ต่อจากเรื่องที่แล้วนะครับ

หลังจากที่โดนระเบิดกลางคืน....ช่วยผู้คน...

กลางวันก็ไปช่วยในทีมดาวกระจาย 2 ที่ เพื่อดูแลผู้คนต่อ

กลับมาถึงที่จอดรถก็ 20.00 น  เราจึงออกเดินทางกลับ....

 

มาถึงนครสวรรค์เที่ยงคืนรู้สึกขับไม่ไหวจึงจอดรถนอน 1 ชม...

แล้วขับต่อมาเรื่อยๆครับ....

 มาถึงที่เชียงใหม่ 7.00 น   ตั้งใจว่าจะมาให้ทันที่ทำงาน 9.00 น

 แต่เมื่อมาถึงบริเวณ......

         วงแหวนรอบนอก....สันทราย-แม่ริม

        ก็พบเห็นคนที่ประสบเหตุรถยนต์พลิกคว่ำ  ข้างทาง....

        ขับรถผ่านมาพอดี  ตอนแรกก็ชะลอช้าๆ  อาจจะไม่มีคนเป็นอะไร..............

        แต่..พอเห็นคนเจ็บ 3 คนนอนเรียงราย  ไม่ขยับ  มีคนล้อมมุงดู.....

       จึงรีบจอดรถข้างทาง  แล้วลงไปดู.....

       พบคนเจ็ยทั้ง 3 คน   1. ผู้เป็นแม่...ดูแล้วน่าจะปลอดภันที่สุด..มีแผลที่หน้า

         2. เด็กชาย6 ขวบ  มีเลือดที่ศีรษะ  เเขน  แต่นั่งได้.....

        3. เด็กผู้หญิง นอนไม่ขยับ  ไม่รู้สึกตัว  หัวมีแผล ตาบวมปิดหนึ่งข้าง  เลือดเต็มที่ปาก

             ชีพจรคลำไม่ชัดเบา....จึงช่วย CPR  ยกขา 2 ข้างสูงเพื่อช่วยให้เลือดมาเลี้ยงมากขึ้น

            เรียกขอรถเพื่อไปส่ง  แต่ก็ไม่มีเลย....

           จึงตัดสินใจนำขึ้นรถผมเอง  โดยให้พี่ที่มาด้วยเป็นคนขับ  .......

            ส่วนผมนั้นดูเเลเด็กน้อยผู้หญิงตรงกะบะหลัง  และเด็กน้อยมีพี่สาว

             ที่ไปด้วยกันเป็นคนอุ้ม...ไว้ในอ้อมอก....(แอบเเซวพี่ว่า..เด็กเขาดูไม่ร้องเลยคงเพราะรู้สึกอบอุ่นจากพี่นะครับ)

            

            ส่วนแม่นั้นเรา.......ปล่อยไว้เพราะที่ไม่พอ......

 

           ระหว่างทางก็ให้พี่ผู้ชาย  ชาวบ้านแถวนั้นที่เข้ามาดูก่อน  และพี่ท่านนี้เป็นคนที่อุ้มเด็กขึ้นมา

          (มีเรื่องขำๆนิดๆ  เพราะว่าตอนเเรกพี่เขาไม่ยอมขึ้นมา..เพราะกลัว  จนยืนยันว่ามากับหมอจริงๆ)

          .....ส่วนการดูแลนั้น ก็ใช้ผ้าเย็นดูดซับเลือดจากปาก   ห้ามเลือด

          .....และที่สำคัญคือการช่วยการเต้นของหัวใจ...เพราะชีพจรไม่ชัด  ไม่ค่อยรู้สึกตัว...

 

 

          .......จนมาถึงคิดว่าน่าจะกลางทาง...จากเดิมที่หายใจไม่ค่อยดี  เริ่มหายใจปกติ

      .   ..... เเขน-ขาเริ่มขยับและดิ้นต้าน ถีบเราได้(จากเดิมที่อ่อนไม่ขยับเอง)....

         ........ ผมเริ่มใจชื้น  และคิดว่าน่าจะผ่านช่วงที่อันตรายที่สุดมาได้....

 

 

         มาถึงที่ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง  เพราะว่าใกล้ที่สุด....เราเรียกคนที่เกี่ยวข้อง

         ส่งน้องลงจากรถ...ไปกับเปล  ถึงเตียงที่ห้องฉุกเฉิน.........

         ผมก็แนะนำตัวอย่างรวดเร็ว.....และก็ออกคำสั่งการดูแล  เพราะว่ายังไม่เห็นหมอมา....

        (แต่ดูเหมือนว่าพยาบาลเขาออก  จะตกใจและเงียบๆกับเรา..คงไม่มั่นใจว่าไอ้นี่เป็นหมอจริงหรือเปล่านะครับ...)  เมื่อติด mornitor  ก็ปกติดี...สักพักก็มีพี่หมอมา  ........

             ผมก็เล่าประวัติให้ฟังถึงการช่วยเหลือเบื้องต้น   พร้อมแนะนำตัว....

            พร้อมให้นามบัตร แลกกับพี่(กลัวเขาไม่เชื่อครับ  เพื่อว่าชุดที่แต่งวันนั้นเป็นชุดไปกู้ชาติมา..)

           

          เท่าที่เห็นก็มีหมอพี่ศัลยแพทย์อีกท่านมา  ดูๆแล้วน้องน่าจะได้รับการช่วยเหลือที่ทันท่วงที  ...

          แม่จะบาดเจ็บรุนแรง  แต่โอกาสที่จะผ่านพ้นมาได้น่าจะสูงอยู่  เพราะว่าเห็นทีมและสถานที่พร้อม..

       

        ถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นอย่างไร.......อาจจะโทรไปถาม.......

 

        แต่ที่แน่ๆ น้องโบ..ที่โดนสะเก็ด M 79 ที่ได้เห็นเขา  และข่วยเหลือเล็กน้อย

        และจำเเววตาคู่นั้นได้...กำลังจะจากไป.....

        พร้อมกับบุญอันยิ่งใหญ่....

 

      เป็นเรื่องเล่าที่มิคาดฝันนักครับ  มันเหมือนฝัน..แต่ก็ผ่านไปแล้ว....