- เมื่อคืนนี้ได้ฟังธรรมะของพระอาจารย์ปราโมทย์อีกรอบหนึ่ง ถึงได้เข้าใจเพิ่มเติมว่า ... กายกับใจ(จิต)ไม่ใช่ของเรา เราไม่สามารถห้ามกายไม่ให้เจ็บป่วยได้ ไม่สามารถห้ามจิตไม่ให้คิดไปต่าง ๆ นานาได้ เพราะทั้งกายและใจไม่ใช่ของเรา
- ...แต่ เราสามารถเป็นผู้ดู ตามรู้กาย รู้ใจ (มีสติ) เพื่อทำความเข้าใจและเรียนรู้กายกับใจอย่างเป็นปัจจุบันขณะได้
- ในการใช้สติตามดูจิตนั้น ในเบื้องต้น เราเพียงแค่ตามดูให้รู้ว่าจิตกำลังคิดก็พอ แต่ไม่ต้องไปรู้เนื้อหาว่าคิดอะไร ... ตรงนี้สำคัญนะครับ หมายความว่า เรากำลังฝึกดูธรรมชาติของจิตว่า เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไปอย่างไร ตามดูเพียงให้รู้ว่าคิดก็พอ แต่ไม่ต้องตามไปดูว่าคิดอะไร
- เมื่อเรามีสติเป็นผู้ดูบ่อย ๆ ขึ้น จะชำนาญมากขึ้น เมื่อจิตเกิดก็จะรู้ได้เร็วขึ้นอย่างเป็นอัตโนมัติ รู้ว่าความคิดใดเป็นกุศล อกุศล รู้ธรรมชาติของจิตว่าไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่ใช่ตัวตนเราเขา ก็จะปล่อยวางได้ง่ายขึ้น
- --- ต่อไปเราจะมาดูกันว่า การผสานธรรมเข้ากับชีวิตจริงของโลกในยุคดิจิตอล ที่ผู้คนต้องดิ้นรน ต่อสู้เลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ต้องใช้สมองและความคิดอย่างมากตลอดเวลานั้น จะทำเช่นไร?
- ขอเริ่มต้นที่การทำความเข้าใจความหมายพื้น ๆ ของคำบางคำก่อนดังต่อไปนี้ครับ --
- คำว่า "สติปัญญา" หรือ สติ+ปัญญา นั้น เป็นคำง่าย ๆ ที่เราต้องได้ยินมาตั้งแต่ตอนเด็กแล้ว ซึ่งเราเองก็คิดว่า เราเข้าใจความหมายคำ ๆ นี้ดีแล้ว เราจึงได้เร่งศึกษาสรรพศาสตร์นอกตัวทั้งหลาย เพื่อนำมาพัฒนาตนเองให้เป็นผู้มีสติปัญญาอันเป็นเลิศ
- แต่หลาย ๆ คนจะพบว่า ยิ่งเรียนมาก ยิ่งรู้มาก ชีวิตก็ยิ่งวุ่น ยิ่งเป็นทุกข์มากขึ้นตามกันไปด้วย เอ! ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นไปได้ หรือว่า การเรียนมาก รู้มาก ที่ผ่าน ๆ มา ไม่ได้ช่วยทำให้เราเป็นผู้มีสติปัญญาเป็นเลิศไดด้เลยหรือ ?
- ผมเองก็ไม่ต่างไปจากท่านทั้งหลาย ที่มุ่งศึกษาเล่าเรียนสรรพศาสตร์นอกตัว เพื่อหวังจะพัฒนาตนเองให้เป็นผู้มีสติปัญญาอันเป็นเลิศ
- การรักที่เรียนรู้เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว แต่การจะพัฒนาสติปัญญาของตนเองนั้น การเรียนรู้แต่สรรพศาสตร์นอกตัวเพียงด้านเดียวผมว่า ยังไม่เพียงพอ!
- การหันกลับมาเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงด้านใน หรือ การเรียนให้รู้จิตใจของตนเอง เป็นสิ่งสำคัญยิ่ง เมื่อเรามีสติตามดูกายดูใจของเราให้เป็นปัจจุบันขณะ เปิดเผยตัวเราเองให้ตัวเรารับรู้ อ่อนโยนและมีเมตตากับตัวเราเอง เราก็จะเห็นธรรมชาติของกายและใจของเราดียิ่งขึ้น สิ่งใดที่ไม่ดีเราก็ลดก็ละ สิ่งที่ดีเราก็ส่งเสริมและพัฒนาต่อไป
- จะเห็นได้ว่า ชีวิตคือการเดินทางเพื่อเปิดเผยตัวเองให้ตัวเองรับรู้ เพื่อลดละในสิ่งที่ไม่ดี และต่อเติมพัฒนาสิ่งที่ดีให้กับกายและใจของเรา โดยอาศัย "สติ" หรือ "ผู้ดู" เป็นเครื่องมือในการเดินทางแห่งชีวิต
- ----------- ต่อไปเราจะมาดูว่า การช่วยเหลือผู้อื่น สำคัญอย่างไร ?
