เด็กดื้อกับครูแสบ
เชื่อไหมว่า ก่อนที่เราท่านทั้งทั้งหลายจะได้มาใส่ชุดนักศึกษาสวยเนี๊ยบ นั่งไขว่ห้างฟังอาจารย์อธิบายให้ความรู้ในมหาวิทยาลัย เราท่านทั้งหลายก็ย่อมมีครูอันเป็นที่ ( แค้นมากถึงมากที่สุดในอดีต ) รัก อย่างน้อยๆก็มีหนึ่งท่านแหละที่เรารัก
ผมก็อเช่นกัน ในครั้งอดีตก็เป็นเด็กชายตัวเล็กๆ ซนมาก ดื้อสุดๆ ในบรรดาเพื่อนๆที่เรียนชั้นเดียวกัน ความทรงจำอันแสนแสบของผมเริ่มต้นขึ้นเมื่อเช้าวันหนึ่ง มันเป็นที่แสนธรรมดาของผม มันปกติเหมือนเช่นทุกเช้าที่คุณพ่อจะต้องปั่นจักรยานเก่าๆมาส่งที่หน้าประตูโรงเรียน ผมกวาดสายตามองหาเพื่อนที่สนิทเล่นในกลุ่มเดียวกันก็ได้เห็นคนๆที่มองแล้วมองอีกมองยังไงก็ไม่เหมือนเพือนของผม มองให้ถนัดอีกครั้งจึงรู้ว่าคือ "ครูจำเรียง" ซึ่งดูจากภายนอกเธอเป็นเหมือนผู้หญิงที่เชยมากทำผมฟูๆๆ มีแว่นตาหนาๆๆที่แว่นตานั้นมีสายคล้องสีทองที่ผมจำได้แม่นเพราะครู "จำเรียง" เป็นครูประจำชั้นของผมเอง ความน่ากลัวและตื่นเต้นได้เริ่มขึ้นเมื่อผมสบตากับ "ครูหัวฟูแว่นสายทอง" เสียงที่แผดแสบหูได้ดังขึ้น " ตัวเล็กๆๆๆรีบเข้ามาในโรงเรียนปลอยพ่อไปทำงานอย่าดื้อเดี๋ยวจะโดนตีก้นลาย" ................................. ( เดี๋ยวค่อยเล่าต่อนะคับ คนเล่าน้ำตาคลอเป้าอยู่ ฮือๆๆๆ ซึ้ง......)
ในส่วนลึก ๆ ของหัวใจครู แม้นจะดุอย่างไร ก็คิดว่าความรักในศิษย์คงจะมีอยู่ แต่ขึ้นอยู่กับเทคนิคและบุคลิกนิสัยของแต่ละคน ....( แต่ในที่สุดเด็กดื้อ ก็ได้ดี เพราะครูแสบ อิ อิ )