ความเป็นนักสู้ของพี่ยงยุทธ

วันนี้ผมได้มีโอกาสไปคารวะพี่ยงยุทธที่นอนเย็นสบายในกล่องเย็น บอกตรง ๆ ว่าผมไม่อยากเรียกพี่เขาว่า ศพ เพราะแกยังมีชีวิตอยู่ในจิตใจของผม ครั้งแรกที่ผมทราบว่าพี่ตายแล้ว ผมเงอะงะพูดไม่ออก แต่ทำใจไว้นานแล้วตั้งแต่เดือนกุมภา ว่าพี่ไม่รอดแน่ เพราะมะเร็งตับมันไม่เคยปราณีใคร ผมรู้จักพี่ครั้งแรกที่การประชุมเกี่ยวกับแพทย์แผนไทยกับเอดส์ แล้วมาเจอกันอีกในการช่วยเขียนชุดโครงการกับคุณหมอประพจน์ ที่วังน้ำเขียว ได้เดินตามพี่ เห็นความยิ่งใหญ่ของพี่ ที่เขาแผงม้า ที่มีคนซูฮกยกมือให้พี่ รักพี่ ผมได้นอนข้างพี่ ขณะที่พี่ใช้ท่านั่งหลับ กรนดังมาก ที่หน้ากระท่อม ลมแรงมากหนาวมาก แล้วจะมาเขียนถึงพี่ต่อ เพราะยังมีอีกมากที่อยากระลึกถึง

รักพี่ยงยุทธ ตรีนุชกร ครับ