เด็กจะ "เสีย" หรือ "ดี" อยู่ที่ครอบครัวเป็นอันดับหนึ่ง หวังพึ่งสถาบันอื่น ไม่แน่ใจว่าจะพึ่งได้

    ดร.อมรวิชช์ นาครทรรพ ผู้อำนวยการสถาบันรามจิตติ ในฐานะหัวหน้าโครงการ Child watch เปิดเผยถึงกรณีศึกษาเด็กในรอบปี 2548-2549 พบว่าเด็กมัธยม-อุดมศึกษา

      - ดื่มเหล้าและสูบบุหรี่มากขึ้น จาก 38.33 % เพิ่มเป็น  38.66 %

      -  การพยายามฆ่าตัวตายสูงขึ้น จาก 29.73 % เพิ่มเป็น 33.98 %

      -  มีเพศสัมพันธ์และทำคลอดสูงขึ้น จาก 16%  เป็น 19 %

     -  ถูกละเมิดทางเพศ จาก 6.42 %   เป็น  31.32  %

    ดร.อมรวิชช์ ยังได้บอกถึงวิถีที่ทำให้เด็กเข้าไปอยู่ในกลุ่มเสี่ยง มี 6 วิถี  ได้แก่

     1. ถูกครอบครัวละเลย กลายเป็นความเก็บกด ช้ำใจจากครอบครัว

     2. ถูกปฏิเสธจากโรงเรียน เครียด มีปมด้อยจากการหารที่ยืนที่มีศักดิ์ศรีในโรงเรียนไม่ได้ ต้องหาศักดิ์ศรีนอกโรงเรียน

    3. คบเพื่อนเสีย เพื่อนพาเสี่ยงเมื่อเข้าวัยรุ่น

    4. ถูกโอบล้อมด้วยพื้นที่เสี่ยง สื่อร้าย อบายมุขยั่วยุให้ร้อนแรง

     5. ติดกระแสบริโภคนิยม ยั่วยุ ทำทุกอย่างแลกชีวิตฟุ้งเฟ้อ การขายร่างสร้างตัว

     6. ขาดแบบอย่างที่ดี ขาดโอกาสในการฟื้นตัวใหม่

     ครับ เมื่อวิเคราะห์ถึง 6 วิถีที่เป็นต้นเหตุให้เด็กเข้าไปอยู่ในกลุ่มเสี่ยงแล้ว ผมว่า "สถาบันครอบครัว" มีความสำคัญที่สุดเป็นปฐม      

     เป็นสถาบันที่สร้างภูมิคุ้มกัน หรือ วัคซีนทางใจให้กับเด็ก ด้วย ความรัก ความอบอุ่น ความเอื้ออาทร การให้การยอมรับเด็ก ให้เด็กเขาเป็นตัวของตัวเอง มีความภาคภูมิใจในตนเอง เป็นคนที่มีคุณค่าในครอบครัว เพียงเท่านี้ ก็ถือว่าเป็นการสร้างภูมิคุ้มกันที่ดีให้รอดพ้นจากการเข้าไปอยู่ในกลุ่มเสี่ยงนานัปการที่อยู่นอกบ้าน

      โดยไม่ต้องลงทุนเสียค่าใช้จ่ายที่เป็นเงินทองอะไรมากมาย เพราะหากถ้าครอบครัวละเลยการเลี้ยงดูเด็กที่ดี  ต่อไปถ้าเด็กออกไปสู่โลกภายนอก ก็ไม่มีสถาบันใดที่จะรับประกันได้ว่าจะช่วยประคับประคองเด็กให้พ้นจากการมีปัญหา  เช่น

    - สถาบันการศึกษา  มีคุณครูหลายท่านมาพูดคุยให้ฟังว่า ตอนนี้ ลูกใคร ลูกมัน พ่อแม่ดูแลกันเองก็แล้วกัน บางที มันเป็นภาระที่หนักเกินไป สำหรับโรงเรียน ที่จะดูแลเด็กทุกคนอย่างทั่วถึง

  - สถาบันศาสนา  วัดบางวัด ก็ไม่ได้เป็นที่พึ่งทางใจ หรือช่วยสั่งสอนกล่อมเกลาทางจิตใจ

  - สถาบันสื่อ  เต็มไปด้วยกระแสบริโภคนิยม  จะเป็นสื่อที่เป็นโทษ มากกว่าสื่อที่เป็นประโยชน์

- สถาบันที่เกี่ยวกับครอบครัวและการแก้ปัญหาเด็ก  ส่วนใหญ่จะเป็นสถาบันที่ "แก้ปัญหาที่ปลายเหตุ" หรือ "แก้แบบขอไปที" มากกว่าจะช่วย "ป้องกันปัญหาที่ยังไม่เกิด" หรือ "แก้แบบตรงจุดและยั่งยืน"

     มาถึงตอนนี้  ก็ต้องขอเน้นย้ำอีกครั้งครับว่า 

 ครอบครัว  จึงเป็นสถาบันที่สำคัญมีอิทธิพลสูงที่สุด ต่อการ "สร้าง" หรือ "ทำลาย" เด็ก

      ขอบคุณครับ