เรื่อง “เด็ก (บ้าน)นอก”
จากประสบการณ์ที่ได้ฟังเล่ามาอยากให้เป็นบทความที่เป็น “ กำลังใจ” ตั้งแต่เกิดมาอยู่ในครอบครัวที่ค่อนข้างอบอุ่นมาก ( มีพี่น้อง 9 คน ) พ่อ – แม่มีอาชีพทำนา คนที่กล่าวถึงในที่นี้คือคนที่ 7 ในครอบครัว มีลูกชาย 6 คน ลูกสาว 3 คนเนื่องจากพ่อมีลูกเยอะทำให้การศึกษากับลูกไม่ทั่วถึงแน่นอน คนเป็นพี่ๆได้เรียนถึงระดับ ม. ปลายตั้งแต่คนแรกถึงคนที่5 ส่วนคนที่ 6 เป็นลูกสาวพ่อแม่ส่งเสียให้เรียนแต่เนื่องจากวัยรุ่นต้องมีนอกลู่นอกทางบ้าง ลูกคนที่ 8 เรียนสายอาชีพ จบการศึกษาระดับ ปวส. ส่วนคนสุดท้อง(คนที่ 9)ต้องซื้อรถจักรยนต์ให้ถึงจะยอมเรียนซึ่งพ่อก็ตามใจจนจบ การศึกษาระดับ ปวส. พวกพี่ๆที่จบม.ปลาย คนต่างจังหวัดมักจะเข้ามาทำงานในกรุงเทพ และมุ่งมั่นจนจบปริญญาตรี ตั้งแต่คนแรกถึงคนที่ 5 ส่วนคนที่ 8 – 9ก็ตามเข้ามาทำงานในเมืองหลวงเช่นกัน ***อ้าว! แล้วคนที่ 7 หล่ะ *****ในเมื่อพี่ๆ น้องๆเรียนกันหมดแล้วใครจะช่วยพ่อกับแม่ทำนาหล่ะ *****หลังจากจบชั้น ป.6 หน้าที่คือทำนาและเลี้ยงหลาน ทุกคนได้เรียนแล้วเราหล่ะ! หลังจากช่วยพ่อทำงานเสร็จแล้ว ก็แอบไปเรียนที่ การศึกษานอกโรงเรียนจนกระทั้งจบ ม. ปลาย พอเข้าสู่วัยรุ่นความมุ่งมั่นยิ่งทวีคูณมากขึ้นแอบหนีไปสมัครเรียนระดับอุดมศึกษาทั้งๆที่มีเงินแค่ไม่กี่บาท ชีวิตช่วงเรียนต้องกระตือรือร้นตลอดเวลา จนกระเรียนถึงระดับปี 2 จนพ่อจับได้จึงบอกพ่อว่า “ผมอยากเรียนบ้าง”จนพ่อใจอ่อนแต่ค่าใช้จ่ายสูงแน่นอนพ่อให้เดือนละ400บาท ทั้งค่ารถ ค่าหอพัก ค่าเทอม “ ถ้าเป็นคุณ ทำไงดีหล่ะ?” ไปขอทำงานกับร้านซ่อมคอมพิวเตอร์ในตัวเมืองขอทำงานนอกเวลาแลกค่าอาหาร ค่าที่พักจนกระทั้งจบปริญญาตรี ประสบการณ์ชีวิต ประสบการณ์จากการเรียนรู้ด้วยตัวเองหาซื้อด้วยเงินไม่ได้ ขณะนี้กำลังศึกษาระดับปริญญาโท อยู่
