หนีอะไรหนีได้ แต่หนีพรหมลิขิตไม่ได้

        ทำไมเลือกที่จะเป็นครู มันมีที่มา เดี่ยวจะเล่าให้ฟัง ....มันเริ่มตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมีพี่ที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งแถวบ้านชักชวนให้ไปเป็นครูสอนคอมพิวเตอร์ ชวนแล้วชวนอีกก็ไม่ยอมไปด้วยเหตุผลที่ว่า "สอนไม่เป็นไม่อยากสอน กลัวสอนไม่ได้เพราะไม่ได้จบสายครูมาโดยตรง" จนกระทั่งจบแล้วก็ยังชวนอยู่ก็ไม่ยอมไป จบแล้วก็ออกหางานไปทั่วก็ไม่ได้ซักที ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน หน้าตาไม่ดี ตัวไม่สูง หรือเพราะใส่ผ้าคลุมผม  อันนี้ก็ไม่ทราบสาเหตุ แต่ช่างมันเถอะไม่ใช่ปัญหา ไม่ใช่อุปสรรคคิดเสียว่าที่ตรงนั้นมันอาจจะไม่เหมาะกับเราก็ได้พระเจ้าลิขิตมาแล้ว ...

       ...จนกระทั่ง..เข้ามาหางานในกรุงเทพฯ มีเพื่อนทำงานอยู่บริษัทแห่งหนึ่งแต่เป็นพาทไทม์ เป็นบริษัทเกี่ยวกับงานเอกสาร ก็ทำไปเรื่อยๆ ก็เหนื่อยเหมือนกันนะถึงจะเป็นพาทไทม์แต่ก็ต้องมาทำงานทุกวันปกติ ค่าแรงได้วันละไม่เท่าไร ตกเดือนหนึ่งก็ประมาณ 6000 บาท แบ่งจ่าย 2 งวด ก็พออยู่ได้นะเพราะไม่ต้องเสียค่าห้อง อยู่กับพี่ชายและพี่สาว (มีทวงค่าห้องบ้างแต่หน้าหนาไม่ให้..อิอิอิ..)...

      ....ทำงานไปไม่ถึงปีก็เปลี่ยนงานใหม่ เพราะว่าเบื่ออยากสร้างความมั่นคงให้กับตัวเองให้มากกว่านี้อยากได้งานที่มีรายได้ที่มั่นคง....เปลี่ยนที่ทำงานใหม่ก็เพื่อนอีกนั้นแหละชักชวนไป...สำนักงานสถิติแห่งชาติรับสมัครเจ้าหน้าที่สถิติคนก็แห่กันไปสมัครเป็นจำนวนมาก.แต่โชคดีที่เขารับเยอะเลยได้ทำงานที่นั้น หน้าที่ที่ได้รับ..เป็นงานภาคสนามสัญญาจ้าง 1 ปี เอาละ 1 ปี ก็เยอะอยู่..ทำงานไปหางานอื่นไปด้วยตอนนั้นคิดว่าจะไม่หางานเอกชนแล้วละ จะสอบหน่วยงานของรัฐไปเรื่อยๆ ส่วนครูยังไม่อยู่ในความคิด....

     ....และแล้วทำงานไปก็สนุกนะมีเพื่อนก็เยอะ แต่ด้วยเหตุผลที่ว่างานที่ทำถึงแม้มันจะเหนื่อยแต่ก็ทำงานอย่างเต็มที่ รายได้แต่ได้รับเยอะอยู่เหมือนกันตอนนั้นนะเงินที่ได้มาได้ส่งให้น้องเรียน ส่งให้แม่ทุกเดือน แต่ด้วยความที่ว่าจ่ายเงินไม่เป็นมั้งไม่เคยเก็บตังค์เลย เงินไม่เคยเหลือในแต่ละเดือน แต่ก็มีความสุขกับการทำงาน....แต่ความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อหัวหน้างานบอกว่าสัญญาจ้างที่บอกว่า 1 ปี ที่จริงแล้วเราทำแค่ 6 เดือน ก็ไม่ทราบนะว่าเพราะอะไร เขาเลือกบางคนไว้ทำงานต่อแต่อีกหลายคนต้องออกจากงานนั้น และหนึ่งในนั้นก็เป็นดิฉัน เขาบอกว่าให้รอเขาเรียกกลับมาทำงานโครงการอื่นอีก ..

     ....ในระยะเวลาหนึ่ง 3 เดือน ที่ว่างงานก็หางานอื่นทำไปด้วย แต่จนแล้วจนเล่าก็ไม่ได้ซักที..จนกระทั่ง..หัวหน้างานเรียกกลับไปทำงานอีกครั้งแต่ไม่ได้ออกสนามแล้วให้ทำหน้าที่บันทึกข้อมูลเพราะเขาต้องการคนบันทึกข้อมูลเยอะมาก คราวนี้สัญญาจ้างแค่ 3 เดือน...รายได้ที่ได้รับก็ลดลงได้ตามวุฒิ 7630 บาท คราวนี้ไม่พอจ่ายค่าเดินทางก็ 3 ต่อแล้ว....และแล้วก็ถึงเวลาที่ชีวิตต้องมาเป็นครูเพราะอะไร?

โปรดติดตามตอน ที่ 2 นะคะ ภาคต่อ