- ถ้าคิดเป็นเหตุเป็นผลอย่างง่าย ๆ ก็หวนให้นึกถึงภาพข้างล่างนี้ครับ ที่เป็นแบบ Give & Take หรือการให้มากยิ่งได้รับมากเช่นกัน
- ถ้ามองในทางธรรม หรือการฝึกตนแล้ว การช่วยเหลือผู้อื่น ก็เป็นอีกหนทางหนึ่งที่ทำให้เราลดละตัวตนของเราได้เหมือนกัน
สวัสดีครับ
ขออนุญาต ลปรร จากประสบการณ์ครับ
ผมจะดูจากอาการที่เกิดจากจิตครับ
ถ้าคิดแล้วมีอาการ แสดงว่าคิดจากจิต
ถ้าคิดแล้ว ไม่มีอาการ สงบราบเรียบ แสดงว่าคิดจากสติ
(อาการที่เห็นชัดคือ ที่หน้าอก ที่ลมหายใจ ที่หัว)
แต่ถ้าจิตละเอียด จะมองไม่เห็นครับ
จิตหยาบมากๆ จึงมองเห็น
(ประสบการณ์ของผม อาจจะผิดก็ได้นะครับ กรุณาชี้แนะ)
ขอบคุณครับ
เรียน
เรียนท่านอาจารย์ สมาธิดี สติมา ปัญญา ย่อม เกิดครับ
เรียน ท่านอาจารย์
พระนิพพานจากครูบา อาจารย์
หลวงปู่ทวด(เหยียบน้ำทะเลจืด)
"วิปัสสนาคือให้พิจารณาในทุกสิ่งทุกอย่างว่าเป็นอนัตตา อนัตตาคือการเดินทางไปสู่โลกแห่งนิพพาน โลกเรานี้เป็นโลกแห่งอัตตา"
หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ
"พระนิพพานอุปมาขนาดเท่าเส้นผม ผู้ที่จะผ่านพ้นในขั้นสุดท้ายไปได้หรอืไม่ได้อยู่เพียงนิดเดียวในการทำจิตตัดจุดนี้ได้หรือไม่เท่านั้น พระพุทธเจ้าตอนที่ท่านจะปรินิพพาน ท่านได้ปรินิพพานไประหว่างรูปฌานและอรูปฌาน เป็นการดับขันธ์ด้วยความบริสุทธิ์เหนือสมมติโดยสิ้นเชิง"
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) พรหมรังษี
"นิพพาน คือว่างจากกิเลส จิตวิญญาณของพระอรหันต์ไม่สูญ ที่วิญญาณสูญนั่นคือวิญญาณในขันธ์ ๕ เท่านั้น"
พระอาจารย์มั่น ภูริทัตตมหาเถระ
"สรณะทั้ง ๓ คือ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ มิได้เสื่อมสูญอันตรธานไปไหน ยังปรากฏอยู่แก่ผู้ปฏิบัติเข้าถึงอยู่เสมอ ผู้ใดยึดถือเป็นที่พึ่งของตนแล้ว ผู้นั้นจะอยู่ในกลางป่า หรือเรือนว่างก็ตาม สรณะทั้งสามก็ปรากฏแก่เราอยู่ทุกเมื่อ"
หลวงพ่อเกษม เขมโก
"พระพุทธเจ้าไม่ได้อยู่ในโลกนี้ ท่านอยู่นอกโลก"
หลวงพ่อสด วัดปากน้ำภาษีเจริญ
"ส่วนกายพระอรหัต ถ้าถึงพระอรหัตละก็ นิจจัง สุขัง อัตตาแท้ๆ กายธรรมมีขันธ์เหมือนกัน แต่เป็นธรรมขันธ์ ท่านไม่เรียกเบญจขันธ์ เป็นธรรมขันธ์เสีย มีธาตุเหมือนกัน เป็นวิราคธาตุ เป็นวิราคธรรม"
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช
"พระพุทธเจ้าท่านเพียงไม่มีร่างเหลืออยู่เท่านั้น พระบารมีและคุณธรรมยังอยู่ ทรงเสด็จไปสอนด้วยพระพุทธบารมีได้"
สมเด็จพระสังฆราช อริยวงศาคตญาณ (แพ ติสูรเทโว)
