ธรรมจิต (Spirit) คือ สภาวะอันปกติและปัจจุบันของเรานี่แหละ จิตแห่งพุทธะอันไร้ขอบเขต

  1. ถ้าเราดูกระแสชีวิต
    ก็จงดูขณะที่มันไหลไป ๆ
    อย่าไปยุ่งอะไรกับมัน
    อย่าไปหยุดมัน
    อย่าเอามือไปจุ่มให้กระเพื่อม
    มิฉะนั้นมันจะหยุดการสะท้อนภาพตัวของเรา
    ให้เห็นเสียทันที
    เจริญสติโดยดูกระแสแห่งชีวิต
  2. การเผชิญหน้ากับชีวิตอย่างตรง ๆ
    ไม่ใช่เรื่องของการดันทุรัง หรือบ้าระห่ำ
    ตรงกันข้าม
    เป็นการแสดงถึงการถ่อมตนไม่โอ้อวด
    ไม่หลอกลวงตนเองและไม่หลอกลวงผู้อื่นด้วย
    การเผชิญหน้า จะทำให้มีโอกาสฝึกจิต ฝึกสติ เห็นจิตและสติตอนนั้นชัดเจนและตรงตามความเป็นจริง
  3. ความรัก ความหลง ที่เต็มไปด้วยความใคร่
    ซึ่งจะเกาะติดแน่นอยู่กับทุก ๆ ความคิดที่เรา    เผลอ
    พวกมันเป็นสิ่งที่กำจัดยาก มันเหมือนกับผ้าเปียก
  4. กิเลสน่ะมันไม่มีหรอก มันมีเพราะเราเผลอสติ
    ก็นั่งเขียนอยู่นี่นะมันมีกิเลสอะไรล่ะ?
    หลงน่ะมีแน่ แต่โลภและโกรธยังไม่มีหรอก
    แต่เดี๋ยวเถอะ    มันจะมีขึ้นเมื่อเผลอสติลืมตัว