ตอนที่ ๑
ในการสัมมนาพยาบาลศาสตร์ศึกษาครั้งที่ ๔ ที่ผ่านมา เมื่อวันที่ ๑๙ มิถุนายน ๒๕๕๑ มีการจัดประกวดนวัตกรรม/ Best practice ด้านการเรียนการสอน มีผลงานจาก ๑๔ สถาบันเข้ามาให้พิจารณา จัดแบ่งได้เป็น ๓ กลุ่มคือการเรียนการสอน สิ่งประดิษฐ์ และมัลติมีเดีย
ดิฉันและ รศ.สุปราณี อัทธเสรี จากมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง รับผิดชอบพิจารณาผลงาน Best practice ด้านการเรียนการสอน มีผู้ส่งเข้าประกวดทั้งหมด ๑๑ เรื่อง ขอบข่ายผลงานมีตั้งแต่งานระดับ ๑ ชม. จนถึงระดับหลักสูตร
เราให้เจ้าของเรื่องนำเสนอประมาณ ๑๕-๒๐ นาทีแล้วซักถาม เพื่อให้ได้รายละเอียดของวิธีคิด วิธีดำเนินการ และผลที่เกิดขึ้น ใช้เวลาตั้งแต่ ๐๙.๐๐ น.จนเกือบ ๑๓.๐๐ น.
ดิฉันพบว่าการอ่านข้อมูลที่เขียนมาหรือฟังการนำเสนอในเวลาที่จำกัด อาจทำให้ได้ข้อมูลไม่รอบด้านและไม่ลึกซึ้งเพียงพอ และยังขึ้นอยู่กับความสามารถของผู้เขียนหรือผู้นำเสนออีกด้วย ว่าจะสามารถบอกเล่าให้คนอื่นเข้าใจได้ดีเพียงใด ขณะฟังเราจึงต้องตั้งคำถามทั้งกับตัวเองและกับผู้นำเสนอเยอะเลย
ผู้เขียนผลงานบางคนไม่บอกข้อมูลทั้งหมด อ่านเผินๆ เหมือนจะทำดี แต่พอซักไซร้ให้ลึกขึ้นจะเจอปัญหา เช่น ไปทำให้การสอนบรรยายเพียง ๑ ชม.กลายเป็นต้องใช้เวลา ๓ ชม.ด้วยวิธีการที่ไม่รู้ว่าจะตอบวัตถุประสงค์การเรียนการสอนได้ตรงหรือเปล่า บางท่านก็วัดผลการเรียนของนิสิต/นักศึกษาที่เข้าโครงการผิดแปลกไปจากนิสิต/นักศึกษาอื่นที่เรียนวิชาเดียวกัน เป็นต้น
สำหรับกลุ่มสิ่งประดิษฐ์และมัลติมีเดีย มีผลงานที่น่าประทับใจหลายเรื่อง ดิฉันลองไปเรียนรู้วิธีใช้ลูกโป่งทำเป็นแผล ostomy จาก ผศ.ดร.นิโรบล กนกสุนทรรัตน์ จากโรงเรียนพยาบาลรามาธิบดี ทำง่ายนิดเดียว แถมใช้สำหรับ irrigate แผลก็ได้ และได้ซื้อ VCD คาราโอเกะ เรื่องการพยาบาลผู้ป่วยระบบหัวใจและหลอดเลือด ของอาจารย์กันตพร ยอดใชยและคุณวิฑูรย์ สังฆรักษ์ คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มาด้วย
การจัดประกวดครั้งนี้ทำให้ได้รู้ว่าในวงการศึกษาพยาบาล มีเรื่องราวดีๆ อยู่มากมาย หากจัดเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างกันคงจะน่าสนใจไม่น้อย
วัลลา ตันตโยทัย