"สัตว์โลกยังมีอวิชชาจะเข้าใจว่าขันธ์ ๕ เป็นอัตตา เว้นเมื่อเข้าถึงอสังขตธาตุได้ความบริสุทธ์เป็นนิพพาน จะเข้าใจว่าขันธ์ ๕ เป็นอนัตตาทันที แล้วจะเห็นว่าพระนิพพานเป็นอัตตา"
พระเดชพระคุณพระอุบาลีคุณูปมาจารย ์ สิริจนฺโท จันทร์
"พระนิพพานเป็นพระมหานครอันใหญ่เป็นที่บรมสุขหาที่เปรียบมิได้ อย่าเข้าใจว่าจะไปนิพพานด้วยกำลังกาย"
ท่านเจ้าคุณธมฺมวิตกฺโก
"ตายแล้วจิตยังติดต่อกันได้"
อดีตพระอริยคุณาธาร (เส็ง ปุสโส)
" พระธรรมกาย ได้เแก่พระกายอันบริสุทธิ์ ไม่สาธารณะแก่เทวา และมนุษย์ หมายถึงจิตที่พ้นจากกิเลสแล้ว เป็นพระกายที่เที่ยงแท้ไม่สูญสลาย อินทรีย์ของพระอรหันต์ประณีตสุขุม แม้ตาทิพย์ของเทวดาก็มองไม่เห็น"
หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม
"พระนิพพานมีอยู่ไม่เสื่อมสูญ พระพุทธเจ้าเข้าพระนิพพานก็มีอยู่ในพระนิพพานนั้นแล ถ้าเราเป็นพระอรหันต์ พระโสดาบันเมื่อไร เมื่อนั้นแหละจึงจะเห็นจะรู้ที่อยู่พระพุทธเจ้า ที่อยู่ของพระอรหันต์เจ้าทั้งหลาย"
หลวงปู่บุดดา ถาวโร
"นิพพานไม่สูญ เป็นแต่อาสวะกิเลสสูญ อวิชชา ตัณหา อุปาทาน กรรม วิบาก มันสูญ แต่ สังคตะธรรม อสังคะธรรม วิราคะธรรม มันไม่ได้หมดไปด้วย"
หลวงปู่ดูลย์ อตโล
"นิพพานเป็นของว่าง ไม่มีตัวมีตน หาที่ตั้งไม่มี หาที่เปรียบไม่ได้ ปฏิบัติไปจึงจะรู้เอง"
หลวงปู่ขาว อนาลโย
" อย่าไปยึดถือมัน ก็จิตนั่นแหละมันถือว่าตัวกู อยู่เดี๋ยวนี้ก็ดี เราถือว่าเราเป็นผู้ชาย เราเป็นผู้หญิง ก็แม่นจิตนั้นแหละ เป็นผู้ว่า มันไม่มีตนมีตัวดอก แล้วพระพุทธเจ้าว่าให้วางเสียให้ดับวิญญาณเสีย ครั้นดับวิญญาณแล้ว ไม่ไปก่อภพก่อชาติอีก ก็นั่นแหละพระนิพพาน"
หลวงพ่อฤาษีลิงดำ
"องค์สมเด็จพระบรมครูตรัสว่า ...โมกขราช เรากล่าวว่า นิพพานนั้นหมายถึงกิเลสดับ และขันธ์ ๕ ดับ... พระพุทธเจ้าไม่ได้บอกว่า จิตดับ"
หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน
"ดวงจิตนี้ไม่เคยสูญ แดนพระนิพพานมีจริง หลวงปู่มั่นเล่าว่า พระพุทธเจ้าหลายพระองค์เสด็จมาเยี่ยมท่าน"
หลวงปู่ชอบ ฐานสโม
"นิพพานไม่ได้สูญ ไม่ได้อยู่ตามที่โลกคาดคะเนหรือเดากัน ทำจริงจะได้เห็นของจริง รู้จริง และจะเห็นนิพพานเอง เห็นพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ เห็นครูบาอาจารย์ที่ท่านบริสุทธิ์เอง และหายสงสัยโดยประการทั้งปวง"
พระเทพสิทธิมุนี
(พระอาจารย์โชฎก ญาณสิทธิ)
