เทคโนโลยีกับจริยธรรม
ในโลกและในประเทศไทยตอนนี้สอนกันอยู่ 2 เรื่อง คือ
1. เรื่องวิชาความรู้ต่างๆ ในสถาบันการศึกษาทั่วๆ ไป คือการสอนให้คนมีความรู้ในสาขาต่างๆ โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับนวัตกรรม เทคโนโลยีต่างๆ ที่เรายอมรับกันว่าทันสมัย ใครไม่รู้เชย โบราณ ไม่ทันคนอื่นเขา ฯลฯ
2. สอนการประกอบอาชีพ เป็นการสอนให้คนในโลกนี้ ประกอบอาชีพเลี่ยงตัวเอง เลี้ยงครอบครัว ใครที่สามารถทำได้ ก็อยู่ในสังคมได้
จะเห็นว่าในโลกนี้สอนกันอยู่แค่นี้ใช่ไหม สอนให้มีวิชาความรู้ สอนให้ประกอบอาชีพ สอนให้มีรายได้ ให้สามารถทำเงินได้เยอะๆ แล้วมีการยกย่องคนที่มีความรู้มีเงินเยอะๆ ว่าประสบความสำเร็จ ยกย่องคนที่ใช้เทคโนโลยีว่าเป็นคนเก่ง ไปที่ไหนก็เป็นคนทันสมัย ในโลกนี้ก็เลยเริ่มสับสน วุ่นวาย มีแต่คนที่เห้ฯแก่ตัว เอาแต่ได้ โดยเฉพาะเยาวชน รุ่นใหม่ หรือแม้แต่ คนทำงานในปัจจุบันนี้ โดยมากแล้วทำเพื่อตัวเอง เพื่อให้ตนเองสบาย แล้วอย่างนี้ การศึกษาจะมีประโยนช์อะไร ถ้าหากว่าสอนแล้วมีแต่ความเห็นแก่ตัวเอาแต่ได้ สังคมยิ่งวุ่นวาย แสดงว่า การศึกษาและเทคโนโลยี ทำให้คนเป็นอย่างนั้นหรือ หรือว่าเพราะว่าเรามัวแต่แข่งขันกัน แล้วลืมไปว่า ยังมีอีกด้านหนึ่งที่ต้องพัฒนา นั่นคือ จิตใจ หรือ เทคโนโลยีทางด้านจิต ที่ต้องพัฒนาควบคู่ไปกับ การศึกษา
การพัฒนาด้านจิตนี้ เป็นการสอนให้รู้ว่า ทำไมเราต้องเกิดมา เราเกิดมาเพื่ออะไร เพื่อหาเงินหรือ เพื่อความร่ำรวยหรือ เพื่อความสะดวกสบายหรือ เพื่อการเสพกามหรือ เพื่อแสง สี เสียง ที่ไพเราะต่างๆ หรือ หรือว่าเพื่ออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ตนเองสบาย แต่หารู้ไม่ว่า นั่นคือ การทำให้จิตในร้อน วุ่นวาย ดโยที่เราไม่รู้ตัวเนื่องจากว่า มีแต่ความต้องการอย่างเดียว ไม่ร้จักคำว่า พอแล้ว ไม่อยากแล้ว ถ้าอย่างนั้นเกิดมาทั้งที่ เราก็อยาก อย่างเดียว...แล้วจะมีความสุขได้อย่างไร
เมื่อเกิดมา ... เด็กทารกก็ต้องร้องออกมา ถามว่าทำไมเด็กต้องร้องถ้าไม่ร้องหมอก็ทำให้ร้อง
ถามหมดว่า....ทำไมเด็กต้องร้อง
หมอตอบ....เพราะว่าเด็กต้องการออกซิเจน
......อ๋อ...เด็กต้องการออซิเจน.....
สักพัก.....เด็กต้องการนม...ต้องการอาหาร..
แล้ว......ต้องการเสื้อผ้าต่างๆ....
.......ต้องการเรียนหนังสื่อ........ต้องการสิ่งของแพงๆ ดีๆ.....ต้องการ......ต้องการ......และต้องการ.....ถึงเมื่อไหร่........เมื่อตายใช่ไหม....จึงจะสามารถมีคำว่า...พอแล้ว....
ถ้าอย่างนั้นชีวิตเขาก็มีแต่ความต้องการนะซิ....จนตาย....แล้วเขาจะมีความสุขหรือ เขาเคยรู้จักคำว่า สงบไหม จิตที่ไม่วุ่นวายเป็นอย่างไร
ผมว่าสิ่งเหล่านี้ควรมีการสอน ทำความเข้าใจให้มาก ในระดับของการศึกษาต่างๆ ในเมืองไทย และในโลกนี้ เพื่อความสุข ความสงบของพวกเราทุกคน
แต่ก่อนที่เราจะพัฒนาเด็กเราต้องพัฒนาตัวเราก่อนนะครับโดยเฉพาะบุคลากรทางการศึกษา ที่เราเรียกว่า "ครู" ต้องทำให้ได้และเป็นแบบอย่างที่ดี แก่ทุกๆคน
ช่วยกันนะครับ
พิมนศิลป์
