เมื่อครั้นอดีตกาลนานโพ้น
หลายครั้งที่แอบนึกน้อยใจในโชควาสนาของตัวเอง อยากทำบุญ ก็ไม่ได้ทำ อยากสร้างโน่นบูชานี่ อยากให้พ่ออยากให้แม่มีชื่อสลักเป็นกำแพง บนเสา บนขื่อประตู ว่าร่วมสร้างร่วมบริจาค เพื่อมีหน้ามีตาเหมือนกับใคร ๆ ก็ทำไม่ได้เหมือนกับเขา
ความรู้อันแสนโง่เขลาเบากะจิดริดของเรานั้นหนอได้พาไป มิหารู้ว่าบุญใหญ่นั่นหนาคือ “ธรรมทาน”
การได้เกิดมามีชีวิตได้อัตภาพมาเป็นมนุษย์และพานพบพระพุทธศาสนาถือว่าเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่และสูงค่า
นับเนื่องจากวันก่อน ๆ ที่ได้พบได้คุยกับโยมพ่อและโยมแม่มา โยมพ่อและโยมแม่บอกว่า “ลูกชายจ๋า ถ้าบวชได้ อยู่ได้ ให้อยู่ไป”
ทานครั้งนี้เป็นมหาทานอันยิ่งใหญ่
การที่ได้โยมสิ่งที่รักแสนสุดห่วงของดวงใจ
ฝากไว้เพื่อให้เกิดคุณประโยชน์แก่บวรพระพุทธศาสนา
ลูกชายคนเดียวคนนี้ของครอบครัว โยมพ่อโยมแม่มิได้เสียดาย ที่เฝ้าอุตสาหะ วิริยะ อบรม เลี้ยงดู ส่งเสียให้ร่ำให้เรียนมาจนถึงป่านนี้
ความเสียสละอันอเนกอนันต์มี มอบลูกชายนี้เป็น “พุทธบูชา”
เฝ้าอดทน กรนลำบาก ทำงานเหนื่อยยาก แสนลำบาก ยากทางกาย
แต่เมื่อมองเข้าในกายของโยมพ่อและโยมแม่นี้ สุขหัวใจ ด้วยยิ่งใหญ่ แห่งความดี
มหาบุญ มหาทาน ครั้งใหญ่ในครั้งนี้
ลูกพระนี้ขอเฝ้าเพียรปฏิบัติเป็น พุทธบูชา ธรรมบูชา สังฆบูชา
น้อมถวายแด่องค์พระศาสดาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
น้อมสืบสานพระธรรมคำสอนที่ประเสริฐหาที่สุดมิได้
น้อมเดินตามพระสุปฏิปันโน อัครสาวก อัครสงฆ์ องค์พระอริยเจ้า
น้อมอุปัฏฐากย์รับใช้แด่องค์พระพ่อครูบาอาจารย์ องค์อุปัชฌาย์ผู้เลิศคุณ
น้อมเคารพนบน้อมครูบาอาจารย์ผู้เกื้อหนุน
น้อมตอบแทนคุณโยมพ่อโยมแม่ทุกกาลไป...
