คืนแรกของการสัมผัสสถานที่สุดท้ายแห่งชีวิต “ในป่าช้าหน้าเมรุ”
ค่ำคืนที่ผ่านไปนั้นก็
“ไม่มีอะไร”
เหมือนกับค่ำคืนที่ผ่านมา
“ไม่เห็นจะมีอะไรเลย”
สิ่งที่เรากลัวหนักกลัวหนามาตลอดชีวิต
ไม่อยากเข้าใจและพยายามจะหนีออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
สุดท้ายก็เป็นแค่เรื่องของ “จิตปรุงแต่ง”
ว่าผีหน้าตาอย่างโน้น โดนหลอกกน่ากลัวอย่างนี้ ป่าช้าต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้...
“พักผ่อนอย่างสบาย”
ก็เพราะด้วยความความสงบ เงียบ ที่ไม่มีใครมารบกวน ไม่มีแม้เสียงเพลง เสียงรถมอเตอร์ไซด์มาบิดแข่งกันไปมา
ก็เพราะด้วยความเย็บสบายในอ้อมกอดของต้นไม้และเงาไพร ที่ใคร ๆ ไม่ค่อยอยากย่างกรายเข้ามาตัดต้นไม้หรือแม้จับสัตว์น้อยใหญ่ไปเป็นอาหาร
ระบบนิเวศน์อันสมบูรณ์ตามธรรมชาติ ได้สานต่อพลังแห่งชีวิตแบบธรรมดา ๆ ที่แสนวิเศษ
ระบบนิเวศน์ที่แฝงไปด้วยเศษแห่งเถ้าธุลีของสังขารที่ผันผ่านกาลเวลาจนมาถึงจุดสุดท้ายของชีวิต
ค่ำคืนอันธรรมดา ๆ ที่ไม่ธรรมดาช่างเป็นค่ำคืนที่น่าจดจำเสียนี่กะไร....
๑๗ มีนาคม ๒๕๕๐
วัดนาเจริญ อ.เดชอุดม จ.อุบลราชธานี
