ทำไมหนูต้องเป็นโรคร้ายนี้ด้วย
<p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt; text-align: justify" class="MsoNormal">วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ฉันต้องลงพื้นที่โรงพยาบาลรามาธิบดี ซึ่งก็เป็นสถานที่ที่ฉันไปอยู่เป็นประจำ และมีความคุ้นเคยกับเด็กป่วยเก่าๆเป็นอย่างดี และวันนี้ฉันก็ได้เจอเด็กป่วยเก่าคนหนึ่งซึ่งมีความสนิทสนมกับฉันมาก นั้นก็คือน้องมดดำ น้องมดดำป่วยเป็นโรคเนื้องอกในสมอง ต้องฉายรังสีเป็นประจำ ซึ่งไม่ใช่เป็นสิ่งที่ดีมากนักสำหรับเด็กอายุแค่เพียง 10 ขวบ เพราะการฉายรังสีแต่ละครั้งจะทำให้ผิวหนังไหม้ดำ แล้วก็เจ็บปวดมาก และน้องจะต้องฉีดยาระงับอาการปวดตามกระดูกด้วย วันนี้เป็นวันที่น้องเจ็บปวดมากที่สุดที่ฉันเคยเจอน้องมา เพราะครั้งนี้น้องลุกลงจากเตียงไม่ได้ แม้แต่จะขยับร่างกายก็ยังเจ็บปวด น้องนอนร้องไห้อยู่ตลอดเวลา ซึ่งในวันนั้นฉันเข้าใจว่าน้องมดดำกลับบ้านเพราะฉันมัวแต่ทำกิจกรรมในห้องสันทนาการ ไม่ได้เดินไปตามเตียงเด็กป่วย จนกระทั้งถึงเวลาจะกลับพี่เอี่ยมซึ่งเป็นพี่ประจำอยู่ที่ห้องสันทนาการเดินมาบอกฉันว่า “ดาน้องมดดำอยากเจอ สั่งให้ไปหาหน่อยที่เตียง 27 ”ฉันดีใจมากที่ได้เจอน้องมดดำ เพราะไม่ได้เจอน้องมาหลายอาทิตย์แล้ว เพราะน้องกลับบ้านไป แต่พอฉันเดินไปถึงเตียงน้องมดดำ ฉันก็ต้องตกใจเพราะน้องนอนร้องไห้อยู่ น้ำตาคล้อดวงตาดวงนั้นตลอดเวลา ฉันเห็นแล้วรู้สึกสงสารมากฉันรีบเดินเข้าไปจับมือ และปลอบน้อง ณ ช่วงเวลานั้นที่ฉันได้สัมผัสกับมือน้องเหมือนฉันได้รับรู้ถึงความรู้สึกน้องได้ น้องมดดำดีใจมากที่ได้เจอฉัน แล้วถามฉันว่า “ทำไมวันอังคารที่ผ่านมาพี่ถึงไม่มารู้ไหมมดดำคิดถึงพี่ดามากเลย” ฉันได้ยินคำนี้ทำเอาฉันพูดไรไม่ออกเลยได้แค่บอกน้องว่า “พี่ก็คิดถึงน้อง อยากมาจริงๆแต่พี่ติดธุระจริงๆ” น้องก็ไม่ได้ว่าอะไร กว่าฉันจะปลอบน้องมดดำได้ก็ทำเอาฉันเกือบต้องเสียน้ำตาไปด้วย ด้วยความที่สงสารน้องวันนี้น้องมดดำดูทรุดหนักมาก ปวดเนื้อ ปวดตัวไปหมด น้องมดดำได้พูดออกมาประโยคหนึ่งว่า “ทำไมหนูต้องเป็นโรคร้ายนี้ด้วย” ทำเอาฉันช็อกไปเลย ฉันก็ได้แต่ปลอบว่า “มดดำต้องเข้มแข็ง ต้องสู้กับโรคร้ายนี้นะ” น้องตอบฉันกลับมาว่า “หนูไม่สู้แล้ว หนูเหนื่อยแล้ว” ซึ่งประโยคนี้ฉันฟังแล้วเกือบจะร้องไห้ออกมาเลย แต่ฉันก็พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา แล้วก็บอกน้องไปว่า “มดดำอย่าพูดยังนี้สิ ยังไงมดดำก็ต้องสู้เพราะมดดำยังมีคุณยาย ยังมีพี่ และมีพี่อาสาสมัครคนอื่นๆ ยังต้องการเห็นมดดำกับมาเป็นเหมือนเดิม อยากเห็นคนที่น่ารัก คนที่ร่าเริงคนเดิมนะ” แล้วฉันก็ให้น้องรับปากฉัน “มดดำรับปากพี่สิ” น้องมดดำ ก็พยักหน้าตอบรับ </p><p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt; text-align: justify" class="MsoNormal">
</p> สิ่งที่ฉันได้เจอในวันนี้คงเป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ฉันต้องจดจำไปตลอด เพราะฉันได้มีความรู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้มากรู้สึกเหมือนกับเป็นน้องเป็นนุ่งของฉัน จากการได้เจอกันหลายๆครั้งทำให้เกิดความผูกพันขึ้นอย่างไม่รู้ตัวระหว่างฉันกับน้องมดดำ ณ ช่วงเวลาที่ฉันได้พูดคุยกับน้อง ฉันกลับกลัวการสูญเสียมากเลย ฉันไม่อยากให้ใครก็ตามที่เดินเข้ามาในชีวิต หรือฉันรู้จักเจอะเจอเค้าต้องจากฉันไปอย่างไม่มีวันกลับ