" พระอรหันต์มี ความว่างจากตัวตน-ของตน โดยสิ้นเชิง มีอิสระเหนือทุกอย่าง ที่เรียกว่า "ว่าง" นี้ คือไม่ใช่ว่างชนิดที่เขาพูดกันว่า เช่นว่า จิตนึกคิดอะไรไม่ได้ กายก็แข็งทื่อเป็นท่อนไม้ แต่ที่ถูกนั้น เป็นความว่างจากกิเลส ว่างที่เฉลียวฉลาดที่สุด"
หลวงปู่อ่ำ พระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต)
"พระพุทธกัสสป เมื่อดับขันธ์ปรินิพพาน เข้าเมืองแสงใส ซึ่งก็คือเมืองแก้วแสงใส ชื่อไทยนี้ คนไทยคงเรียก นิพพาน มานานแล้ว ปราชญ์บัณฑิตโบราณาจารย์จึงกล่าวเสมอๆ เช่น ถึงเมืองแก้ว อันกล่าวแล้ว คือ อมตมหานครนฤพาน ดังใน มหาเวสสันดรเทศนา กุมารกัณฑ์"
พระครูพัฒนกิจจานุรักษ์
(หลวงปู่ครูบาชัยยะวงศาพัฒนา)
" นิพพานเป็นแดนแห่งความมั่นเที่ยง นิพพานแล้วเป็นสุข นิพพานมีสาระเป็นแก่นสาร นิพพานมีความเป็นสุขอย่างยิ่ง พระนิพพานไม่ใช่อัตตา พระนิพพานเป็นปัจจัตตัง"
หลวงปู่ฝั้น อาจาโร
"จิตวิญญาณมันไม่ใช่ของแตกของทำลาย แลไม่ใช่ของสูญหาย พระพุทธเจ้าสอนให้จิตมันเที่ยง เหมือนพระนิพพานเป็นของเที่ยง ไม่แปรผัน ยักย้าย สิ่งใดไม่เที่ยงสิ่งนั้นเป็ฯทุกข์ สิ่งใดเป็นทุกข์ "
หลวงปู่หล้า เขมปตฺโต
" สูญในพระนิพพานมีขอบเขต สูญจากกิเลสเท่านั้น รสของพระนิพพานมีอยู่ พระนิพพาน ไม่เกิดไม่ดับไปไหน เป็นอนัตตาธรรม เราจะเอาพระนิพพานมาเป็นอนัตตา เหมือนขันธ์ ๕ และกิเลสทั้งหลายมันก็ไม่ถูก เรียกว่าแยกอนัตตาธรรมไม่ถูก"
หลวงปู่ลี ธมมฺโร วัดอโศการาม
" โลกนิพพาน ไม่มีทั้งเกิด ไม่มีทั้งตาย กายเป็นของสูญ จิตเป็นของไม่สูญ ไม่ตาย จิตที่ดับจากกาย ย่อมหายไป เหมือนกับไฟที่ดับจากเทียน"
พระนาคเสน มหาเถระ
ผู้ตอบปัญหาพระเจ้ามิลินทราชา
" ผู้ที่ยังไม่ได้นิพพานก็รู้ว่านิพพานเป็นสุข เพราะได้ยินเสียงพวกได้นิพพาน.....พระพุทธเจ้ามีจริง แต่พระพุทธเจ้าปรินิพพานดับขันธ์แล้ว ไม่อาจชี้ได้ว่าอยู่ที่ไหน เหมือนเปลวไฟที่ดับแล้วก็ไม่อาจชี้ได้ว่าอยู่ที่ไหน อาจชี้ได้เพียงพระธรรมกาย ของพระพุทธเจ้าเท่านั้น.........นิพพานเป็นของต้องรู้ด้วยใจ พระอริยสาวกผู้ปฏิบัติชอบแล้วย่อมได้เห็นนิพพาน ด้วยใจอันบริสุทธิ์ อันสงบประณีต อันเที่ยงตรง ไม่มีเครื่องกั้นกาง อันไม่มีอามิส"
ไตรภูมิพระร่วง ของพญาลิไท
"พระพุทธเจ้าแลพระองค์ ๆ โปรดเทพยดามนุษย์ทั้งหลายเข้าสู่นิพพาน ผิวคณนาได้ ๒๔ อสงไขยแล ๑๑๖๐ โกฏิก็มี มิก ๑๐๖,๖๖๖ คนเป็นกำไรโสดเถิงนครนิพพานอันประเสริฐยิ่งภูมิทั้งหลาย ๓ นี้แล ฯ ทั้งอนันตจักรวาฬอันเป็นเอกาทสกจบโดยสังเขปแล ฯ ผู้ใดจะเถิงแก่มหานคยนิพพานบมิรู้ฉิบหาย บ่มิรู้แปรปรวนไป"