ใครสักคน




บางเวลา ใจฝั่งหนึ่ง จะเข้าใจตัวเองว่า จะต้องต่างมา ต่างไปกันตามลำพัง แต่หลายเวลาใจอีกฝั่งหนึ่ง กลับโหยหาคนพิเศษ ใครสักคน ที่จะเคียงข้างเรา ได้ทุกสถานการณ์ คนที่จะทำให้โลกโหดร้าย ได้อ่อนโยนขึ้น คนส่วนใหญ่ พบแล้ว แต่ก็ไม่ได้จริงดั่งหวัง เหมือนจะใช่ แต่สุดท้ายไม่ใช่ อะไรสักอย่าง ต้องมี อันทำให้ พรากจากกัน ไปได้เสมอ ที่จริงแล้วในโลกนี้คงไม่มีใครสักคน ที่มีจริง ล้วนฝันเก้อกันทั้งนั้น คนผิดหวัง ก็เป็นคนเหงามากมาย พร้อมที่จะทำอะไร ทดแทน หาใครสักคน เพื่อให้ได้พบ เราต่างหาใครสักคน กันมาตลอด คล้ายบทเพลง ที่กล่าว มีผิดหวัง มีสมหวัง ขณะเริ่มรัก เงื่อนไขไม่มากมาย เท่าที่รักไปแล้ว ธรรมชาติสร้างไว้ให้เป็นคู่ ก็จริง แต่ทว่า ถ้าสองสิ่ง ต่างที่มา ความรักคงไม่ยิ่งใหญ่ พอที่จะชนะมันได้
จึงมีคนเหงา เกิดขึ้นมากมาย ราวกับโลกนี้ไม่ต้องการ ให้ใครอยู่ คู่ใคร เหมือนธรรมชาติลวง แล้วสุดท้ายบอกว่า นี่ไม่ใช่
ใครจะมองเห็น ดวงตา โง่ๆที่โศกเศร้า หากไม่มีน้ำตา หัวใจ คนเหงา มักโง่เขลาเสมอ ในบางเวลาคนเหงา อยากเหลืออะไรก็ได้เพียงน้อยนิด แต่ขอแขน หลายๆข้าง เพื่อสมมุติ ว่าได้ถูกโอบกอด อย่างอบอุ่น

เราเหงา อีกหลายคน คงเหงา บางครั้งมันหายไป แต่หลายครั้งมันกลับเข้ามา ความเหงา ไม่เกี่ยวกับ อายุ เพศ หรือการศึกษา แต่มันขึ้นตรงจาก ตรงหัวใจ ถาม หาสาเหตุหรือ คงไม่มีกระมัง อาจจะมีบ้างเพราะคนหนึ่ง ไม่อยากอยู่กับ อีกคนหนึ่งแล้ว หรือไม่มีใครอยู่ด้วยสักคน หรือเพราะ คนสองคนอยู่ไปแกนๆ
บางครั้ง เราใช้การ ทำงานหนัก เที่ยวหนัก หาอะไรทำ เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน เพื่อลืมใครสักคน ที่อาจไม่เคยมีอยู่จริง หรือค้นหาใครสักคน ที่อาจมีอยู่จริง อย่างเฝ้าคอยโดยลืมไปว่า ฟ้าเบื้องบน กำหนดชีวิต ลงมาแล้ว
บางเวลา ใจฝั่งหนึ่ง ก็เข้าใจว่า เราต่างมา แล้วก็ต่างไป แต่ใจฝั่งหนึ่งไม่ยอมรับความจริง การมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะใครสักคนนี่แหละ ทำให้คนใจแข็งหัวใจหล่น สู่พื้น แล้วแตกได้ง่าย
   
  ถ้าหล่นแล้วไม่แตก---------- ไม่มี