วุ่นว้าและว้าวุ้นจนวุ่นวาย

ถึงเทศกาลรับนักเรียนเข้าเรียนชั้นอนุบาล 1 ใหม่อีกแล้ว  วุ่นวายกันทั้งครูและผู้ปกครอง

ครูก็วุ่นวายกับการเตรียมรับสถานการณ์การประเมินรับนักเรียนใหม่  จะทำไงดีหนอให้เจ้าตัวเล็กๆ ทั้งหลายร่วมมือในการทำกิจกรรมกับเรา....

ผู้ปกครองก็วุ่นว้าใจกับการลุ้นเจ้าตัวเล็กว่าจะร้องไห้ไหมเนี่ย จะตอบคำถามครูไหมนะ จะร่วมมือไหมหนอ... ทั้งหลอกล่อ ทั้งขู่เข็ญ  ทั้งผลัก ทั้งดัน  เฮ้อ...เป็นวันที่แสนเหนื่อยใจจริงจริ๊ง... หลังจากนั้นก็เป็นวันแห่งความทุกข์ทรมานใจว่าลูกฉันผลเป็นอย่างไรบ้างนะ....

กว่าจะรู้ผล...พาลให้วันปีใหม่ไร้สีสันไปซะงั้น  จะเที่ยวจะท่องไหนก็ห่วงผลที่จะตามมา...

หมดช่วงเวลาแห่งความทุกข์ใจซะทีนะเนี่ย  ถึงเวลารับเจ้าตัวเล็กเข้าทำเนียบรุ่นอีกรุ่นแล้วนะ....

เรารู้จักกันตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าเรียน    เราทำความรู้จักกันตั้งแต่เจ้าตัวเล็กมาฝึกเตรียมความพร้อมที่นี่...

หลายคน  น่ารักมากกกกก..  ช่างพูด  ร้องไห้ไปพูดไป   ที่สำคัญ ใครอยู่ใกล้เป็นคนนั้นแหละที่จะช่วยหนูได้  ทั้งกอด ทั้งรัด ...ฮือ ฮือ ก็หนูเหงานี่นา  ใครก็รู้  แปลกหน้ากันทุกคนเลย  เพื่อก็ไม่อยากได้แล้วแหละตอนนี้ อยากหาปาป๋า  หา มาม้า  บางคนร้องไห้แบบคุณหนู  กระซิก กระซิก น่าสงสาร  บ้างก็ใครจะร้องช่าง ชั้นมีความสุข  ก็เล่น เล่น เล่น ไม่สนใจใครทั้งนั้น มาร้องกรอกหูก็ไม่สน.... แต่ละคนมีบุคลิกเฉพาะ ตัว   แต่ไม่เฉพาะเด็กๆ นะคะ 

จะกล่าวถึงผู้ปกครอง...  บางท่านก็สุดแสนจะเกรงใจครู  ครูว่าไงก็ว่างั้นแหละคะ  ขอร่วมมืออยู่ห่างๆ   แต่ที่อาการน่าเป็นห่วงก็เห็นจะเป็นบรรดาพ่อแม่ลูกคนเดียว (อยากบอกว่ารีบๆ มีอีกสักคน จะดีขึ้นค่ะ)  อันนี้น่าสงสารทั้งครูและผู้ปกครอง เพราะท่านจะคอยติดตามผลทุกช่วงนาที  ชะเง้อชะแง้แลหาลูก  ดูบรรยากาศโรงเรียน สภาพแวดล้อม รวมทั้งครูทุกกระเบียดนิ้ว อันนี้มีผลทำให้ครูเสียการทรงตัวเวลาเดินนะคะ  มีการแสดงความคิดเห็นแบบเกาะติดสถานการณ์... 

นี่ก็เป็นอีกบรรยากาศในรั้วแผนกอนุบาลของเราในช่วงนี้นี่เองแหละคะ