วันนี้ ผมก็ไปเรียนตามปกติเหมือนอย่างเช่นทุกวันนั่นละครับ...แต่ว่าการเรียนของผมวันนี้ มันทำให้ผมตื่นเต้นเล็กๆ เพราะว่ามีอยู่หนึ่งวิชา ที่จะต้องมีการนำเสนองานทุกๆอาทิตย์ครับ วิชานนี้เรียนอาทิตย์ละ 1วันเท่านั้น...เรื่องของเรื่องมันก็มีอยู่ว่า งานที่นำเสนอนั้น ทุคนต้องเตรียมตัวมาหมดครับ เพราะว่าอาจารย์ผู้สอนเขาจะเรียกชื่อ...ถูกชื่อใครคนนั้นก็ต้องทำหน้าที่ละครับ

         ผมมีความรู้สึกแปลกๆ กว่าทุกวัน รู้สึกเหมืนว่า อยากจะแต่งตัวเรียบร้อยไปเรียนซะเหลือเกิน ...พอถึงเวลาเรียนก็เรียนตามปกติครับ พอสอนจบบทอาจารย์ก็ปล่อยให้ทำงาส่งในชั่วโมงไป แล้วก็เรียนชื่อ ผู้ที่มีหน้าที่ไปนำเสนองานวันนี้ ผมก็แอบลุ้นๆอยู่นิดๆ อย่าให้โดน ตู เลย อิอิ แต่ผมก็นั่งทำงานที่อาจารย์สั่งไปยังไม่ทันจะเสร็จ

         ผมรู้สึกหูอื้อๆ ยังไงไม่รู้ เพื่อนที่นั่งข้างๆ บอกผมว่า อาจารย์เรียกชื่อเอ็ง ใจผมเริ่มเต้นแรงแล้วครับ เพราะว่าปกติผมไม่ค่อยชินกับการไปยื่นหน้าห้องสักเท่าไหร่ อิอิ ผมได้กระดาษเกี่ยวกับเนื้อหาอยู่ 2แผ่น ถือว่าเป็นความโชคดี ที่เรื่องนี้ ผมเรียนรู้เรื่องบ้าง อิอิ

        เป็นไงเป็นกันแล้วครับ ไม่ไปก็ไม่ได้...เพื่อนในกลุ่มก็คงจะลุ้นกับผมเหมือนกันว่าจะทำได้ไหม เพราะปกติผมไม่ใช่เด็กหน้าห้องจริงๆครับ...ผมเดินออกไปตอนแรก เพื่อนมันก็ขำกันยกใหญ่ ปกติผมจะใส่แว่นเฉพาะตอนเรียนเท่านั้นครับ และก็ไม่ค่อยใส่ให้ใครเห็นด้วย แต่ว่าวันนี้ผมใส่แว่นด้วยเพราะว่ามองไม่ค่อยเห็น แค่นี้เขาก็ฮาผมแล้ว ไม่เข้าใจเลย

          พอไปยืนได้สักพักไม่น่าเชื่อว่าผมจะกล้าขึ้นมา โดนเพื่อนแซวไปเยอะเลยครับ แต่ว่าก็ตอบกวนเบื้องล่างเพื่อน แบบฮากระจายเลย ผมไม่กล้ามองไปทางเพื่อนสนิทผม เพราะว่ารู้อยู่แล้วว่า มันต้องขำผมไม่หยุดแน่ อิอิ ผมกวาดสายตาไปขอคะแนนความสงสารอาจารย์ที่นั่งฟังอยู่หลังห้อง อยู่สองสามครั้ง ก่อนจะถึงสไลด์สุดท้ายแล้ว รอดตายแล้วครับ อิอิ

          ไม่น่าเชื่อผมจะทำได้ดีกว่าที่หลายคนคิดไว้ อย่างน้อยก็ช่วยลดคำสบประหมาดของใครบางคนได้ละครับ ผมเดินเข้ามานั่งที่ เพื่อนมันขอจับมือ เหมือนกับว่า วันนี้เมิงทำดีกว่าที่ตูคิดว่ะ ผมแปลกใจเพื่อนมันชมผมตั้งแต่เดินออกจากห้องเรียนมา...ชมๆๆอยู่นั่นแหละ แต่ว่าผมรู้วัตถุประสงค์มันละทำไมชมผมจัง ที่แท้ก็อยากให้เลี้ยงข้างนี่เอง อิอิ หัวแหลมมาก แต่ว่าไม่ได้หรอกครับ งานนนี้หารครึ่งอย่างเดียว 5555+

ปล.เมื่อคืนนี้ผมรู้สึกแปลกเหมือนนอนหลับไม่สนิทยังไงไม่รู้ครับ พอตอนเช้าผมจับโทรศัทพ์มาดูเวลา ผมเกิดอาการตกใจ แบบหายง่วงเลยเมื่อเห็นบนหน้าจอว่าไม่ได้รับ สิบกว่าสาย พร้อมกับข้อความ 1 ฉบับ ผมดูเวลาสายสุดท้ายที่ไม่ได้รับ ตี3กว่าๆ ผมรีบกดโทรศัพท์ไปยังหมายเลขนั้นทันที....ผมดีใจมากที่มีคนรับสายผมอยู่...ถึงจะโดนงอนๆไปบ้าง แต่ว่าก็ดีใจที่เธอไม่เป็นไรมากแล้ว...อยากบอกว่า ขอโทษจริงๆ......ต่อไปคงต้องเปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ก็ดีนะครับ เพราะถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจะได้ไม่เสียดายและรู้สึกผิด มากนะครับ...ขอบคุณครับ

***คงรู้นะ