของผมคือไม่ทราบ ผมไม่เคยถาม เพราะเกรงจะกลายเป็นถามเทียมขอ ผมไม่ชอบเที่ยวขอผลประโยชน์ส่วนตัวจากใครๆ
ท่านกล่าวอีกว่า ถ้าเอ่ยเขาน่าจะจัดให้ได้ เพราะจริงๆ แล้วผมใช้รถในการทำงานสาธารณะ ไม่ใช่ใช้ไปเที่ยวส่วนตัว หรืออย่างน้อยๆ ก็น่าจะออกค่าน้ำมันให้
ผมจึงบอกความเชื่อส่วนตัวว่า ผมพยายามฝึกตัวเองให้มีความสุขจากการให้ มากกว่าสุขจากการเอา (แต่ก็ยังฝึกได้ไม่ไกลนะครับ ยังมีกิเลสหนา) และเวลานี้รายได้จากหลายๆ ทางก็ช่วยให้ผมมีกินเกินพออยู่แล้ว การได้ใช้รถส่วนตัวออกเดินทางไปทำงานสาธารณะต่างๆ จึงเป็นความสุขอย่างหนึ่ง
การไม่มีรถประจำตำแหน่ง ช่วยให้ผมได้ฝึกมีความสุขจากการให้ ฝึกปฏิปทาแห่งชีวิตที่พอเพียง
วิจารณ์ พานิช
๒๘ ม.ค. ๕๒
หากผู้บริหารหลายท่านคิดเช่นนี้ ก็คงเป็นบุญขององค์กรและชาติค่ะ ความสุขเกิดขึ้นได้จากความเข้าใจเหตุและปัจจัย ขอบพระคุณค่ะ
สาธุ
สาธุ อนุโมทนา ขอให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรงเป็นที่พี่ง และผู้นำทางความคิด
วันนี้นับว่าได้สัมผัสความดีแล้ว
เรียนเชิญไปสปาเท้า
วิถีเศรษฐกิจพอเพียงที่นี่ค่ะ
ขอบคุณค่ะ