จะเล่าเรื่องทำกลุ่ม Humnized ของเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลต่อจาก ครั้งก่อนเลยนะค่ะ ทุกคนที่เข้าร่วมประชุมต่างถามกันว่า ทำไมห้องประชุมไม่มีโต๊ะ ไม่มีเก้าอี้เหมือนเดิม "จะให้นั่งตรงไหนกันนะ" "นั่งพื้นเนี้ยเหรอ" " ที่นั่งจะพอเร้อ" แต่เมื่อผอ. เดินเข้ามา ทุกเสียงต่างเงียบกริบ และนั่งลงอย่างเรียบร้อย แล้วผอ. ก็พูดขึ้นว่า " เป็นหยังคือบ่นั่งเรียงแถวดีๆ" และแล้วก็เป็นแถวเรียงตามคำบอก ( สั่ง ) ของผอ. " อ้อย เปิดเพลงที่เขาเตรียมมา" แล้วเพลง ดอกไม้บาน ของ เสถียรธรรมสถาน ก็ถูกเปิดขึ้น โดยมีแม่น้องอิ่ม ทำท่าประกอบเพลงเป็นตัวอย่าง ทุกคนทำตามท่าที่พาทำ ตอนแรก แม่น้องอิ่มก็เขินๆ เล้กน้อย แต่ด้วยหน้าที่จึงต้องยิ้มและสบตากับทุกคนให้น้อยที่สุด เมื่อจบเพลง ผอ. ให้ทุกคนยืนเป็นวงกลม และ สงบนิ่งพร้อมกับทำสมาธิ ลืมบอกไป ว่า ปิดไฟทำอารมณ์ซะด้วย ทุกคนนิ่งประมาณ 5 นาที เมื่อเปิดตาทุกคนจะเห็นกระดานไวท์บอร์ทอยู่กลางห้อง พร้อมกับ ผอ. และแม่น้องอิ่ม ยืนโชว์หุ่นอยู่ตรงกลาง ผอ. ถามกลุ่มว่า สิ่งที่เราภูมิใจคืออะไร ให้ทุกคนออกมาเขียนที่กระดานทีละ 2 คน เพราะกระดานมี 2 ฝั่ง หรือใครอยากจะเล่าให้ออกมาพูดได้เลย มีหลายคนมาเขียน และ หลายคนมาเล่า แต่สิ่งที่เด่นชัดที่สุด คือ ทุกคนภูมิใจที่อยู่ในองค์กรนี้ ภูมิใจที่ได้ทำงานกับหัวหน้างาน และ ทุกคนรักที่จะทำงานที่นี้
แหม ! น่าอิจฉาโรงพยาบาลนี้จริงๆ ที่ใครๆก็รัก ถ้าเป็นคน คงจะเป็นคนที่น่าอิจฉาคนหนึ่งทีเดียว
เมื่อจบการทำกลุ่ม ผอ. ถามว่า ประชุมแบบนี้เป็นไงบ้าง มีเสียงออกมาว่า ดี เพราะประชุมเจ้าหน้าที่แบบเดิม มันรู้สึกเครียด และเกร็งไงไม่รู้ อิอิ! เข้าล็อคแม่น้องอิ่ม กะ ผอ. เลย "แล้วเจอกันเดือนหน้า " ผอ. กล่าวปิดการประชุม
แม่อิ่มจัง พูดเป็นแบบมีหลักการไม่ค่อยเป็นอ่ะค่ะ แต่พอพี่แนะมา ก็คล้ายๆว่า แบบนั้นเลย อิอิ ขอบคุณนะคะ