“ท่านให้ของแก่คนอื่นเหมือนดังว่าโยนของเสียทิ้งลงท้องร่อง แม้ข้าพเจ้าจะจนแต่ก็มิได้คิดว่าร่างกายของข้าพเจ้าเป็นท้องร่องให้ท่านหรือใคร ๆ ทิ้งของเสียลง”
<p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>โบราณว่า<span> </span>ต้นไม้ไม่หล่นไกล<span> </span>ต้นเป็นความจริงที่พิสูจน์ได้ทุกยุคทุกสมัย</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>ขงจื้อ<span> </span>หรือที่ฝรั่งเรียกว่า<span> </span></span>“<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>คอนฟิวเซียส</span>”<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>เป็นนักปราชญ์ที่มีชื่อเสียงมากได้ท่องเที่ยวไปสั่งสอนผู้ครองนครต่าง ๆ<span> </span>ให้ถืออยู่ในธรรม<span> </span>ปกครองประชาชนให้อยู่เย็นเป็นสุข</span></p> <p class="MsoNormal"><span> </span><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>ขงจื้อมีบุตรชายอยู่คนหนึ่งชื่อ เล<span> </span>ขงจื้อหมายมั่นปั้นมือจะให้บุตรชายสืบทอดเจตนารมณ์ของตนในการเผยแพร่หลักคำสอนที่จะสร้างสันติสุขแก่ประชาชนชาวจีน</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>แต่เลก็อายุสั้นถึงแก่กรรมไปเสียก่อน<span> </span>ขณะที่ขงจื้ออายุได้<span> </span>๗๐<span> </span>ปี<span> </span>แต่ความหวังของขงจื้อไม่ถึงกับเป็นหมันทีเดียว<span> </span>เพราะเลได้ให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่งชื่อ<span> </span>เค<span> </span>ก่อนที่จะเสียชีวิตไม่นาน</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>ขงจื้อจึงทุ่มเทถ่ายทอดสรรพวิทยาให้แก่หลานรักโดยไม่อำพราง<span> </span>จนเคได้ชื่อว่าเป็นผู้คงแก่เรียนที่จะสามารถสืบทอดเจตนารมณ์ของปู่ของตน</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>เมื่อสิ้นขงจื้อเคก็เริ่มงานรวบรวมคำสอนของปู่เนื่องจากเป็นคนยากจนจึงรับสอนหนังสือเด็กเพื่อหารายได้เลี้ยงตัวไปด้วย</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span><strong>ศิษย์บางคนเห็นเคแต่งตัวปอน ๆ<span> </span>อดมื้อกินมื้อกล่าวกับเคอย่างไร้เดียงสาว่า</strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'> </span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span></span>“<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>ครูครับทำไมครูไม่ใส่เสื้อผ้าดี ๆ<span> </span>กินอาหารดี ๆ<span> </span>เหมือนกับครูคนอื่น</span>”<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>เค<span> </span>มักตอบว่า</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span></span>“<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>ท่านอาจารย์(หมายถึงปู่)พูดไว้ว่านักศึกษาสัจธรรมคนใดอับอายที่จะสวมเสื้อผ้าปอน ๆ<span> </span>และกินอาหารราคาถูก ๆ<span> </span>เป็นบุคคลที่ไม่ควรเสวนาด้วย</span>”</p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>คราวหนึ่งเศรษฐีคนหนึ่งฝากเสื้อผ้า<span> </span>และอาหารมาให้เค<span> </span>พร้อมสั่งมาว่า<span> </span></span>“<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>เมื่อข้าพเจ้าบริจาคสิ่งใดข้าพเจ้าก็ให้สิ่งนั้นเหมือนกับโยนทิ้ง</span>”</p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>ความมุ่งหมายของเศรษฐีก็คือจะให้เขาเห็นว่าให้ด้วยความเต็มใจ<span> </span>ไม่เสียดายของ<span> </span>ขอให้เขารับของนั้นดว้ยความสบายใจเถิด</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>คนทีนำของไปให้นำของกลับมารายงานว่าครูหนุ่มไม่ยอมรับ</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span></span>“<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>เขาให้เหตุผลอย่างไรที่ไม่ยอมรับ</span>”<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>เศรษฐีถาม</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span></span>“<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>ไม่เห็นพูดอะไรนี่ครับ<span> </span>บอกแต่เพียงว่าเอากลับไปเถอะ</span>”</p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>เศรษฐีจึงไปถามครูหนุ่มว่า<span> </span>ตนให้ของด้วยปรารถนาจะอนุเคราะห์ผู้ที่ทำประโยชน์แก่สังคมมิได้หวังผลตอบแทนใด ๆ<span> </span>ทำไมจึงปฏิเสธความหวังดีของตนเสีย</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>เค<span> </span>ตอบว่า</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span></span>“<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>ท่านให้ของแก่คนอื่นเหมือนดังว่าโยนของเสียทิ้งลงท้องร่อง<span> </span>แม้ข้าพเจ้าจะจนแต่ก็มิได้คิดว่าร่างกายของข้าพเจ้าเป็นท้องร่องให้ท่านหรือใคร ๆ<span> </span>ทิ้งของเสียลง</span>”</p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>คำพูดของหลานขงจื้อเท่ากับเป็นการสอน<span> </span></span>“<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>ปรัชญาแห่งการให้</span>”<span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>แก่นักสังคมสงเคราห์หรือเศรษฐีใจบุญทั้งหลายทราบว่าการบริจาคทานที่ถูกต้องนั้นเป็นอย่างไร<span> </span>ควรกระทำด้วยอาการอย่างไร</span></p> <p class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> จาก </span>อ.เสฐียรพงษ์<span> </span>วรรณปก (ข่าวสด๔ธ.ค.๕๐)</span></p>
เรื่องสนุกดีครับ ได้ข้อคิดดีๆทั้งนั้นเลย
สวัสดีคุณ
ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะครับ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ ลูกชาย
มีความสุข สมปรารถนาทุกประการนะคะ
สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังครับแม่อ้อย
ก็ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่อะคับต้องวิเคราะห์รางงานหลายเรื่องเลย ทำงัยได้ก็ไกล้จะจบแล้วนี่ครับ
รักษาสุขภาพด้วยแล้วกันนะครับช่วงนี้อากาศเย็นจัง