อย่าแปลกใจนะคะ..ที่บ้านเรามีโทรทัศน์ภาษามลายู

ในปี ๒๕๔๗ นำร่องโดย ททบ.๕  ค่ะ   (แต่ไม่ใช่สถานีแรกที่ออกอากาศ ภาษามลายูนะคะ..ช่อง ๑๑  เขาต้นแบบทำเมื่อปี ๒๕๔๑  แต่เลิกออกอากาศไปแล้ว)  ต่อมาในปี ๔๘และ๕๐  ช่อง ๑๑  และ ช่อง ๙อสมท.ก็ออกอากาศ ๒ ภาษาตามลำดับค่ะ  เป็นโทรทัศน์ท้องถิ่นที่แพร่ภาพในวงจำกัด  แถบจังหวัดชายแดนภาคใต้  เพื่อต้องการสื่อสารทำความเข้าใจกับคนในท้องถิ่นอย่างเข้าถึงค่ะ   บางท่านอาจไม่เห็นด้วยกับการแบ่งเวลา ๔๐ % ให้ท้องถิ่นได้ผลิตรายการทางด้านวัฒนธรรมที่สอดคล้องกับวิถีชีวิตคนในพื้นที่   ด้วยความอคติต่อภาษามลายู  แต่เชื่อไหมคะว่าระบบโทรทัศน์ในอาเซียนส่วนใหญ่มีการออกอากาศเป็นหลายภาษา ๓ - ๔ ภาษาทั้งนั้น  เพราะเป็นพหุสังคมที่สมาชิกของประเทศมีความหลากหลายทางวัฒนธรรม  ภาษา  เชื่อว่าอนาคตทีวีบ้านเราก็มีโอกาสเป็นเช่นนั้น  อาจมีการออกอากาศเป็นภาษาจีน   ภาษาถิ่น   แต่นั่นย่อมหมายถึงระบบโทรทัศน์ไทยต้องมีโทรทัศน์ระดับต่าง ๆ  เช่น  ระดับโลก  ระดับชาติ  ระดับท้องถิ่น  ซึ่งน่าจะมีข้อดีที่สามารถนำเสนอเนื้อหาแตกต่างกันได้ตามความเชื่อความศรัทธาของตนเองโดยไม่มีผลกระทบต่อภาพรวมซึ่งเป็นโทรทัศน์ระดับชาติอย่างทุกวันนี้  คงอีกไม่นานค่ะเพราะเทคโนโลยีในการสื่อสารมันไปไกลเหลือเกิน  เราคงหลีกเลี่ยงสังคมโลกไม่ได้อีกแล้ว...