เมื่อชีวิตเกิดมีอารมณ์ขึ้นมาในทุก ๆ อารมณ์
ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์รัก อารมณ์โลภ อารมณ์โกรธ อารมณ์หลง เรานั้นมักจะลืม “ลมหายใจ”
เมื่อลืมลมหายใจ ย่อมไม่มีสติ เมื่อไม่มีสติ จึงทำให้อารมณ์เหล่านั้นเกิดและเตลิดกันไปใหญ่
เมื่อมีลมหายใจ ย่อมมีสติ เมื่อมีสติ อารมณ์เหล่านั้นจึงไม่เกิด กายและจิตจึงสงบ ระงับ เป็นสุข
การฝึกสมาธิมุ่งหวังเพื่อให้มีสติในทุก ๆ ครั้งที่เกิดอารมณ์ ซึ่งเป็นอารมณ์โลก
การสร้างปัญญา มุ่งหวังเพื่อให้มีปัญญาสร้างสติในทุก ๆ ที่เกิดอารมณ์ ทำอารมณ์โลกให้เป็นอารมณ์ธรรม
เสี้ยววินาทีที่เกิดอารมณ์โลก อาจจะทำให้ชีวิตทั้งชีวิตพลิกจากหน้ามือกลายเป็นหลังมือ
เสี้ยววินาทีที่เกิดสิ่งต่าง ๆ มากระทบ หากแม้นเพียงมีสติในลมหายใจเพียงไม่กี่วินาที เรื่องร้ายก็จะกลับกลายเป็นดี
เมื่ออยู่ ณ เสี้ยววินาทีนั้น ต้องรีบเรียกลมหายใจยาว ๆ มาให้ได้สักสี่ถึงห้าครั้ง
หายใจเข้าให้สบาย หายใจออกให้สบาย
ภาระอันแสนหนัก ทุกข์กันเหลือหลาย จะค่อย ๆ ผ่อนคลาย ด้วยเพราะเรามีสติ
สติจะช่วย ๆ ผ่อนคลายภาระอันหนักอึ้ง
ความดันเลือดที่สูบฉีดอย่างหนักหน่วงจะค่อย ๆ เบาลง ๆ
เส้นเลือดในสมองอันเปราะปางที่ขยายใกล้จะแตกก็จะค่อย ๆ ผ่อนคลาย ๆ ลดลง ๆ
วางทุกข์อันหนักอึ้งเสีย ณ วินาทีนั้น
เราก็จะมีวินาทีต่อไปที่ดี ๆ ใช้คุ้มชีวิต
เพื่อมีชีวิตที่จะแก้ไข “ทุกข์” ปัญหาในชีวิตให้ลุล่วงได้อย่างสบาย
หากแม้นบุญกุศลหนุนพาอาจกลับกลาย ได้บรรลุธรรมนำ “วิมุติสุข” อันสุขและสบายแท้สู่จิตใจ
