วันนี้…. ไปงานพระราชทานปริญญาบัตร ระหว่างที่รอพิธีการก็ได้เห็นบัณฑิตยืนถ่ายรูปกับพ่อแม่แต่มุมที่มองเห็นเป็นด้านหลังของบัณฑิตเลยเก็บภาพประทับใจไว้ เป็นมือที่โอบหลังบัณฑิตสองมือมือหนึ่งเป็นมือของพ่อและมือหนึ่งเป็นมือของแม่ เบื้องหลังความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่คือสองมือนี้ อีกภาพเป็นภาพตอนบ่ายหลังพิธีการตอนเช้าผ่านไปเป็นภาพแม่ที่นั่งบนสนามหญ้ากำลังเปิดดูปริญญาบัตรด้วยสายตาที่ชื่นชมและมีความสุข ส่วนเจ้าของปริญญาหายไปกลับกลุ่มเพื่อนที่กำลังถ่ายรูปกันอยู่ มีภาพสวยๆที่แอบถ่ายไว้หลายรูปล้วนแต่เป็นมุมที่เราอาจมองข้ามไป ลองนึกถึงตัวเองตอนรับพระราชทานปริญญาตรีตื่นเต้นมากแค่ไหน ภาคภูมิใจที่ผ่านพ้นอุปสรรคนานัปประการแต่อย่างไรสิ่งที่ได้มากที่สุดคือความอดทนและเข้มแข็งได้เช่นทุกวันนี้ เพราะความรักที่พ่อกับแม่มีให้เรา ที่สำคัญเป็นความใฝ่ฝันของทุกคนที่จะได้มีโอกาสได้เข้าเฝ้าองค์ประธานที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าเสด็จพระราชทานปริญญาให้กับบัณฑิต ในบางครั้งใช้เวลาประทับนานนับหลายชั่งโมง แต่อย่างไรก็ยังประทานรอยแย้มสรวลยามเสด็จผ่านแถวรับเสด็จ และทุกครั้งที่ยืนส่งเสด็จโดยมีเสียงเพลงสรรเสริญพระบารมีดังขึ้น จะย้ำกับตัวเองเสมอว่าจะปฏิบัติหน้าที่ให้สุดความสามารถเต็มกำลังสติปัญญาที่มี เพื่อสนองพระเดชพระคุณที่ทรงพระกรุณาต่อพสกนิกรของพระองค์ ขอจงทรงพระเจริญ
เบื้องหลัง...บัณฑิต
เบื้องหลังความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่คือสองมือนี้
ความเห็น
- แวะมาอ่านงานเก่าๆค่ะ
- เอไม่ทราบว่าความภาคภูมิจะมีน้อยลงหรือไม่นะคะ อาจารย์
- เพราะบันฑิตสมัยนี้ใช้เงินซื้อทุกอย่างที่ขวางหน้า
- แม้แต่ใบปริญญาก็ไม่ได้มาด้วยความบากบั่นของตนเอง