การขับเคลื่อนการพัฒนาของแต่ละประเทศมุ่งที่จะเข้าสู่สังคมเศรษฐกิจฐานความรู้ การพัฒนาคนให้มีความรู้จึงเป็นเรื่องสำคัญ เทคโนโลยีเกิดไม่ได้ถ้าไม่มีการลงทุนด้ายวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ และมีระบบดำเนินการทรัพสินทางปัญญาที่ดีพอ
การที่ประเทศเราจะเก่งด้านใดก็ต้องนำไปเทียบเคียงกับประเทศอื่นๆในทุกๆด้าน แต่ถ้าเมื่อใดการศึกษาในมวลรวมยังล้มเหลวก็ยากที่จะแข่งขันกับประเทศอื่นๆ เราจังขาดการบูรณาการความรู้ เพราะปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นในโลกมีลักษณะหลายศาสตร์ที่เข้ามาเกี่ยวข้องเป็น disciplinary ซึ่งจะต้องเร่งดำเนินการเปิดหลักสูตร และจัดการเรียนการสอนให้เป็นแบบบูรณาการศาสตร์ที่นำไปใช้ในชีวิตจริงให้ได้ และสำหรับที่ที่มีการศึกษาสูงก็จะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ จะดูดซับความรู้ได้ดีกว่าที่จะก่อให้เกิดประโยชน์ได้มากกว่า ความรู้ยิ่งมาก ยิ่งใช้มากยิ่งสะสมมาก ระบบการศึกษาของเราไม่ได้สอนให้คนตั้งคำถาม และไม่แสดงความคิดเห็น เยาวชนชาวตะวันตกจึงรับผิดชอบตัวเองได้ดีกว่า สังคมตะวันตกยังเป็นแหล่งที่พัฒนาซอพท์แวร์ทางความรู้
ความจริงประเทศไทยไม่ใช่นักพัฒนาอุตาหกรรมที่ก่อให้เกิดผลิตภัณฑ์ใหม่ในตลาดโลกแต่เรารับจากการผลิตเสียมากกว่า ประเทศไทยจึงเป็นนักการค้าเสียมากกว่า เติบโตจากบริษัทการค้า ไม่ใช้บริษัทที่มีเทคโนโลยีเป็นของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นบริษัทซีพี ชินวัตร ต่างก็นำเข้าเทคโนโลยีมาทั้งสิ้น
ประเทศต่างๆ ทั้งหลายต่างก็พยายามที่จะเข้าสูงเศรษฐกิจฐานความรู้ โดยเฉพาะอุดมศึกษาจะต้องสร้างนวัตกรรมให้กับสังคมโดยเน้นไปที่วงจรการขับเคลื่อนนวัตกรรมและผลิตภาพ มีองค์ประกอบ 4 ประการคือ
1 การสร้างภูมิปัญญาให้มีความสามารถพิเศษ (talent) ซึ่งนำไปสู่
2 การพัฒนาความรู้และทักษะ (skill and knowledge) ซึ่งนำไปสู่
3 ผลิตภาพหรือการสร้างมูลค่าเพิ่ม (productivity) ซึ่งนำไปสู่
4 ความมั่งคั่งจากความรู้และเทคโนโลยี และนำไปสู่ข้อ 1 ให้ดียิ่งขึ้นไปอีก
