ถึงเวลา (ซะที)

ตัวผู้เขียนเองทำงานที่ กทม. ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ดูแลระบบคอมพิวเตอร์ให้บริษัทแห่งหนึ่ง ด้วยความจำเป็นหรือ หมดหนทางหากินใน กทม.

ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง จำเป็นจะต้องย้ายตัวเองกลับบ้านเกิด(แถวอีสานบ้านเฮา)  ด้วยวิชาความรู้ที่สั่งสม มาตลอดชีวิตการทำงานใน กทม.10 ปี

ล้มลุกคลุกคลาน สมหวัง อกหัก บ้าๆบอๆ หาสาระไม่ได้ แต่ในใจคิดตลอดเวลาว่า อยากมีชีวิตที่ดีๆ  เวลาเราท้อแท้ เหนื่อยล้า ผู้ที่ปลอบใจคือแม่ของเรา...แต่ตอนนี้เขาจากเราไปแล้ว.....พ่อคือคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ คนเดียว นั้นคือความจำเป็น ส่วนเรื่องหมดหนทางทำมาหากิน นั้นหมายถึง หน้าที่การงานที่มีอยู่ ไม่ใช่ว่าเบื่อ ในทางตรงกันข้ามกับรักและชอบ แต่ความมั่นคงเป็นเรื่องที่ต้องคิด หัวใจมันร้องหา...อะไรที่ยั่งยืนกว่านี้ มากกว่า 

      กลับบ้านแล้วไปทำอะไร....คำถามที่มีคำตอบรออยู่แล้ว กลัวอย่างเดี๋ยว...ใจตัวเอง.....ใครเคยมีประสบการณ์อย่างผู้เขียนเล่าสู่กันฟังบ้าง น่ะครับ 

     ในเมืองหลวง มีโอกาสให้ คุณแสวงหา มีสิ่งที่คุณต้องเลือกรับไม่รับ คุณต้องคิดตลอดเวลาว่าทำอย่างไร ถึงจะอยู่ได้  ที่นี่มีงาน มีโอกาส  แล้วที่บ้านเราล่ะ มีอะไร  ตอนนี้ผู้เขียนสรุปได้แล้วมีอะไร....พ่อ... เราไงล่ะ.....คือคำตอบทุกอย่าง 

                        "ผมจะกลับบ้าน"