เช้าวันที่ 7 กันยายนมีนัดที่ต้องเอาของที่ยืมมารวมถึงจัดการภาระหนี้สินในคราวที่ทำหน้าที่เป็นองค์การนิสิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม กับน้าตวง ( ต้องบอกว่าคนนี้ทำให้ฉันคิดทบทวนกลับไปว่า คนไทยยังไม่ได้ไร้น้ำใจและเห็นแก่ตัวกันหมดทุกคนหรอก) น้าตวงเตรียมการต้อนรับพวกเราพี่น้องกลุ่มนิสิตพรรคพลังสังคมอย่างเคยด้วยอาหารที่เต็มเพียบในเถียงนาน้อยที่กันทรวิชัย แต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นคือความคุ้นชินและความคิดถึงที่อยากจะไปหาน้าตวง การเดินทางล่าช้าตามปรกติวิสัยเนื่องจากพวกเรายึดถือวิถีการเดินไปพร้อมๆ กัน (อิอิ) รอกันจนครบกว่าจะครบก็ล่วงเวลามากว่าชั่วโมง
..อิ่มอก อิ่มใน.. กับปลาอบ ส้มตำ ข้าวเหนียว แกงปลา จากนั้นทุกคนก็มีอาการอ่อนเพลียและหมดเรี่ยวแรงเสวนาเรื่องการเมืองไปพราง คุยสนุกสนานไปพราง จากนั้นก็ต้องจำใจจากน้าตวงกลับสู่ มมส. ระหว่างทางไม่ได้ทิ้งเวลาให้เสียไปกับการขับรถกลับเฉยๆ แต่แวะไหว่พระยืนกันทรวิชัยเพื่อเป็นศิริมงคล จากนั้นเดินทางไปช๊อปปิ้งที่บ้านกุดใส้จ่อ เรียนรู้วิถีชีวิตการค้าผ้าน่าจะแหล่งใหญ่ที่สุดในมหาสารคาม ... นอกจากนี้หัวใจของฉันยังแย้มรับความรู้สึกดีๆจากเพื่อนร่วมเดินทางที่ฉันอยากจะสานสัมพันธ์ต่อแต่ต้องหยุดความคิดนั้นลง เพียงเพราะเรื่องของ ..ความเหมาะสม..เหนื่อย สนุก คุ้มค่า เป็นกำไรชีวิตอีกวันหนึ่งเลยทีเดียว
